Πώς τα ξενόφερτα αρνητικά πρότυπα
δηλητηριάζουν τις συνειδήσεις των νέων
Θλιβερή εικόνα στην τηλεοπτική ενημέρωση η προ ημερών προβολή βίντεο, τραβηγμένου με κινητό, που δείχνει παιδιά να κακοποιούν βάναυσα ένα άλλο παιδί – μια συμμαθήτριά τους. Κατά φαντασίαν ηθοποιοί που παίζουν το ρόλο τους – το παιχνίδι τους – μπροστά στις μικροκάμερες και αναζητούν την ικανοποίηση της εφήμερης ενδο-παρεΐστικης δημοσιότητας, μέχρι το θέμα να φύγει από τα χέρια τους και να φτάσει στα μεγάλα κανάλια: τότε η δημοσιότητα αποκτά άλλη εμβέλεια – το ανδραγάθημά τους (ή και γυναικαγάθημα, αν θέλετε, μιας και τα 5 στα 7 παιδιά ήταν κορίτσια) το θαυμάζει όλη η Ελλάδα.
Πώς αντιμετωπίζεις ένα τέτοιο θέμα; Με ποια ιώβεια υπομονή και ψυχραιμία να ζυγίσεις τα πράγματα; Πώς φτάνει ένα παιδί σε τέτοιο σημείο, ποιοι είναι οι «δάσκαλοί» του; Όπως έγραφε ο Φάνης Κακριδής, υπάρχουν και οι «άλλοι» δάσκαλοι, που αντιστρατεύονται το ρόλο του σχολείου και παρασιτούν «διδακτικά» σαν αντίρροπες δυνάμεις της Εκπαίδευσης και των γονέων. Και διαθέτουν – κακά τα ψέμματα – ισχυρότερα όπλα.
Το πιο πετυχημένο «φροντιστήριο», δεν είναι άλλο από τα ίδια τα ΜΜΕ: τα δελτία ειδήσεων που παρουσιάζουν τον Πάσσαρη και τον κάθε τρομοκράτη με τέτοιο τρόπο, ώστε εύκολα να ηρωοποιείται στην άγουρη συνείδηση του νέου∙ οι ξένες, αλλά εσχάτως και οι ελληνικές ταινίες και σειρές που προβάλλονται τα βράδια: έχει γεμίσει η βραδινή ζώνη των καναλιών με αμερικανικής προέλευσης σήριαλ, που αφηγούνται τη δράση αστυνομικών και δικαστικών Υπηρεσιών, όπου χωρίς φραγμούς παρελαύνει στις οθόνες μας κάθε καρυδιάς καρύδι και αναλυτικά προβάλλονται όλες οι λεπτομέρειες του κάθε εγκλήματος.
Κι εδώ βλέπουμε την αντίθεση με τον πολιτισμό των αρχαίων μας προγόνων. Όχι, δεν είναι χρονικό άλμα, ούτε ατόπημα ιστορικό η σύγκριση αυτή. Το θέατρο για τους Αθηναίους και πολλούς άλλους Έλληνες ήταν βασική μορφή ψυχαγωγίας και έπρεπε να το παρακολουθούν όλοι γιατί είχε παιδευτική σημασία. Γι’ αυτό και δεν παριστανόταν ποτέ φόνος επί σκηνής. Ποτέ. Λιγότερα φαίνεται θα ήξεραν εκείνοι και έβαλαν τέτοιους περιορισμούς. Και φτάνουμε σήμερα, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, τα παιδιά να μιμούνται αυτά που χρόνια τους περνάνε μέσω των εικόνων της τηλεόρασης στο υποσυνείδητό τους και τους μουδιάζουν το μυαλό, ωθώντας τους να «παίζουν» εις βάρος συνανθρώπων.
Όλα φυσιολογικά∙ όλα στο βωμό της τηλεθέασης και του χρήματος∙ άνθρωποι φελλοί, άφρονες, ανήθικοι, σκηνοθέτες και σεναριογράφοι της οκάς, ψάχνουν να βρουν το πιο τραβηγμένο, το πιο εξεζητημένο, το πιο άρρωστο, για να κινήσουν την περιέργεια και να φτάσουμε στον εθισμό. Κοτσάρουν και τα σήματα καταλληλότητας στις γωνίες της οθόνης και καθαρίσανε. Ως εκεί φτάνει η πρόληψη, η φροντίδα για το προϊόν που σερβίρουν, η έγνοια για τις ψυχές που δηλητηριάζουν.
Κι ενώ συνηθίσαμε σε αυτά τα σήριαλ και τις ταινίες οι «κακοί» να μην τη γλυτώνουν στο τέλος, έφτασε η ώρα που η αναζήτηση του «πρωτοποριακού» κατήργησε και αυτό το στερεότυπο που έσωζε, τέλος πάντων, τα προσχήματα αφήνοντας ένα δήθεν ηθικό δίδαγμα. Πάει κι αυτό, μας τελείωσε! Οι πιο προχωρημένες σειρές (φυσικά πάλι αμερικανικής εμπνεύσεως) έχουν για πρωταγωνιστές τους...εγκληματίες! Και οι πρωταγωνιστές δεν συλλαμβάνονται, δεν φυλακίζονται, δεν τιμωρούνται! Πρέπει να μείνουν εν δράσει για το επόμενο επεισόδιο. Ύμνος στην ασυδοσία. Κι ερχόμαστε κι εμείς οι Νεοέλληνες, «αναζητούντες κάλλος και ομορφιά», να τα εντάξουμε στα διασκεδαστικά μας προγράμματα, μη θεωρηθούμε έξω απ’ τον κόσμο. Μη χάσουμε το κελεπούρι και δεν το χρυσοπληρώσουμε. Δεν θα ταυτιστεί, λοιπόν, το παιδί με τον πρωταγωνιστή που εγκληματεί χωρίς ούτε μια κύρωση; Και δε θα δοκιμάσει με τη σειρά του κι αυτό την έμπρακτη μίμηση;
Στους «άλλους» δασκάλους, ο Φάνης Κακριδής συμπεριλάμβανε και τα σύγχρονα παιχνίδια και τις διαφημίσεις, το τζόγο με το ιδανικό του άκοπου πλουτισμού και τέλος, το κοινωνικό περιβάλλον (ρουσφέτια, υπέρογκες αμοιβές ποδοσφαιριστών ή τραγουδιστών, «νονοί», σκουπίδια στους δρόμους κλπ). Παρέλειψε βέβαια το ίντερνετ και το facebook, που όμως όταν έγραφε (Το Βήμα, 1992) δεν υπήρχαν. Έτσι όμως ξεκίνησε το συγκεκριμένο περιστατικό, καθώς το δύστυχο κορίτσι έπεσε θύμα παγίδας που του είχαν στήσει οι «φίλοι» του στη δημοφιλή ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης.
«Τα παραπάνω θεριά», έκλεινε ο Κακριδής, «συναπαρτίζουν ένα τεράστιο παντοδύναμο πλέγμα, μια δίνη που στροβιλίζεται και μας ρουφά έναν – έναν και όλους μαζί, εμάς και τα παιδιά μας, στο απύθμενο βάθος της εξαχρείωσης. Αν και πόσο θα αντισταθούμε, είναι ατομική μας απόφαση και η επιτυχία μας συνάρτηση των δυνάμεων που έχουμε ο καθένας χώρια».
▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓
Η καρναβαλική παρέλαση την Κυριακή της Αποκριάς ήταν ελλιπέστατη σε οργάνωση. Ούτε αυτή τη μέρα τα αγαπημένα μας αυτοκίνητα δεν αποχωρίστηκαν το αγαπημένο τους κέντρο. Έτσι, ψάχνοντας τους οδηγούς να τα απομακρύνουν την τελευταία στιγμή, καθυστέρησε η εκδήλωση και ξεπάγιασαν μικροί-μεγάλοι. Πάλι καλά όμως, που εγκαίρως είχε αποκλειστεί το κέντρο για την άλλη παρέλαση, της 21ης Φεβρουαρίου και δεν παρέλασαν και τα αυτοκίνητα μαζί με τους μαθητές!
Στην επίσημη δοξολογία για τα Ελευθέρια της Νιγρίτας παρέστη πλήθος επισήμων. Πολλοί όμως, έχοντας καθυστερήσει, βιάζονταν να πάρουν τις θέσεις τους μπροστά μπροστά και δεν πρόσεξαν ότι, μπαίνοντας δεξιά υπήρχε ένα μικρό στολισμένο προσκυνητάρι της Παναγίας (άρχισαν και οι χαιρετισμοί). Κι έτσι, άλλοι προσπερνούσαν, άλλοι προσκυνούσαν βιαστικά τα...λουλούδια και άλλοι δεν προλάβαιναν ούτε να βγάλουν την καμπαρντίνα τους: τους την έβγαζαν οι υποτακτικοί! Οι οποίοι και τραβούσαν και τις απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες για να μοιραστούν στον Τύπο και να θαμάξει σύσσωμος ο νομός το ενδιαφέρον και την ευσέβειά τους (δεν με ενδιαφέρει η πίστη του καθένα, αλλά σε προεκλογικές περιόδους την καπηλεύονται για να κερδίσουν το θρησκευόμενο εκλογικό σώμα). Πάντως είναι όντως δύσκολο να αναγκάζεσαι να κάνεις πράγματα που δε θέλεις, να παρίστασαι σε μέρη που δε θέλεις μόνο επειδή είσαι υποχρεωμένος ή για το θεαθήναι. Πολύ δύσκολο και θέλει γερό στομάχι.
Άρχισαν και οι ληστείες στη Νιγρίτα. Σπίτια και περίπτερα στις μικρές ώρες, μέχρι και ξυλοδαρμός. Θα συλληφθούν βέβαια, αργά ή γρήγορα, σε μικρά μέρη δε γλυτώνουν, αλλά έχετε το νου σας...
Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010
Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2010
Η ... «ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ» (12 02 2010)
Σίγουρες και πρακτικές προτάσεις
για να βγει η χώρα από το οικονομικό αδιέξοδο.
Εδώ και αρκετό καιρό, διεθνείς οίκοι αξιολόγησης (;) αποφαίνονται ότι η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της, όσον αφορά την Οικονομία της. Οι εμπειρογνώμονες της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, του Διεθνούς Οικονομικού Ταμείου μάς έχουν στήσει στη γωνία ελέγχοντας και επιτηρώντας τους κυβερνώντες και τη χώρα γενικότερα. Με αποτέλεσμα η κυβέρνηση των 100 ημερών να ψάχνει να βρει τρόπους να καλύψει τα κενά. Με οικονομικούς και οικονομίστικους όρους δεν τα πήγαινα ποτέ καλά. Οπότε, ας με συγχωρέσουν προκαταβολικά οι ειδήμονες για τις απλοϊκές σκέψεις και προσεγγίσεις του θέματος.
Σλόγκαν έχει γίνει τον τελευταίο καιρό η «εθνική προσπάθεια». Καλούνται δηλαδή οι Έλληνες πολίτες να βγάλουν το φίδι από την τρύπα για άλλη μια φορά. Για να συγκεντρωθούν τα ποσά που απαιτούνται πρέπει όλοι να βάλουν το χέρι στην τσέπη, έτσι ώστε να βγει η χώρα από την κρίση – μια κρίση που δεν φαίνεται να έχει και πολλή συνάφεια με τη διεθνή οικονομική κρίση. «Εθνική προσπάθεια» λοιπόν.
Και αναρωτιέται ο δύστυχος Νεοέλλην: και γιατί να γίνει αυτή η «εθνική προσπάθεια»; Δηλαδή, όλοι μαζί αυξήσαμε το δημόσιο έλλειμμα; Όλοι μαζί ευθυνόμαστε για το ότι η χώρα βρίσκεται στο κατώφλι της χρεοκοπίας; Τη διαχείριση του «κρατικού κορβανά», όλοι μαζί την κάναμε; Ο Έλληνας πολίτης, ο μέσος τέλος πάντων, ο απλός – όπως κακώς αρεσκόμαστε να τον ονομάζουμε – δημιούργησε κάποια κρίση στην οικονομία; Αποφάσισε να δανειστεί η χώρα; Άρπαξε μίζες; Όχι, προφανώς. Τότε γιατί να επωμιστεί αυτός το μεγάλο και δυσβάσταχτο βάρος της «εθνικής προσπάθειας»; Δεν είναι αυτή η λύση για το πρόβλημα.
Η δίκαιη λύση πρέπει να αναζητηθεί αλλού. Αν η κυβέρνηση υπολογίζει και το παραμικρό ευρώ για να καλυφθούν τα κενά, οφείλει πρωτίστως να βρει και να πάρει πίσω τα εκατομμύρια της Ζίμενς. Ανακαλύπτεις όλους όσοι πλούτισαν από τις μίζες της γερμανικής εταιρείας, παίρνεις πίσω τα χρήματα ή τα σπίτια ή ότι άλλο στο οποίο έχουν επενδύσει και τους στέλνεις φυλακή δίνοντας το καλό παράδειγμα. Ότι δηλαδή το κράτος κάνει την προσπάθεια και οφείλει και ο λαός να συνδράμει. Το ίδιο πρέπει να γίνει και με όσους έβαλαν τα χέρια στα ασφαλιστικά ταμεία. Και δεν είναι καθόλου δύσκολο. Στη Γερμανία τον πρόεδρο των Ταχυδρομείων που ενεπλάκη σε οικονομικό σκάνδαλο φοροδιαφυγής, αφού τον «έδεσαν» με στοιχεία που δε μπορούσε να ξεφύγει, τον συνέλαβαν χαράματα εν χορδαίς και οργάνω: παρουσία των τηλεοπτικών σταθμών, που είχαν εγκαίρως ενημερωθεί! Εξευτελισμός και παραδειγματισμός μαζί. Τόσο απλά.
Εντάξει, στην Ελλάδα είμαστε πιο ευαίσθητοι σε τέτοια θέματα (όπως και σε αυτό το νεοπαγές της ρουφιανιάς: ο ένας να δίνει τον άλλον για φοροδιαφυγή!) και το σωστό θα ήταν να περιμένουμε την απόφαση της Δικαιοσύνης. Κατά πόσο όμως είμαστε σίγουροι για την ανεξαρτησία της, όταν τόσα χρόνια Δημοκρατίας μετά τη χούντα, δεν έχει πάει φυλακή ούτε ένας πολιτικός; Η Δικαιοσύνη πρέπει να είναι ανεξάρτητη και οι Εισαγγελείς φόβος και τρόμος, όχι του «απλού» πολίτη, αλλά των μεγαλοκομπιναδόρων. Να μην καταλαβαίνουν ούτε από ονόματα, ούτε από θέσεις και αξιώματα, όταν πρόκειται να αποδώσουν δικαιοσύνη. Έναν Έλιοτ Σπίτσερ (τον φόβο και τρόμο της Γουώλ στρήτ και των γκόλντεν μπόυς) χρειάζεται η Ελλάδα, έναν αδιάφθορο, να μηνύει φαρμακοβιομηχανίες, τράπεζες, ασφαλιστικές, δισκογραφικές χωρίς δισταγμό και να τις ξεζουμίζει. Άσχετα αν τελικά κι αυτός αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω σεξουαλικού σκανδάλου.
Τι κάνεις στη συνέχεια σαν κράτος, αφού τους μαζέψεις όλους αυτούς; Κόβεις από τις επόμενες εκλογές 100 βουλευτές και σχηματίζεις μια Βουλή με 200, εφόσον το Σύνταγμα το προβλέπει. Μπορεί κανείς να υπολογίσει πόσα χρήματα θα εξοικονομηθούν μέσα σε μια τετραετία αν κοπούν τα έξοδα 100 βουλευτών; Μισθοί, υπερπρόωρες συντάξεις, έξτρα επιδόματα από επιτροπές, πολυτελέστατα αυτοκίνητα, γραφεία, ταξίδια κλπ. Κι ας μην προσθέσουμε και όλους αυτούς που θα διόριζαν στο Δημόσιο με ρουσφέτια. Είπαμε, το καλό παράδειγμα. Ο Έλληνας θα ακολουθήσει φιλότιμα σε αυτή την προσπάθεια, αν δει έναν ειλικρινή αγώνα, στον οποίο οι πολιτικοί δεν θα υπολογίζουν το πολιτικό κόστος και θα ξεκινήσουν από το δικό τους σινάφι.
Από ψηλά πρώτα και ύστερα από χαμηλά. Πρώτα από τα μεγάλα ψάρια και ύστερα από τα μικρά. Όχι με αυξήσεις στη βενζίνη, με νέους φόρους, με αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, με μείωση όλων των επιδομάτων, όλων των δημοσίων υπαλλήλων. Λες και είναι όλοι ίδιοι. Λες και όλοι είχαν μπάρμπα στην Κορώνη ή υπηρέτησαν ως κομματικοί αφισσοκολλητές και τρύπωσαν στο Δημόσιο. Λες και όλοι λυμαίνονται το Δημόσιο και ευθύνονται όλοι εξίσου για την οικονομική κατάρρευση. Όχι. Έτσι δε γίνεται «εθνική προσπάθεια». Και θα υπάρξουν αντιδράσεις.
▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓
Τελικά, κάποιοι όντως θίγονται από τις στήλες του τοπικού τύπου. Η Δημοτική Αρχή διευκρίνισε ότι το στέγαστρο του γηπέδου δημοπρατήθηκε και ο εργολήπτης θα το ετοιμάσει σύντομα. Και για το φωτισμό του βοηθητικού γηπέδου αναμένονται ενέργειες από τον Πρόεδρο του Σταδίου και τον Δήμο.
Ενδιαφέρουσα η έκθεση φωτογραφίας και ενημερωτικού υλικού με θέμα «Λατρευτικές Εθιμικές Εκδηλώσεις στον Κύκλο του Χρόνου», που έχει στηθεί στο Ιωάννειο. Αξίζει τον κόπο να ρίξετε μια ματιά.
Χάθηκε από την διαδικτυακή πιάτσα ο μπλόγγερ Τριαντάφυλλος. Έχει να κάνει ανάρτηση στο Nigrita82 πάνω από δυο μήνες. Μας έλειψαν και οι σκέψεις του και τα κολάζ του.
Πάλι συνέλαβαν οι οφθαλμοί μου εργάτες να αδειάζουν πίσσα και τσιμέντο στις – σήμα κατατεθέν πλέον το υ Δήμου μας – λακκούβες του «πεζόδρομου». Μα, τι παπούτσια φοράνε οι Νιγριτινοί που περπατάνε σε αυτόν τον πεζόδρομο και κάθε τόσο τον γεμίζουν με τρύπες ρε παιδί μου... ούτε αυτοκίνητα να ήταν...
για να βγει η χώρα από το οικονομικό αδιέξοδο.
Εδώ και αρκετό καιρό, διεθνείς οίκοι αξιολόγησης (;) αποφαίνονται ότι η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της, όσον αφορά την Οικονομία της. Οι εμπειρογνώμονες της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, του Διεθνούς Οικονομικού Ταμείου μάς έχουν στήσει στη γωνία ελέγχοντας και επιτηρώντας τους κυβερνώντες και τη χώρα γενικότερα. Με αποτέλεσμα η κυβέρνηση των 100 ημερών να ψάχνει να βρει τρόπους να καλύψει τα κενά. Με οικονομικούς και οικονομίστικους όρους δεν τα πήγαινα ποτέ καλά. Οπότε, ας με συγχωρέσουν προκαταβολικά οι ειδήμονες για τις απλοϊκές σκέψεις και προσεγγίσεις του θέματος.
