ΤΑ ΓΕΡΑΚΙΝΕΙΑ ΣΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ (17 09 2010)

Απολογισμός και προβληματισμός
για το παρόν και μέλλον των Γερακινείων.

Ώρα για απολογισμό και αυτοκριτική, τα Γερακίνεια τελείωσαν. Ερώτηση: τι ποσοστό αγγίζει η ικανοποίηση αρχόντων τε και αρχομένων; Ας διευκρινίσουμε, κατ’ αρχάς, ότι η ικανοποίηση συνίσταται σε δύο παράγοντες: πρώτα, την ποιότητα των παραστάσεων και έπειτα, την προσέλευση του κόσμου.
Η πρώτη παράμετρος έχω την εντύπωση ότι καλύφθηκε αρκούντως, χωρίς να παραβλέπουμε ότι αυτό είναι προσωπική άποψη και όταν έχουμε να κάνουμε με τέχνη, ισχύει ο διαχρονικώς πειστικότατος αφορισμός «περί ορέξεως κολοκυθόπιτα», ήτοι, αυτό που ικανοποιεί εμένα πιθανότατα να συνοφρυώνει – ή χειρότερα – να αναγουλιάζει ουκ ολίγους συνανθρώπους μας. Ξεπηδά λοιπόν αμείλικτο το φιλοσοφικό πρόβλημα: οι συντάσσοντες το πρόγραμμα των εκδηλώσεων πώς πρέπει να ζυγίζουν αυτές τις λεπτομέρειες;
Αν δεχτούμε εκ των προτέρων ότι οι εν λόγω συντάσσοντες έχουν συμπήξει μια επιτροπή που λειτουργεί σαν ένας άνθρωπος (πράγμα απίθανο βέβαια, αφού αποτελείται από άτομα, και ως άτομα έχουν τη διαφορετικότητα και τις προτιμήσεις τους) και έχει επιπλέον ανεπτυγμένο το αισθητικό κριτήριο, τότε καταλήγουμε ευχαριστημένοι με επιλογές τύπου «Βαλκανικής Πλατείας», Δάφνης Λέμπερου ή Just For Band. Και όντως, αυτές οι παρουσίες ήταν εξαιρετικές.
Αν όμως η ίδια ομοούσιος και αδιαίρετος επιτροπή, πέρα από το αισθητικό κριτήριο, διαθέτει και ολίγον κριτήριο σφυγμομέτρησης του αντίστοιχου αισθητικού κριτηρίου των Νιγριτινών, τότε οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι οι ίδιες επιλογές, αυτές που χαρακτηρίστηκαν και αποδείχτηκαν πετυχημένες με το προηγούμενο κριτήριο, ήταν ατυχείς. Αδιάψευστος μάρτυρας οι άδειες καρέκλες στο χώρο μπροστά στην εξέδρα. Ο κόσμος έστρεψε τις πλάτες του σε καλλιτέχνες που μπορεί οι κριτικοί των ΜΜΕ να εκθειάζουν, αλλά στο πνεύμα και την ψυχή των πολλών δεν έχουν να πουν τίποτα.
Αυτό το τεράστιο δίλημμα έχουν να αντιπαλέψουν πάντα όσοι καταπιάνονται με τέτοια πράγματα: από τη μια αυτό που εμείς θεωρούμε καλό και από την άλλη αυτό που η πλειοψηφία αποζητά.
Η προσέγγιση που επιχειρούμε βέβαια, πρέπει να λάβει υπόψη της και άλλες πτυχές του ζητήματος, όπως για παράδειγμα, αν όλες αυτές οι επιλογές ήταν βασικές προτεραιότητες της επιτροπής ή απλά καταλήξαμε σε αυτές υπό την πίεση οικονομικής δυσπραγίας ή – πολιτικώς ορθότερα – για να μην κατασπαταλήσουμε το χρήμα του λαού (άλλωστε οι εκδηλώσεις, σύμφωνα με τα αγγελτήρια, συνέβαλαν στην καταπολέμηση της φτώχειας!). Αυτός είναι ένας βασικός παράγοντας, που αν τον γνωρίζαμε, μπορεί και να εξέτρεπε τις θεωρίες μας.
Από την άλλη, η χαμηλή προσέλευση οδηγεί σε έντονο προβληματισμό. Εγώ λέω λοιπόν, ότι οι παραπάνω ποιοτικές επιλογές δεν άσκησαν ιδιαίτερη έλξη στους Νιγριτιανούς. Ναι, αλλά υπάρχει ολόκληρος νομός Σερρών, ακόμα και κοντινές περιοχές των γύρω νομών. Υπάρχει η πόλη των Σερρών, όπου κατά τεκμήριο διαβιούν άνθρωποι που ακούν τέτοιες μουσικές (έντεχνα, βαλκανικά, ροκ) σε ποσοστό πολύ μεγαλύτερο από την επαρχία. Που ήταν αυτοί; Πόσο έντονη υπήρξε η κινητοποίηση των διοργανωτών για την έγκαιρη ενημέρωση των δυνάμει επισκεπτών μας; Τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, αφίσες, φέιγ βολάν, περίπτερα σε κεντρικά σημεία, διανομή προγραμμάτων, προσκλήσεις κλπ, κλπ, κατά πόσο τα εκμεταλλευτήκαμε προς δημόσιο όφελος;
Αλλά και πάλι, υπάρχουν πιθανές εξηγήσεις: κατά πρώτον, ο πιθανός περιορισμός των εξόδων του Δήμου που λέγαμε, κατά δεύτερον ο πυρετός των προεκλογικών χαρακωμάτων έριξε σε δεύτερη μοίρα τις εκδηλώσεις και, τέλος, η οικονομική κρίση απέτρεψε τον κόσμο να παρακολουθήσει τις (δωρεάν) εκδηλώσεις. Αναπότρεπτη πάλι η σύγκριση: στην Αμφίπολη, με τσουχτερά εισιτήρια, δεν έπεφτε ένα ολόκληρο καλοκαίρι καρφίτσα. Και σίγουρα, ο ένας στους εκατό ας ήταν ντόπιος. Όλοι οι άλλοι από κάπου ήρθαν, κάτι τους τράβηξε εκεί, το οποίο προφανώς δεν το έχουμε εδώ.
Έχουμε λοιπόν μια πλατεία που γέμιζε όταν εμφανίζονταν τα δικά μας παιδιά (χορευτικά συγκροτήματα της επαρχίας και οι «Κορώνα ή Γράμματα») και όταν βγήκε, έστω και Δευτέρα, το μεγάλο όνομα, ο Μακεδόνας, και άδειαζε αμέσως μετά, σε σημείο να δημιουργούνται και τραγελαφικές καταστάσεις, με τους Just For Band για παράδειγμα, που έπαιζαν αφηνιασμένο ροκ μπροστά σε… παιδάκια δημοτικού και νηπιαγωγείου και σε γεροντάδες που αποχωρούσαν κάνοντας το σταυρό τους, αφού πρώτα κόρεσαν την περιέργειά τους!
Εμένα σε γενικές γραμμές μου άρεσε. Ομολογώ όμως, ότι θα έκανα μερικές εκπτώσεις στις προτιμήσεις μου, αν ήταν να δω τη Νιγρίτα γεμάτη κόσμο, όρθιο και καθιστό, από την πλατεία ως πέρα στο ξενοδοχείο. Θα άκουγα, βρε αδερφέ, και κάτι που δεν το ακούω στο σπίτι μου. Μου άρεσε επίσης και για το λόγο ότι οι κλειστοί κεντρικοί δρόμοι έδωσαν την ευκαιρία στα μαγαζιά να δουλέψουν με τραπεζάκια έξω, στον κόσμο να αφεθεί ήσυχος στις ακουστικές, οπτικές και …γευστικές απολαύσεις (ίσως ο κόσμος στα μαγαζιά να ήταν περισσότερος από αυτόν στην πλατεία!) και σε όλους που διαφωνούν με την πεζοδρόμηση, να δουν πώς θα μπορούσε να είναι η πόλη μας υπό άλλες συνθήκες.
Και κλείνω με ερώτηση: να έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη επιρρίπτοντας στον κόσμο απαιδευσιά και έλλειψη αισθητικής καλλιέργειας ή μήπως ο κόσμος κουράστηκε με την χρόνια επαναλαμβανόμενη μορφή των εκδηλώσεων και χρειάζεται κάτι «δυνατό» και ανατρεπτικό; Η Γερακίνα έπεσε στο πηγάδι, ας μην αφήσουμε τα Γερακίνεια να πάθουν το ίδιο…