Σλόγκαν έχει γίνει τον τελευταίο καιρό η «εθνική προσπάθεια». Καλούνται δηλαδή οι Έλληνες πολίτες να βγάλουν το φίδι από την τρύπα για άλλη μια φορά. Για να συγκεντρωθούν τα ποσά που απαιτούνται πρέπει όλοι να βάλουν το χέρι στην τσέπη, έτσι ώστε να βγει η χώρα από την κρίση – μια κρίση που δεν φαίνεται να έχει και πολλή συνάφεια με τη διεθνή οικονομική κρίση. «Εθνική προσπάθεια» λοιπόν.
Και αναρωτιέται ο δύστυχος Νεοέλλην: και γιατί να γίνει αυτή η «εθνική προσπάθεια»; Δηλαδή, όλοι μαζί αυξήσαμε το δημόσιο έλλειμμα; Όλοι μαζί ευθυνόμαστε για το ότι η χώρα βρίσκεται στο κατώφλι της χρεοκοπίας; Τη διαχείριση του «κρατικού κορβανά», όλοι μαζί την κάναμε; Ο Έλληνας πολίτης, ο μέσος τέλος πάντων, ο απλός – όπως κακώς αρεσκόμαστε να τον ονομάζουμε – δημιούργησε κάποια κρίση στην οικονομία; Αποφάσισε να δανειστεί η χώρα; Άρπαξε μίζες; Όχι, προφανώς. Τότε γιατί να επωμιστεί αυτός το μεγάλο και δυσβάσταχτο βάρος της «εθνικής προσπάθειας»; Δεν είναι αυτή η λύση για το πρόβλημα.
Η δίκαιη λύση πρέπει να αναζητηθεί αλλού. Αν η κυβέρνηση υπολογίζει και το παραμικρό ευρώ για να καλυφθούν τα κενά, οφείλει πρωτίστως να βρει και να πάρει πίσω τα εκατομμύρια της Ζίμενς. Ανακαλύπτεις όλους όσοι πλούτισαν από τις μίζες της γερμανικής εταιρείας, παίρνεις πίσω τα χρήματα ή τα σπίτια ή ότι άλλο στο οποίο έχουν επενδύσει και τους στέλνεις φυλακή δίνοντας το καλό παράδειγμα. Ότι δηλαδή το κράτος κάνει την προσπάθεια και οφείλει και ο λαός να συνδράμει. Το ίδιο πρέπει να γίνει και με όσους έβαλαν τα χέρια στα ασφαλιστικά ταμεία. Και δεν είναι καθόλου δύσκολο. Στη Γερμανία τον πρόεδρο των Ταχυδρομείων που ενεπλάκη σε οικονομικό σκάνδαλο φοροδιαφυγής, αφού τον «έδεσαν» με στοιχεία που δε μπορούσε να ξεφύγει, τον συνέλαβαν χαράματα εν χορδαίς και οργάνω: παρουσία των τηλεοπτικών σταθμών, που είχαν εγκαίρως ενημερωθεί! Εξευτελισμός και παραδειγματισμός μαζί. Τόσο απλά.
Εντάξει, στην Ελλάδα είμαστε πιο ευαίσθητοι σε τέτοια θέματα (όπως και σε αυτό το νεοπαγές της ρουφιανιάς: ο ένας να δίνει τον άλλον για φοροδιαφυγή!) και το σωστό θα ήταν να περιμένουμε την απόφαση της Δικαιοσύνης. Κατά πόσο όμως είμαστε σίγουροι για την ανεξαρτησία της, όταν τόσα χρόνια Δημοκρατίας μετά τη χούντα, δεν έχει πάει φυλακή ούτε ένας πολιτικός; Η Δικαιοσύνη πρέπει να είναι ανεξάρτητη και οι Εισαγγελείς φόβος και τρόμος, όχι του «απλού» πολίτη, αλλά των μεγαλοκομπιναδόρων. Να μην καταλαβαίνουν ούτε από ονόματα, ούτε από θέσεις και αξιώματα, όταν πρόκειται να αποδώσουν δικαιοσύνη. Έναν Έλιοτ Σπίτσερ (τον φόβο και τρόμο της Γουώλ στρήτ και των γκόλντεν μπόυς) χρειάζεται η Ελλάδα, έναν αδιάφθορο, να μηνύει φαρμακοβιομηχανίες, τράπεζες, ασφαλιστικές, δισκογραφικές χωρίς δισταγμό και να τις ξεζουμίζει. Άσχετα αν τελικά κι αυτός αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω σεξουαλικού σκανδάλου.
Τι κάνεις στη συνέχεια σαν κράτος, αφού τους μαζέψεις όλους αυτούς; Κόβεις από τις επόμενες εκλογές 100 βουλευτές και σχηματίζεις μια Βουλή με 200, εφόσον το Σύνταγμα το προβλέπει. Μπορεί κανείς να υπολογίσει πόσα χρήματα θα εξοικονομηθούν μέσα σε μια τετραετία αν κοπούν τα έξοδα 100 βουλευτών; Μισθοί, υπερπρόωρες συντάξεις, έξτρα επιδόματα από επιτροπές, πολυτελέστατα αυτοκίνητα, γραφεία, ταξίδια κλπ. Κι ας μην προσθέσουμε και όλους αυτούς που θα διόριζαν στο Δημόσιο με ρουσφέτια. Είπαμε, το καλό παράδειγμα. Ο Έλληνας θα ακολουθήσει φιλότιμα σε αυτή την προσπάθεια, αν δει έναν ειλικρινή αγώνα, στον οποίο οι πολιτικοί δεν θα υπολογίζουν το πολιτικό κόστος και θα ξεκινήσουν από το δικό τους σινάφι.
Από ψηλά πρώτα και ύστερα από χαμηλά. Πρώτα από τα μεγάλα ψάρια και ύστερα από τα μικρά. Όχι με αυξήσεις στη βενζίνη, με νέους φόρους, με αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, με μείωση όλων των επιδομάτων, όλων των δημοσίων υπαλλήλων. Λες και είναι όλοι ίδιοι. Λες και όλοι είχαν μπάρμπα στην Κορώνη ή υπηρέτησαν ως κομματικοί αφισσοκολλητές και τρύπωσαν στο Δημόσιο. Λες και όλοι λυμαίνονται το Δημόσιο και ευθύνονται όλοι εξίσου για την οικονομική κατάρρευση. Όχι. Έτσι δε γίνεται «εθνική προσπάθεια». Και θα υπάρξουν αντιδράσεις.
▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓
Τελικά, κάποιοι όντως θίγονται από τις στήλες του τοπικού τύπου. Η Δημοτική Αρχή διευκρίνισε ότι το στέγαστρο του γηπέδου δημοπρατήθηκε και ο εργολήπτης θα το ετοιμάσει σύντομα. Και για το φωτισμό του βοηθητικού γηπέδου αναμένονται ενέργειες από τον Πρόεδρο του Σταδίου και τον Δήμο.
Ενδιαφέρουσα η έκθεση φωτογραφίας και ενημερωτικού υλικού με θέμα «Λατρευτικές Εθιμικές Εκδηλώσεις στον Κύκλο του Χρόνου», που έχει στηθεί στο Ιωάννειο. Αξίζει τον κόπο να ρίξετε μια ματιά.
Χάθηκε από την διαδικτυακή πιάτσα ο μπλόγγερ Τριαντάφυλλος. Έχει να κάνει ανάρτηση στο Nigrita82 πάνω από δυο μήνες. Μας έλειψαν και οι σκέψεις του και τα κολάζ του.
Πάλι συνέλαβαν οι οφθαλμοί μου εργάτες να αδειάζουν πίσσα και τσιμέντο στις – σήμα κατατεθέν πλέον το υ Δήμου μας – λακκούβες του «πεζόδρομου». Μα, τι παπούτσια φοράνε οι Νιγριτινοί που περπατάνε σε αυτόν τον πεζόδρομο και κάθε τόσο τον γεμίζουν με τρύπες ρε παιδί μου... ούτε αυτοκίνητα να ήταν...
Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2010
«ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ...» (05 02 2010)
(Μ. Ρασούλης, Μ. Λοΐζος)
Θεσμός τείνουν να καταστούν ενιαύσιος και ποδαρικό κάθε νέου έτους τα μπλόκα των αγροτών. Τα τρακτέρ – σαν τανκς άλλων εποχών – βγαίνουν στους δρόμους προκαλώντας αρχικά την περιέργεια και κατόπιν την αγωνία των πολιτών. Όμως εδώ – όπως επισήμανε και ο Χ. Γιανναράς – δεν έχουμε να κάνουμε με τα άρματα μάχης πραξικοπηματιών, οπότε θα ήμασταν σίγουροι τι θέση να πάρουμε, αλλά με μια δικτατορία άλλου είδους, που συνδέεται με τα – ομολογουμένως σοβαρά – προβλήματα ενός κοινωνικού στρώματος κι έτσι δεν ξέρουμε τι να σκεφτούμε: η αντίδραση είναι διττή.
Από τη μια, έχουμε την αυθόρμητη συμπάθεια για τους ανθρώπους που αποφάσισαν να μείνουν στην επαρχία, στον τόπο τους (δεν εξετάζω τους λόγους) και να ασχοληθούν με τη γη. Δύσκολη η απόφαση, αν αναλογιστούμε χιλιάδες άλλους που είχαν σαν επαγγελματική διέξοδο τα χωράφια των πατεράδων τους, αλλά προτίμησαν να αναζητήσουν στις μεγαλουπόλεις την όποια τύχη τους: φτάνει να μην έχουν να κάνουν με λασπουριά, σωλήνες ποτίσματος, σπάσιμο, συγκομιδή – μ’ έναν λόγο, μακριά απ’ τη γεωργία. Δεν μπορεί λοιπόν, παρά να υπάρχει μια πηγαία ηθική στήριξη στα – λογικά – αιτήματα που κατά καιρούς εγείρονται.
Από την άλλη όμως, είναι και ο τρόπος που επιλέγουν για να προωθήσουν αυτά τα αιτήματα. Στην ουσία πρόκειται για έναν ωμό εκβιασμό, έναν βιασμό κάθε λογικής μιας ευνομούμενης δημοκρατικής κοινωνίας. Με κανέναν τρόπο δε δικαιολογείται ο ετσιθελικός φραγμός στις επαγγελματικές ή κοινωνικές δραστηριότητες συνανθρώπων – συμπολιτών και η επακόλουθη οικονομική τους αιμορραγία στο όνομα των οποιωνδήποτε διεκδικήσεων οποιασδήποτε επαγγελματική ή κοινωνικής ομάδας. Όσο θεμιτό είναι να κατεβάζουν το ρεύμα οι ΔΕΗτζήδες, άλλο τόσο είναι να κλείνουν τους δρόμους οι αγρότες.
Προσπαθώντας έτσι ένας πολίτης που δεν θίγεται ιδιαίτερα (εκτός από την ανιούσα στις τιμές των καταναλωτικών αγαθών που επηρεάζονται από τα οδοφράγματα των τρακτέρ) να ξεκαθαρίσει αυτές τις σκέψεις, του δημιουργούνται κάποια ερωτήματα. Κατ’ αρχάς, γιατί οι αγρότες είναι διχασμένοι; Ακόμα και οι ίδιοι οι αγρότες της Νιγρίτας αγωνίζονται διασπασμένοι σε διαφορετικά μπλόκα – χαρακώματα (για τον κοινό σκοπό;). εντονότερη φαίνεται η διάσπαση σε πανελλαδικό επίπεδο, με αγροτοσυνδικαλιστές περιοχών να αποχωρούν, ενώ άλλοι συνεχίζουν τη διαμαρτυρία τους.
Πιο σημαντικός δείκτης αυτού του – φαινομενικά ανεξήγητου – διχασμού όμως, είναι η καθημερινή συνομιλία με αγρότες της Νιγρίτας και της Βισαλτίας που δε συμμετέχουν στα μπλόκα. Άνθρωποι που (αν κατατάσσονται με βάση τον κλήρο τους) θα τους λέγαμε μικρομεσαίους. Στα λόγια τους διακρίνεται η συνείδηση της λογικής: το παράλογο της παρεμπόδισης της κυκλοφορίας και των άλλων επαγγελματικών δραστηριοτήτων∙ ο φόβος μήπως με αυτή τη φασιστική συμπεριφορά η κοινή γνώμη στραφεί εναντίον τους ∙ η απόσταση από συναδέλφους τους των μεγάλων ιδιοκτησιών και των μεγάλων χρεών ∙ η υποψία εν γένει ότι οι συλλογικές κινητοποιήσεις για τον κοινό αγώνα ίσως εξυπηρετούν τα συμφέροντα των λίγων.
Κι όταν υπάρχει ένας τέτοιος διχασμός, πώς μπορεί να δικαιωθεί ο αγώνας; Πώς μπορεί το – συνήθως ανάλγητο – κράτος να τους πάρει στα σοβαρά και να αμβλύνει τη στάση του, εν μέσω χάους της οικονομίας, όταν ψάχνουν ακόμα και το ευρώ για να καλύψουν τα απροκάλυπτα συγκαλυμμένα: χρέη, ατασθαλίες, χέρια στα ταμεία, μίζες, προμήθειες κλπ; και τα χρήματα που ζητούν οι αγρότες δεν είναι λύση στα προβλήματά τους. Οι εφάπαξ επιδοτήσεις είναι μόνο παυσίπονο, γιατί του χρόνου τα ίδια θα έχουμε πάλι. Η σωστή και δίκαιη λύση είναι να αυξηθούν οι τιμές αγοράς των γεωργικών προϊόντων, ώστε να αμείβεται ο γεωργός ικανοποιητικά για τον κόπο του. Δε γίνεται να πουλάν τις ελιές π.χ. 50 λεπτά στον μεσάζοντα ή τον έμπορο και να τις βρίσκουμε στα ράφια 6 και 7 ευρώ (βιολογικές γαρ). Η αδικία βγάζει μάτι και την πληρώνουμε όλοι μας. Η κρατική παρέμβαση απαιτείται, ώστε να αυξηθεί το εισόδημα των αγροτών και να μειωθεί παράλληλα το υπερκέρδος των μεσαζόντων, προς όφελος όλων.
▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓
Μια φορά κι έναν καιρό, στις προεκλογικές εξαγγελίες της δημοτικής αρχής υπήρχε και η κατασκευή στέγαστρου στο γήπεδο. Μάλιστα οι τεχνολογικές γνώσεις επέτρεψαν και την εικονική κατασκευή του στα σχετικά φυλλάδια. Μετά από τόσον καιρό, ακόμα περιμένουμε και την πραγματική κατασκευή του.
Παράλληλα, και ο φωτισμός του βοηθητικού γηπέδου είναι ανεπαρκής για βραδινές προπονήσεις. Και μάλιστα, όταν όλα τα χωριά του νομού έχουν ικανοποιητικό φωτισμό, δε νοείται η Νιγρίτα να υστερεί. Χρειάζονται περισσότεροι προβολείς.
Πληροφορήθηκα ότι ο παπά Γιώργης έκραξε τους εκπαιδευτικούς, που λόγω Σαββάτου δεν τίμησαν την ημέρα των Τριών Ιεραρχών και δεν υπήρχε παρουσία μαθητών στην Εκκλησία. Έχει δίκιο. Παρά το απρόσμενο κλείσιμο των σχολείων από τη Νομαρχία την Παρασκευή – οπότε δεν υπήρχε χρόνος για συνεννόηση – θα έπρεπε από πριν να φροντιστεί το ζήτημα.
(Μ. Ρασούλης, Μ. Λοΐζος)
Θεσμός τείνουν να καταστούν ενιαύσιος και ποδαρικό κάθε νέου έτους τα μπλόκα των αγροτών. Τα τρακτέρ – σαν τανκς άλλων εποχών – βγαίνουν στους δρόμους προκαλώντας αρχικά την περιέργεια και κατόπιν την αγωνία των πολιτών. Όμως εδώ – όπως επισήμανε και ο Χ. Γιανναράς – δεν έχουμε να κάνουμε με τα άρματα μάχης πραξικοπηματιών, οπότε θα ήμασταν σίγουροι τι θέση να πάρουμε, αλλά με μια δικτατορία άλλου είδους, που συνδέεται με τα – ομολογουμένως σοβαρά – προβλήματα ενός κοινωνικού στρώματος κι έτσι δεν ξέρουμε τι να σκεφτούμε: η αντίδραση είναι διττή.
Από τη μια, έχουμε την αυθόρμητη συμπάθεια για τους ανθρώπους που αποφάσισαν να μείνουν στην επαρχία, στον τόπο τους (δεν εξετάζω τους λόγους) και να ασχοληθούν με τη γη. Δύσκολη η απόφαση, αν αναλογιστούμε χιλιάδες άλλους που είχαν σαν επαγγελματική διέξοδο τα χωράφια των πατεράδων τους, αλλά προτίμησαν να αναζητήσουν στις μεγαλουπόλεις την όποια τύχη τους: φτάνει να μην έχουν να κάνουν με λασπουριά, σωλήνες ποτίσματος, σπάσιμο, συγκομιδή – μ’ έναν λόγο, μακριά απ’ τη γεωργία. Δεν μπορεί λοιπόν, παρά να υπάρχει μια πηγαία ηθική στήριξη στα – λογικά – αιτήματα που κατά καιρούς εγείρονται.
Από την άλλη όμως, είναι και ο τρόπος που επιλέγουν για να προωθήσουν αυτά τα αιτήματα. Στην ουσία πρόκειται για έναν ωμό εκβιασμό, έναν βιασμό κάθε λογικής μιας ευνομούμενης δημοκρατικής κοινωνίας. Με κανέναν τρόπο δε δικαιολογείται ο ετσιθελικός φραγμός στις επαγγελματικές ή κοινωνικές δραστηριότητες συνανθρώπων – συμπολιτών και η επακόλουθη οικονομική τους αιμορραγία στο όνομα των οποιωνδήποτε διεκδικήσεων οποιασδήποτε επαγγελματική ή κοινωνικής ομάδας. Όσο θεμιτό είναι να κατεβάζουν το ρεύμα οι ΔΕΗτζήδες, άλλο τόσο είναι να κλείνουν τους δρόμους οι αγρότες.
Προσπαθώντας έτσι ένας πολίτης που δεν θίγεται ιδιαίτερα (εκτός από την ανιούσα στις τιμές των καταναλωτικών αγαθών που επηρεάζονται από τα οδοφράγματα των τρακτέρ) να ξεκαθαρίσει αυτές τις σκέψεις, του δημιουργούνται κάποια ερωτήματα. Κατ’ αρχάς, γιατί οι αγρότες είναι διχασμένοι; Ακόμα και οι ίδιοι οι αγρότες της Νιγρίτας αγωνίζονται διασπασμένοι σε διαφορετικά μπλόκα – χαρακώματα (για τον κοινό σκοπό;). εντονότερη φαίνεται η διάσπαση σε πανελλαδικό επίπεδο, με αγροτοσυνδικαλιστές περιοχών να αποχωρούν, ενώ άλλοι συνεχίζουν τη διαμαρτυρία τους.