http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr


▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓

 Πεζόδρομος Ασκληπιού, Τρίκαλα. Στη Νιγρίτα, πότε;

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ…ΦΤΩΧΟΙ! (10 09 2010)

Ένα πηγαίο κείμενο του Γιάννη Ξανθούλη που μας προσγειώνει στις αληθινές χαρές μιας απλής ζωής.

«...Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθήσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να 'ρθει η σειρά τους...
Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ' τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου. Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ. Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας. Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού. Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους. Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας. Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων μας. Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βοϊδόπουτσες, βέργες κι ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας.
Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών.
Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές.
Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ' τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ' τον... Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και κόψ' τους τα χέρια ή και τα αχαμνά. Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια. ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ' τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε. Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ' τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; ΠΟΙΟΣ θα καθαρίσει τη Συγγρού απ' το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις...
Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τους τριτοκοσμικούς.
Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει, τώρα μάλιστα που ξεκινά και το Τριώδιο. ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας».

Εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 7/2/2009
Δια την αντιγραφήν:
http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr


▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓

 Τα Γερακίνεια φέτος, ως και την Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου, διακρίνονται από ποιότητα στις επιλογές, αλλά και από αντιστρόφως ανάλογη παρουσία του κόσμου. Τα αίτια θα τα αναζητήσουμε προσεχώς, μετά τη λήξη των εκδηλώσεων.

 Πεζόδρομος, κέντρο Έδεσσας. Στη Νιγρίτα, πότε;

Η ΕΚΘΕΣΗ ΠΟΡΤΕΡ: ΤΟ ΔΝΤ ΤΟΥ 1947 (03 09 2010)