Πιο σημαντικός δείκτης αυτού του – φαινομενικά ανεξήγητου – διχασμού όμως, είναι η καθημερινή συνομιλία με αγρότες της Νιγρίτας και της Βισαλτίας που δε συμμετέχουν στα μπλόκα. Άνθρωποι που (αν κατατάσσονται με βάση τον κλήρο τους) θα τους λέγαμε μικρομεσαίους. Στα λόγια τους διακρίνεται η συνείδηση της λογικής: το παράλογο της παρεμπόδισης της κυκλοφορίας και των άλλων επαγγελματικών δραστηριοτήτων∙ ο φόβος μήπως με αυτή τη φασιστική συμπεριφορά η κοινή γνώμη στραφεί εναντίον τους ∙ η απόσταση από συναδέλφους τους των μεγάλων ιδιοκτησιών και των μεγάλων χρεών ∙ η υποψία εν γένει ότι οι συλλογικές κινητοποιήσεις για τον κοινό αγώνα ίσως εξυπηρετούν τα συμφέροντα των λίγων.
Κι όταν υπάρχει ένας τέτοιος διχασμός, πώς μπορεί να δικαιωθεί ο αγώνας; Πώς μπορεί το – συνήθως ανάλγητο – κράτος να τους πάρει στα σοβαρά και να αμβλύνει τη στάση του, εν μέσω χάους της οικονομίας, όταν ψάχνουν ακόμα και το ευρώ για να καλύψουν τα απροκάλυπτα συγκαλυμμένα: χρέη, ατασθαλίες, χέρια στα ταμεία, μίζες, προμήθειες κλπ; και τα χρήματα που ζητούν οι αγρότες δεν είναι λύση στα προβλήματά τους. Οι εφάπαξ επιδοτήσεις είναι μόνο παυσίπονο, γιατί του χρόνου τα ίδια θα έχουμε πάλι. Η σωστή και δίκαιη λύση είναι να αυξηθούν οι τιμές αγοράς των γεωργικών προϊόντων, ώστε να αμείβεται ο γεωργός ικανοποιητικά για τον κόπο του. Δε γίνεται να πουλάν τις ελιές π.χ. 50 λεπτά στον μεσάζοντα ή τον έμπορο και να τις βρίσκουμε στα ράφια 6 και 7 ευρώ (βιολογικές γαρ). Η αδικία βγάζει μάτι και την πληρώνουμε όλοι μας. Η κρατική παρέμβαση απαιτείται, ώστε να αυξηθεί το εισόδημα των αγροτών και να μειωθεί παράλληλα το υπερκέρδος των μεσαζόντων, προς όφελος όλων.
▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓
Μια φορά κι έναν καιρό, στις προεκλογικές εξαγγελίες της δημοτικής αρχής υπήρχε και η κατασκευή στέγαστρου στο γήπεδο. Μάλιστα οι τεχνολογικές γνώσεις επέτρεψαν και την εικονική κατασκευή του στα σχετικά φυλλάδια. Μετά από τόσον καιρό, ακόμα περιμένουμε και την πραγματική κατασκευή του.
Παράλληλα, και ο φωτισμός του βοηθητικού γηπέδου είναι ανεπαρκής για βραδινές προπονήσεις. Και μάλιστα, όταν όλα τα χωριά του νομού έχουν ικανοποιητικό φωτισμό, δε νοείται η Νιγρίτα να υστερεί. Χρειάζονται περισσότεροι προβολείς.
Πληροφορήθηκα ότι ο παπά Γιώργης έκραξε τους εκπαιδευτικούς, που λόγω Σαββάτου δεν τίμησαν την ημέρα των Τριών Ιεραρχών και δεν υπήρχε παρουσία μαθητών στην Εκκλησία. Έχει δίκιο. Παρά το απρόσμενο κλείσιμο των σχολείων από τη Νομαρχία την Παρασκευή – οπότε δεν υπήρχε χρόνος για συνεννόηση – θα έπρεπε από πριν να φροντιστεί το ζήτημα.
Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ (29 01 2010)
Πάει καιρός, από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν μετά την παρακμή και το αναμενόμενο τέλος του υπαρκτού σοσιαλισμού στις χώρες του ανατολικού μπλοκ, έγινε η αρχή για την πλημμυρίδα των μεταναστών και στη δική μας χώρα. Και ενώ μέχρι τότε η λέξη μετανάστης στην Ελλάδα σήμαινε μόνο κάποιους φοιτητές από αραβικές ή αφρικανικές χώρες, από τη στιγμή αυτή και μετά, η έννοια μετανάστης συμπεριλαμβάνει πλέον και ανθρώπους (κυρίως Αλβανούς, Αφγανούς και Πακιστανούς) που αναγκάστηκαν να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον στη Δύση: και σε αυτήν την περίπτωση η έννοια μετανάστης έχει πολλά κοινά στοιχεία με τον πρόσφυγα.
Ήταν τότε, λοιπόν, που ήρθε το πρώτο μούδιασμα, μιας και επρόκειτο για ένα φαινόμενο πρωτοφανές για τον Έλληνα, ο οποίος είχε για τον εαυτό του σε ολόκληρο τον 20ο αιώνα την ιδιότητα του μετανάστη: αυτός γνώρισε Γερμανία, Αυστραλία, Αμερική, Καναδά. Έφευγαν οι Έλληνες προκαλώντας την μοίρα τους. Και τώρα άλλαζαν θέση. Έμπαιναν οι ίδιοι στη θέση των ξένων: αυτοί τώρα θα αποτελούσαν χώρα υποδοχής – ναι, πλέον υπήρχαν και φτωχότεροι λαοί, σε μεγαλύτερη ανάγκη.
Πέρασαν σχεδόν 20 χρόνια από τότε. Χρόνια με δυσκολίες όσο να μπορέσουμε να συνειδητοποιήσουμε τα νέα δεδομένα και να μετρηθούμε με τις αντοχές και το χαρακτήρα μας. Η πατροπαράδοτη ελληνική φιλοξενία, το «αμετάφραστο σε άλλη γλώσσα» ελληνικό φιλότιμο πολλές φορές πήγαν περίπατο μπροστά στο συμφέρον του εαυτούλη μας. Σε γενικές γραμμές όμως αντεπεξήλθαμε εξαιρετικά. Κι έτσι φτάσαμε σήμερα οι μετανάστες να αποτελούν ζωντανό μέρος της κοινωνίας μας και τα παιδιά τους να έχουν εξομοιωθεί με τα δικά μας – της ημετέρας παιδείας μετέχοντα.
Και τίθεται προ ημερών το ζήτημα της δυνατότητας κατοχής της ελληνικής ιθαγένειας. Έχουν το δικαίωμα οι άνθρωποι αυτοί και κυρίως τα παιδιά τους που έχουν γεννηθεί εδώ, να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια και μαζί της όλες τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα που αυτή συνεπάγεται; Σαφώς και το έχουν. Αυτό προβλέπουν και τα διεθνή κείμενα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και ο ΟΗΕ και ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όλα τα συναφή.
Αφήνω τους ενήλικες και εστιάζω την προσοχή μου στα παιδιά. Είναι δυνατόν να έχει γεννηθεί στην Ελλάδα, να πηγαίνει σε ελληνικό σχολείο, να μιλάει την ελληνική γλώσσα, να μεγαλώνει μέσα στην τοπική κοινωνία, να συναναστρέφεται με ελληνόπουλα, να συνηθίζει στα ήθη και τα έθιμα της χώρας και να μην έχει το δικαίωμα να θεωρηθεί Έλληνας; Και οπωσδήποτε να αναλάβει και όλες τις σχετικές υποχρεώσεις, καθώς και να απολαμβάνει και όλα τα αντίστοιχα δικαιώματα.
Ακούγονται κάποιες προτάσεις για δημοψήφισμα. Να ερωτηθούν δηλαδή, οι Έλληνες αν συμφωνούν να περάσει αυτός ο νόμος. Οι ενστάσεις βέβαια για αυτήν την προοπτική αφορούν κυρίως στους λαθρομετανάστες και στο κατά πόσο είναι νόμιμο να νομιμοποιείς έναν παράνομο. Το δημοψήφισμα σαν διαδικασία δεν είναι κακό. Ίσα ίσα, συνιστά και την πιο κοντινή μορφή της άμεσης δημοκρατίας. Έλα όμως που το έρμο το Σύνταγμά μας δεν το προβλέπει παρά μόνο για κάποιες εξαιρετικές περιπτώσεις. Και υπάρχουν πολλά ζητήματα που ενώ άλλοι λαοί προστρέχουν στα δημοψηφίσματα για το παραμικρό, εδώ δεν κουνιέται φύλλο. Από την άλλη όμως, είναι πιθανό η απόφαση της πλειοψηφίας του λαού να ακυρώνει μια πρωτοποριακή ή μακροπρόθεσμα συμφέρουσα ιδέα ενός ικανού ηγέτη. Και το πιο σίγουρο είναι, ότι αν ο ελληνικός λαός αποφάσιζε πριν χρόνια για την ένταξη στην ΕΟΚ, θα έλεγε όχι, με τα όποια αρνητικά αποτελέσματα.
Συμμερίζομαι τις ανησυχίες για το μεγάλο ποσοστό μεταναστών σε σχέση με τον ντόπιο πληθυσμό. Είναι πάρα πολύ μεγάλο το 10%, καθώς αυτό σημαίνει αυτόματα και μεγάλα ποσοστά ανεργίας. Και όταν είσαι ξένος κάπου και δεν έχεις τη στήριξη της ευρύτερης οικογένειας ή του φιλικού περιβάλλοντος, τότε η συνείδηση μπορεί να γίνει ευάλωτη, καθώς η επιβίωση προηγείται. Δε νομίζω όμως, ότι αυτό το ποσοστό αποτελεί και απειλή για τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας, για τη γλώσσα ή για την πολιτισμική ταυτότητα. Κι αυτό γιατί υπάρχει η δυνατότητα μέσω της παιδείας να επιτευχθεί η ομαλή ενσωμάτωση που θα εγγυηθεί μια ομαλή συμβίωση. Και δεν είναι η ενσωμάτωση αυτή που φέρνει προβλήματα, αλλά η περιθωριοποίηση .