Η επανάληψη της Ιστορίας σε βάρος των μικρών λαών

Μεγάλη γοητεία μου ασκούν, όπως φάνηκε και την προηγούμενη βδομάδα, κείμενα που έρχονται από το παρελθόν, έχουν όμως αντίκρυσμα και στο σήμερα. Κι αυτή η γοητεία ενισχύεται όταν το περιεχόμενο των κειμένων αφήνει μια ευχάριστη επίγευση για τα τωρινά, μια ελπίδα. Πολλές φορές όμως, αντί να γοητεύουν, απογοητεύουν, όταν δηλαδή φανερώνουν ακατάπαυστα κακώς κείμενα σ’ αυτόν τον τόπο ή σου προκαλούν μια δυσθυμία, καθώς βλέπεις ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει προς το καλύτερο ή – πόσω μάλλον – όταν τα στραβά της Ιστορίας επαναλαμβάνονται δίχως τα παθήματα να έχουν γίνει μαθήματα.
Στη δεύτερη κατηγορία ανήκει ένα κείμενο από το πρόσφατο παρελθόν, από μια ταραγμένη περίοδο που προκάλεσε φοβερά πάθη στους Έλληνες και ίσως μόνο οι τωρινές γενιές να φαίνονται έτοιμες να τα αφήσουν πίσω: στην περίοδο του εμφυλίου 1946 – 1949.
Μετά τη λήξη του β’ παγκοσμίου πολέμου, οι νικήτριες Δυνάμεις μοίρασαν τον κόσμο. Η Ελλάδα σύρθηκε στο άρμα της Μ. Βρεττανίας του Τσώρτσιλ. Αρχές του 1947 όμως, κι ενώ μαίνεται ο εμφύλιος, καταφθάνει στην Αθήνα ο Πωλ Πόρτερ, επικεφαλής της Αποστολής Οικονομικής Έρευνας, απεσταλμένος του αμερικανού προέδρου Τρούμαν, ως προάγγελος της αλλαγής φρουράς: από τον βρεττανικό έλεγχο, θα περνούσαμε στον αμερικάνικο. Μάλιστα, στην κυβέρνηση που σχηματίζεται, μετέχει για πρώτη φορά ως Υπουργός Εργασίας, ο Κ. Καραμανλής.
Η αποστολή του Πόρτερ ήταν να ελέγξει κατά πόσο θα σύμφερε στις ΗΠΑ μια επέμβαση (στρατιωτική – οικονομική) στην Ελλάδα. Μέσα σε δυο μήνες (28 Μαρτίου 1947), ο Πόρτερ κατέθεσε την έκθεσή του στη Βουλή των ΗΠΑ, την οποία δημοσίευσε λίγο αργότερα, τον Μάιο, η αθηναϊκή εφημερίδα Ελευθερία. Αυτή η έκθεση είναι το εν λόγω κείμενο, από το οποίο παραθέτω κάποια αποσπάσματα:
«Υπάρχει μεγάλη ανομοιομορφία εις το βιοτικόν έπίπεδον και τα εισοδήματα ανά την Ελλάδα. Οι κερδίζοντες, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι έμποροι, οι κερδοσκόποι και οι μαυραγορίται, διάγουν εν πλούτω και χλιδή, το πρόβλημα δε αυτό ουδεμία κυβέρνησις το αντιμετώπισεν αποτελεσματικώς. Εν τω μεταξύ αι λαϊκαί μάζαι περνούν μίαν αθλίαν ζωή. Οι κερδίζοντες είναι σχετικώς ολίγοι τον αριθμόν και ο συνολικός πλούτος των, περιερχόμενος εις το σύνολον του πληθυσμού θα επέφερεν ελάχιστην βελτίωσιν των γενικών συνθηκών διαβιώ¬σεως. Αλλ' ο πολυτελής τρόπος ζωής των εν μέσω της πτώχειας, συντείνει εις το να εξοργίζη τας μάζας και να υπογραμμίζη την δυστυχίαν των πτωχών.
Υπάρχει εις την χώραν σημαντικόν ποσοστόν συγκεκαλυμμένης ανεργίας, δεδομένου ότι τα 20% του πληθυσμού χρησιμοποιούνται υπό του κράτους ή εξαρτώνται εξ αυτού. Τα χαμηλότατα επίπεδα ζωής των δημοσίων υπαλ¬λήλων, των συνταξιούχων και των άλλων μισθοβιώτων αποτελούν ένα σημαντικό παράγοντα, ο οποίος συμβάλλει εις την πολιτικήν και κοινωνικήν έντασιν που χαρακτηρίζει σήμερον την Ελλάδα.
Ουδέν μέτρον ελήφθη από της απελευθερώσεως δια να δοθή χρήσιμος εργασία εις τους δυναμένους να εργασθούν από το ευρύ αυτό στρώμα του πληθυσμού.