Αν θέλουμε να λογιζόμαστε πολιτισμένοι, να περηφανευόμαστε για την ευγενική μας καταγωγή και τις βαθιές μας ρίζες, αν θέλουμε να λεγόμαστε και χριστιανοί, νομίζω ότι είναι άνευ ουσίας να συζητάμε για τα δικαιώματα παιδιών που γεννήθηκαν και μεγαλώνουν εδώ. Ο προβληματισμός είναι χρήσιμος και η ανταλλαγή απόψεων το ίδιο. Όμως δε ζούμε πλέον στο μεσαίωνα. Δεν μπορούμε να μένουμε υποκριτικά κλεισμένοι στο καβούκι μας και να μην καταλαβαίνουμε ότι είμαστε πολίτες του κόσμου και άνθρωποι. Και ο άνθρωπος πρέπει να είναι πάνω απ’ όλα.
▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓
Ακούγεται ότι η υπόθεση με τα νερά κουκουλώθηκε. Επίσημα, βέβαια, μάλλον έληξε με «λάθος» της υπηρεσίας. Κάποιοι όμως διπλοπλήρωσαν. Κάποιοι εκτέθηκαν. Τελικά δεν χάθηκαν χρήματα; Άρα, αυτοί που ξαναπλήρωσαν θα τα πάρουν πίσω; Πρέπει να δοθεί μια ικανοποιητική απάντηση γιατί είναι κρίμα να την πληρώνουν πάντα όσοι είναι τυπικοί και διπλό κρίμα να κουκουλώνεται ένα σκάνδαλο, αν υπάρχει.
Μ’ αρέσει όλο και πιο πολύ η ιδέα ότι η Νιγρίτα έχει τα δικά της χάλκινα. Όσο κι αν στην αρχή μου φαινόταν παράταιρο, μου αρέσει που μια παρέα νέων ανθρώπων αποφάσισε να ξεκινήσει κάτι διαφορετικό. Και μιλάμε για τέχνη. Εύχομαι συνεχή βελτίωση.
Σχεδόν καθημερινά περνάω από τον στρωμένο με πίσσα χώρο πίσω από τη Δημαρχία, εκεί που κάποτε ήταν μια παιδική χαρά κι αργότερα ένα γήπεδο μπάσκετ. Σήμερα τι είναι; Άλλο ένα λείψανο της δημοτικής αβλεψίας; Κι όσο σκέφτομαι ότι οι παιδικές χαρές εξαφανίστηκαν εκτός από το πάρκο, λέω: μήπως;
Πολλά συγχαρητήρια στο Σύλλογο Φίλων Τέχνης και Γραμμάτων Σερρών για τη φιλοξενία του λογοτέχνη Ισίδωρου Ζουργού (τον είχα παρουσιάσει σε παλιότερο «Προσκυνητή»). Παρουσίασε το έργο του και συνομίλησε με τους αναγνώστες του. Άντε και στα δικά μας!
Πάει καιρός, από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν μετά την παρακμή και το αναμενόμενο τέλος του υπαρκτού σοσιαλισμού στις χώρες του ανατολικού μπλοκ, έγινε η αρχή για την πλημμυρίδα των μεταναστών και στη δική μας χώρα. Και ενώ μέχρι τότε η λέξη μετανάστης στην Ελλάδα σήμαινε μόνο κάποιους φοιτητές από αραβικές ή αφρικανικές χώρες, από τη στιγμή αυτή και μετά, η έννοια μετανάστης συμπεριλαμβάνει πλέον και ανθρώπους (κυρίως Αλβανούς, Αφγανούς και Πακιστανούς) που αναγκάστηκαν να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον στη Δύση: και σε αυτήν την περίπτωση η έννοια μετανάστης έχει πολλά κοινά στοιχεία με τον πρόσφυγα.
Ήταν τότε, λοιπόν, που ήρθε το πρώτο μούδιασμα, μιας και επρόκειτο για ένα φαινόμενο πρωτοφανές για τον Έλληνα, ο οποίος είχε για τον εαυτό του σε ολόκληρο τον 20ο αιώνα την ιδιότητα του μετανάστη: αυτός γνώρισε Γερμανία, Αυστραλία, Αμερική, Καναδά. Έφευγαν οι Έλληνες προκαλώντας την μοίρα τους. Και τώρα άλλαζαν θέση. Έμπαιναν οι ίδιοι στη θέση των ξένων: αυτοί τώρα θα αποτελούσαν χώρα υποδοχής – ναι, πλέον υπήρχαν και φτωχότεροι λαοί, σε μεγαλύτερη ανάγκη.
Πέρασαν σχεδόν 20 χρόνια από τότε. Χρόνια με δυσκολίες όσο να μπορέσουμε να συνειδητοποιήσουμε τα νέα δεδομένα και να μετρηθούμε με τις αντοχές και το χαρακτήρα μας. Η πατροπαράδοτη ελληνική φιλοξενία, το «αμετάφραστο σε άλλη γλώσσα» ελληνικό φιλότιμο πολλές φορές πήγαν περίπατο μπροστά στο συμφέρον του εαυτούλη μας. Σε γενικές γραμμές όμως αντεπεξήλθαμε εξαιρετικά. Κι έτσι φτάσαμε σήμερα οι μετανάστες να αποτελούν ζωντανό μέρος της κοινωνίας μας και τα παιδιά τους να έχουν εξομοιωθεί με τα δικά μας – της ημετέρας παιδείας μετέχοντα.
Και τίθεται προ ημερών το ζήτημα της δυνατότητας κατοχής της ελληνικής ιθαγένειας. Έχουν το δικαίωμα οι άνθρωποι αυτοί και κυρίως τα παιδιά τους που έχουν γεννηθεί εδώ, να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια και μαζί της όλες τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα που αυτή συνεπάγεται; Σαφώς και το έχουν. Αυτό προβλέπουν και τα διεθνή κείμενα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και ο ΟΗΕ και ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όλα τα συναφή.
Αφήνω τους ενήλικες και εστιάζω την προσοχή μου στα παιδιά. Είναι δυνατόν να έχει γεννηθεί στην Ελλάδα, να πηγαίνει σε ελληνικό σχολείο, να μιλάει την ελληνική γλώσσα, να μεγαλώνει μέσα στην τοπική κοινωνία, να συναναστρέφεται με ελληνόπουλα, να συνηθίζει στα ήθη και τα έθιμα της χώρας και να μην έχει το δικαίωμα να θεωρηθεί Έλληνας; Και οπωσδήποτε να αναλάβει και όλες τις σχετικές υποχρεώσεις, καθώς και να απολαμβάνει και όλα τα αντίστοιχα δικαιώματα.
Ακούγονται κάποιες προτάσεις για δημοψήφισμα. Να ερωτηθούν δηλαδή, οι Έλληνες αν συμφωνούν να περάσει αυτός ο νόμος. Οι ενστάσεις βέβαια για αυτήν την προοπτική αφορούν κυρίως στους λαθρομετανάστες και στο κατά πόσο είναι νόμιμο να νομιμοποιείς έναν παράνομο. Το δημοψήφισμα σαν διαδικασία δεν είναι κακό. Ίσα ίσα, συνιστά και την πιο κοντινή μορφή της άμεσης δημοκρατίας. Έλα όμως που το έρμο το Σύνταγμά μας δεν το προβλέπει παρά μόνο για κάποιες εξαιρετικές περιπτώσεις. Και υπάρχουν πολλά ζητήματα που ενώ άλλοι λαοί προστρέχουν στα δημοψηφίσματα για το παραμικρό, εδώ δεν κουνιέται φύλλο. Από την άλλη όμως, είναι πιθανό η απόφαση της πλειοψηφίας του λαού να ακυρώνει μια πρωτοποριακή ή μακροπρόθεσμα συμφέρουσα ιδέα ενός ικανού ηγέτη. Και το πιο σίγουρο είναι, ότι αν ο ελληνικός λαός αποφάσιζε πριν χρόνια για την ένταξη στην ΕΟΚ, θα έλεγε όχι, με τα όποια αρνητικά αποτελέσματα.
Συμμερίζομαι τις ανησυχίες για το μεγάλο ποσοστό μεταναστών σε σχέση με τον ντόπιο πληθυσμό. Είναι πάρα πολύ μεγάλο το 10%, καθώς αυτό σημαίνει αυτόματα και μεγάλα ποσοστά ανεργίας. Και όταν είσαι ξένος κάπου και δεν έχεις τη στήριξη της ευρύτερης οικογένειας ή του φιλικού περιβάλλοντος, τότε η συνείδηση μπορεί να γίνει ευάλωτη, καθώς η επιβίωση προηγείται. Δε νομίζω όμως, ότι αυτό το ποσοστό αποτελεί και απειλή για τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας, για τη γλώσσα ή για την πολιτισμική ταυτότητα. Κι αυτό γιατί υπάρχει η δυνατότητα μέσω της παιδείας να επιτευχθεί η ομαλή ενσωμάτωση που θα εγγυηθεί μια ομαλή συμβίωση. Και δεν είναι η ενσωμάτωση αυτή που φέρνει προβλήματα, αλλά η περιθωριοποίηση .
Αν θέλουμε να λογιζόμαστε πολιτισμένοι, να περηφανευόμαστε για την ευγενική μας καταγωγή και τις βαθιές μας ρίζες, αν θέλουμε να λεγόμαστε και χριστιανοί, νομίζω ότι είναι άνευ ουσίας να συζητάμε για τα δικαιώματα παιδιών που γεννήθηκαν και μεγαλώνουν εδώ. Ο προβληματισμός είναι χρήσιμος και η ανταλλαγή απόψεων το ίδιο. Όμως δε ζούμε πλέον στο μεσαίωνα. Δεν μπορούμε να μένουμε υποκριτικά κλεισμένοι στο καβούκι μας και να μην καταλαβαίνουμε ότι είμαστε πολίτες του κόσμου και άνθρωποι. Και ο άνθρωπος πρέπει να είναι πάνω απ’ όλα.
▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓
Ακούγεται ότι η υπόθεση με τα νερά κουκουλώθηκε. Επίσημα, βέβαια, μάλλον έληξε με «λάθος» της υπηρεσίας. Κάποιοι όμως διπλοπλήρωσαν. Κάποιοι εκτέθηκαν. Τελικά δεν χάθηκαν χρήματα; Άρα, αυτοί που ξαναπλήρωσαν θα τα πάρουν πίσω; Πρέπει να δοθεί μια ικανοποιητική απάντηση γιατί είναι κρίμα να την πληρώνουν πάντα όσοι είναι τυπικοί και διπλό κρίμα να κουκουλώνεται ένα σκάνδαλο, αν υπάρχει.
Μ’ αρέσει όλο και πιο πολύ η ιδέα ότι η Νιγρίτα έχει τα δικά της χάλκινα. Όσο κι αν στην αρχή μου φαινόταν παράταιρο, μου αρέσει που μια παρέα νέων ανθρώπων αποφάσισε να ξεκινήσει κάτι διαφορετικό. Και μιλάμε για τέχνη. Εύχομαι συνεχή βελτίωση.
Σχεδόν καθημερινά περνάω από τον στρωμένο με πίσσα χώρο πίσω από τη Δημαρχία, εκεί που κάποτε ήταν μια παιδική χαρά κι αργότερα ένα γήπεδο μπάσκετ. Σήμερα τι είναι; Άλλο ένα λείψανο της δημοτικής αβλεψίας; Κι όσο σκέφτομαι ότι οι παιδικές χαρές εξαφανίστηκαν εκτός από το πάρκο, λέω: μήπως;
Πολλά συγχαρητήρια στο Σύλλογο Φίλων Τέχνης και Γραμμάτων Σερρών για τη φιλοξενία του λογοτέχνη Ισίδωρου Ζουργού (τον είχα παρουσιάσει σε παλιότερο «Προσκυνητή»). Παρουσίασε το έργο του και συνομίλησε με τους αναγνώστες του. Άντε και στα δικά μας!
Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2010
Ο ΤΥΠΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΚΟΙΝΟ (μέρος β’)
Σκέψεις για το ρόλο και τη δυναμική του τοπικού τύπου. (22 01 2010)
Αναφερθήκαμε την προηγούμενη εβδομάδα στις αλλαγές που υπέστησαν τα έντυπα ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια. Προφανώς, εννοούσαμε τις εφημερίδες πανελλαδικής κυκλοφορίας, καθώς στον τοπικό τύπο οι αλλαγές είναι ελάχιστες έως ανεπαίσθητες. Ευκαιρίας δοθείσης λοιπόν, χρήσιμο θα ήταν να διατυπωθούν κάποιες σκέψεις για τον ρόλο του τοπικού τύπου και τη χρησιμότητά του σε σχέση με τις δυνατότητές του.
Η Νιγρίτα έχει τρεις εβδομαδιαίες εφημερίδες. Γραφόμαστε συνδρομητές ή τις λαθροδιαβάζουμε. Τι βρίσκουμε μέσα σε αυτές; Τι μας κεντρίζει το ενδιαφέρον; Τα κοινωνικά; Οι αγγελίες; Οι διακηρύξεις; Αναμφίβολα, κι αυτά έχουν τη σημασία τους για κάποιους συνανθρώπους μας, αλλά τι πραγματικά θέλουμε και τι πρέπει να περιμένουμε από μια τοπική εφημερίδα;
Μας είναι αρκετές οι δημοσιεύσεις της δημοτικής Αρχής ή της αντιπολίτευσης; Ικανοποιούν την ανάγκη μας για πολιτικό λόγο οι σποράδην αντεγκλήσεις δημοτικών συμβούλων μέσα από τις στήλες της, όπου σε γενικές γραμμές όλοι φαίνεται να έχουν δίκιο; Ή οι παρεμβάσεις των Σερραίων βουλευτών, που με τον δικό τους – ενδεικτικό της κομματικής τους τοποθέτησης – ξύλινο πολιτικό λόγο, ευλογούν τα γένια τους προβάλλοντας το έργο τους, τη δράση τους, τις πιέσεις τους – διαλαλώντας δηλαδή τα αυτονόητα;
Μας είναι αρκετές οι ανακοινώσεις των πολιτιστικών συλλόγων της περιοχής, οι δημοσιογραφικού ύφους περιγραφές των εκδηλώσεών τους, τα κατεβατά με τα επίσημα πρόσωπα που τις τίμησαν, η προβολή της δράσης τους; Ικανοποιούν την ανάγκη μας για ψυχαγωγία, για πολιτιστικά αγαθά και δραστηριότητες μόνο τα σχετικά με την παράδοση (ή τη δήθεν παράδοση) του τόπου, τα οποία ανιαρά επαναλαμβάνονται σχεδόν αυτούσια κάθε χρόνο, χωρίς καμιά εμπνευσμένη αλλαγή, δίχως μια ώθηση ποιοτικότερης φαντασίας;
Μας είναι αρκετά τα συγχαρητήρια και οι ευχές συγγενών και φίλων για κάποια επιτυχία που σημείωσαν τα βλαστάρια μας (σπουδές, γάμο(!), γεννήσεις, βαφτίσια) ή τα συλλυπητήρια ή οι ευχαριστίες σε κάποιον γιατρό για τις υπηρεσίες του; Ικανοποιούν την ανάγκη μας για συμμετοχή στην κοινωνική ζωή, στα δρώμενα των κοινοτικών συλλογικών σχέσεων οι εκνευριστικά αναχρονιστικές ανακοινώσεις ότι ο τάδε και ο δείνα δεν θα εορτάσουν και δεν θα δεχτούν επισκέψεις (λες και θα πήγαινε κανένας!) για την ονομαστική του εορτή;
Μας είναι αρκετές αυτές οι ελάχιστες παρεμβάσεις συντοπιτών μας, που μέσα από την εφημερίδα θέλουν να μας γνωρίσουν τις προσωπικές τους θέσεις – απόψεις – προτάσεις για θέματα τοπικού, πανελλαδικού ή παγκόσμιου ενδιαφέροντος; Ικανοποιούν την ανάγκη μας για προβληματισμό, ανταλλαγή απόψεων, ακόμα και για γνώση οι – μετρημένες στα δάχτυλα – παρεμβάσεις Νιγριτιανών (Βισαλτών), ντόπιων ή ετεροδημοτών;
Μας είναι αρκετή η δημοσιογραφική παρουσία, όχι ως ρεπορτάζ για διάφορα γεγονότα, αλλά ως έλεγχος της τοπικής εξουσίας; Ικανοποιεί την ανάγκη μας για πολιτική κριτική, για ενάσκηση έλεγχου πεπραγμένων της δημοτικής αρχής, για στρίμωγμα των συμβούλων – αρχόντων, για έξω απ’ τα δόντια ερωτήσεις, για τεκμηριωμένη, καλοπροαίρετη κριτική η αναιμική έως ανύπαρκτη δημοσιογραφική γραφίδα, που τις περισσότερες φορές χαϊδεύει αυτιά, αντί να τα τραβάει;
Και το σημαντικότερο: όλοι αυτοί που διαβάζουν την εφημερίδα, οι δημοτικοί άρχοντες κι αρχόντισσες, αντιδήμαρχοι, σύμβουλοι, αρχές του τόπου, και διαβάζουν για τον εαυτό τους ή την υπηρεσία τους ή τους υφισταμένους τους κρίσεις, ψόγους, λάθη, αρνητικά σχόλια – συγκινούνται καθόλου; Έχουν τα μάτια και τα αυτιά τους ανοιχτά; Προβληματίζονται για το πού έκαναν λάθος, γιατί ο άλλος να σκέφτεται έτσι, τι μπορεί να πήγε στραβά και πώς μπορεί να διορθωθεί; Διαβάζουν; Ακούνε; Ή βολεύονται στους θώκους και στο κατεστημένο με τα αλισβερίσια, τους μικροπολιτικούς βρυχηθμούς, στη νωχέλεια της κερδισμένης ή χαμένης τετραετίας και θα μας χαρίσουν το ζήλο τους λίγο πριν τις δημοτικές εκλογές; Προβληματίζονται; Η εφημερίδα μέσα από τις στήλες της τους αγγίζει καθόλου, τους ευαισθητοποιεί; Αντιδρούν; Λογοδοτούν; Απολογούνται; Ανασκευάζουν τις κατηγορίες; Ή απλά νομίζουν ότι ψιχαλίζει;
Πολιτικός λόγος – ψυχαγωγία – κοινωνική ζωή – προβληματισμός – έλεγχος εξουσίας. Τα αυτονόητα απαραίτητα συστατικά για μια τοπική εφημερίδα που σέβεται τον εαυτό της και το κοινό της. Πόσο ικανοποιημένοι μπορεί να είμαστε από το νιγριτινό τοπικό τύπο; Κατά πόσο καλύπτονται αυτές οι ανάγκες και κατά πόσο εμείς, σαν αναγνωστικό κοινό, πιέζουμε να καλυφθούν; Όχι ιδιαίτερα, παρά τις ομολογουμένως καλές επιμέρους προσπάθειες. Πόσο δύσκολο είναι να βρεθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι για να στελεχώσουν ένα τέτοιο ιδανικό έντυπο;
Το σίγουρο είναι ότι υπάρχουν πολλοί συμπολίτες μας με στιβαρές απόψεις και λόγο, με δυνατούς συλλογισμούς, με φρόνηση απαραίτητη και χρήσιμη για την τοπική ζωή και πρόοδο. Πόσο δύσκολο είναι να πειστούν, ώστε να τα μοιραστούν όλα αυτά μαζί μας, να τα θέσουν στην υπηρεσία της τοπικής κοινωνίας; Είναι όντως δύσκολο. Πρέπει να πιεστούν, να πειστούν, να αποβάλλουν το φόβο ή τη ντροπή να εκτεθούν. Αλλά ευθύνη και των εκδοτών είναι να τους εντοπίσουν και να προσπαθήσουν να τους εντάξουν στο δυναμικό τους. Για να μπορεί ο τοπικός τύπος να έχει σοβαρό λόγο ύπαρξης και όχι απλώς διεκπεραιωτικό ρόλο ή να συνεχίζει να κυκλοφορεί λόγω του νόμου της αδράνειας. Γιατί μόνο έτσι, μόνο αυτές οι προϋποθέσεις στο περιεχόμενό του μπορούν να εγγυηθούν την ασφαλή επιβίωσή του στο μέλλον.
Σκέψεις για το ρόλο και τη δυναμική του τοπικού τύπου. (22 01 2010)
Αναφερθήκαμε την προηγούμενη εβδομάδα στις αλλαγές που υπέστησαν τα έντυπα ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια. Προφανώς, εννοούσαμε τις εφημερίδες πανελλαδικής κυκλοφορίας, καθώς στον τοπικό τύπο οι αλλαγές είναι ελάχιστες έως ανεπαίσθητες. Ευκαιρίας δοθείσης λοιπόν, χρήσιμο θα ήταν να διατυπωθούν κάποιες σκέψεις για τον ρόλο του τοπικού τύπου και τη χρησιμότητά του σε σχέση με τις δυνατότητές του.
Η Νιγρίτα έχει τρεις εβδομαδιαίες εφημερίδες. Γραφόμαστε συνδρομητές ή τις λαθροδιαβάζουμε. Τι βρίσκουμε μέσα σε αυτές; Τι μας κεντρίζει το ενδιαφέρον; Τα κοινωνικά; Οι αγγελίες; Οι διακηρύξεις; Αναμφίβολα, κι αυτά έχουν τη σημασία τους για κάποιους συνανθρώπους μας, αλλά τι πραγματικά θέλουμε και τι πρέπει να περιμένουμε από μια τοπική εφημερίδα;
Μας είναι αρκετές οι δημοσιεύσεις της δημοτικής Αρχής ή της αντιπολίτευσης; Ικανοποιούν την ανάγκη μας για πολιτικό λόγο οι σποράδην αντεγκλήσεις δημοτικών συμβούλων μέσα από τις στήλες της, όπου σε γενικές γραμμές όλοι φαίνεται να έχουν δίκιο; Ή οι παρεμβάσεις των Σερραίων βουλευτών, που με τον δικό τους – ενδεικτικό της κομματικής τους τοποθέτησης – ξύλινο πολιτικό λόγο, ευλογούν τα γένια τους προβάλλοντας το έργο τους, τη δράση τους, τις πιέσεις τους – διαλαλώντας δηλαδή τα αυτονόητα;
Μας είναι αρκετές οι ανακοινώσεις των πολιτιστικών συλλόγων της περιοχής, οι δημοσιογραφικού ύφους περιγραφές των εκδηλώσεών τους, τα κατεβατά με τα επίσημα πρόσωπα που τις τίμησαν, η προβολή της δράσης τους; Ικανοποιούν την ανάγκη μας για ψυχαγωγία, για πολιτιστικά αγαθά και δραστηριότητες μόνο τα σχετικά με την παράδοση (ή τη δήθεν παράδοση) του τόπου, τα οποία ανιαρά επαναλαμβάνονται σχεδόν αυτούσια κάθε χρόνο, χωρίς καμιά εμπνευσμένη αλλαγή, δίχως μια ώθηση ποιοτικότερης φαντασίας;
Μας είναι αρκετά τα συγχαρητήρια και οι ευχές συγγενών και φίλων για κάποια επιτυχία που σημείωσαν τα βλαστάρια μας (σπουδές, γάμο(!), γεννήσεις, βαφτίσια) ή τα συλλυπητήρια ή οι ευχαριστίες σε κάποιον γιατρό για τις υπηρεσίες του; Ικανοποιούν την ανάγκη μας για συμμετοχή στην κοινωνική ζωή, στα δρώμενα των κοινοτικών συλλογικών σχέσεων οι εκνευριστικά αναχρονιστικές ανακοινώσεις ότι ο τάδε και ο δείνα δεν θα εορτάσουν και δεν θα δεχτούν επισκέψεις (λες και θα πήγαινε κανένας!) για την ονομαστική του εορτή;
Μας είναι αρκετές αυτές οι ελάχιστες παρεμβάσεις συντοπιτών μας, που μέσα από την εφημερίδα θέλουν να μας γνωρίσουν τις προσωπικές τους θέσεις – απόψεις – προτάσεις για θέματα τοπικού, πανελλαδικού ή παγκόσμιου ενδιαφέροντος; Ικανοποιούν την ανάγκη μας για προβληματισμό, ανταλλαγή απόψεων, ακόμα και για γνώση οι – μετρημένες στα δάχτυλα – παρεμβάσεις Νιγριτιανών (Βισαλτών), ντόπιων ή ετεροδημοτών;
Μας είναι αρκετή η δημοσιογραφική παρουσία, όχι ως ρεπορτάζ για διάφορα γεγονότα, αλλά ως έλεγχος της τοπικής εξουσίας; Ικανοποιεί την ανάγκη μας για πολιτική κριτική, για ενάσκηση έλεγχου πεπραγμένων της δημοτικής αρχής, για στρίμωγμα των συμβούλων – αρχόντων, για έξω απ’ τα δόντια ερωτήσεις, για τεκμηριωμένη, καλοπροαίρετη κριτική η αναιμική έως ανύπαρκτη δημοσιογραφική γραφίδα, που τις περισσότερες φορές χαϊδεύει αυτιά, αντί να τα τραβάει;
Και το σημαντικότερο: όλοι αυτοί που διαβάζουν την εφημερίδα, οι δημοτικοί άρχοντες κι αρχόντισσες, αντιδήμαρχοι, σύμβουλοι, αρχές του τόπου, και διαβάζουν για τον εαυτό τους ή την υπηρεσία τους ή τους υφισταμένους τους κρίσεις, ψόγους, λάθη, αρνητικά σχόλια – συγκινούνται καθόλου; Έχουν τα μάτια και τα αυτιά τους ανοιχτά; Προβληματίζονται για το πού έκαναν λάθος, γιατί ο άλλος να σκέφτεται έτσι, τι μπορεί να πήγε στραβά και πώς μπορεί να διορθωθεί; Διαβάζουν; Ακούνε; Ή βολεύονται στους θώκους και στο κατεστημένο με τα αλισβερίσια, τους μικροπολιτικούς βρυχηθμούς, στη νωχέλεια της κερδισμένης ή χαμένης τετραετίας και θα μας χαρίσουν το ζήλο τους λίγο πριν τις δημοτικές εκλογές; Προβληματίζονται; Η εφημερίδα μέσα από τις στήλες της τους αγγίζει καθόλου, τους ευαισθητοποιεί; Αντιδρούν; Λογοδοτούν; Απολογούνται; Ανασκευάζουν τις κατηγορίες; Ή απλά νομίζουν ότι ψιχαλίζει;
Πολιτικός λόγος – ψυχαγωγία – κοινωνική ζωή – προβληματισμός – έλεγχος εξουσίας. Τα αυτονόητα απαραίτητα συστατικά για μια τοπική εφημερίδα που σέβεται τον εαυτό της και το κοινό της. Πόσο ικανοποιημένοι μπορεί να είμαστε από το νιγριτινό τοπικό τύπο; Κατά πόσο καλύπτονται αυτές οι ανάγκες και κατά πόσο εμείς, σαν αναγνωστικό κοινό, πιέζουμε να καλυφθούν; Όχι ιδιαίτερα, παρά τις ομολογουμένως καλές επιμέρους προσπάθειες. Πόσο δύσκολο είναι να βρεθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι για να στελεχώσουν ένα τέτοιο ιδανικό έντυπο;
Το σίγουρο είναι ότι υπάρχουν πολλοί συμπολίτες μας με στιβαρές απόψεις και λόγο, με δυνατούς συλλογισμούς, με φρόνηση απαραίτητη και χρήσιμη για την τοπική ζωή και πρόοδο. Πόσο δύσκολο είναι να πειστούν, ώστε να τα μοιραστούν όλα αυτά μαζί μας, να τα θέσουν στην υπηρεσία της τοπικής κοινωνίας; Είναι όντως δύσκολο. Πρέπει να πιεστούν, να πειστούν, να αποβάλλουν το φόβο ή τη ντροπή να εκτεθούν. Αλλά ευθύνη και των εκδοτών είναι να τους εντοπίσουν και να προσπαθήσουν να τους εντάξουν στο δυναμικό τους. Για να μπορεί ο τοπικός τύπος να έχει σοβαρό λόγο ύπαρξης και όχι απλώς διεκπεραιωτικό ρόλο ή να συνεχίζει να κυκλοφορεί λόγω του νόμου της αδράνειας. Γιατί μόνο έτσι, μόνο αυτές οι προϋποθέσεις στο περιεχόμενό του μπορούν να εγγυηθούν την ασφαλή επιβίωσή του στο μέλλον.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)