... Δύο και ήμισυ έτη μετά την απελευθέρωσιν η Ελλάς ευρίσκεται εις μί¬αν κατάστασιν νεκρώσεως παρά την ουσιαστικήν εξωτερικήν βοήθειαν και την αρμοδίαν εξωτερικήν καθοδήγησιν.
... Σημαντικά ποσά ξένου συναλλάγματος εσπαταλήθησαν κατά το παρελθόν έτος [1946] εις εισαγωγάς ειδών πολυτελείας, εις πώλησιν χρυσών λιρών από το κράτος και εις πράξεις επί του νομίσματος εις την μαύρην αγοράν.»
Πιο ανεπίσημα ο Πωλ Πόρτερ δημοσίευε στο αμερικανικό περιοδικό Κόλιερς (Σεπτέμβριος 1947) τις εντυπώσεις του από την Ελλάδα ως εξής (Σπ. θεοδωρόπουλου, Απ' το δόγμα Τρούμαν στο δόγμα Χούντα, Αθήνα Ι 977, σελ. 64-65):
«Απ' ό, τι μπόρεσα να διαπιστώσω, η κυβέρνηση δεν έχει καμιάν άλλη πολιτική πρακτική από το να ζητάει συνέχεια ξένη βοήθεια για να διατηρεί την εξουσία της και να διασώζει συνέχεια τα προνόμια μιας μικρής κλίκας εμπό¬ρων και τραπεζιτών, οι οποίοι αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα.
Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οικονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο ένα φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο. Αντιτίθενται στον έλεγχο συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμποδίσει να εξάγουν τα κέρδη τους στις τράπεζες του Καΐρου και της Αργεντινής. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα για να βοηθήσουν στην αναστήλωση της εθνικής οικονομίας.
Τα συμφέροντα των εφοπλιστών προστατεύονται επίσης με σκανδαλώδη τρόπο. Η ελληνική εμπορική ναυτιλία ανθεί στην εποχή μας και οι εφοπλιστές κερδίζουν τεράστια ποσά, αλλά το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος δεν αποκομίζει κανένα όφελος απ' αυτό. Οι μισθοί των ναυτικών γυρίζουν στην Ελλάδα, αλλά οι εφοπλιστές ασφαλίζουν το μεγαλύτερο μέρος των κερδών τους στις ξένες χώρες.
…Οι περισσότεροι απ' αυτούς είναι άνθρωποι πολύ ευχαριστημένοι, που μιλάνε πολύ καλά τ' αγγλικά. Είναι πάντοτε πρόθυμοι, όταν πρόκειται να εξυπηρετήσουν την αμερικανική αποστολή για τα δικά τους συμφέροντα. Θυμάμαι ακόμα ένα από τα πιο επίσημα γεύματα ενός από τους σημαντικότερους τραπεζίτες, που με είχε καλέσει στη βίλα του των Αθηνών. Είχε τρεις σερβιτόρους με λιβρέα, μια ποικιλία απ' τα πιο φίνα κρασιά και φαγητά διάφορα, περίφημα γαρνιρισμένα. Κατά τη διάρκεια του γεύματος, ένας από τους αντιπροσώπους της κλίκας που ανέφερα άρχισε να εξυμνεί τις ομορφιές της ζωής κοντά στη θάλασσα, καθώς και τις χαρές των αριστοκρατικών σπορ.
Η αντίθεση ανάμεσα στο γεύμα αυτό και στα παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα στους δρόμους της Αθήνας είναι πραγματικά τρομερή...».
Ο Πωλ Πόρτερ τελικά έδωσε το πράσινο φως στις ΗΠΑ να προχωρήσουν. Και πράγματι, από τα μέσα Φεβρουαρίου του ’47 ως την πρωταπριλιά του έτους, πραγματοποιήθηκε η «αλλαγή φρουράς» στον δύστυχο τόπο. Τα αγγλικά χέρια έγιναν αμερικάνικα και προσέφεραν μεγάλη οικονομική βοήθεια με το γνωστό δόγμα Τρούμαν, που αναγγέλθηκε στις 12 Μαρτίου 1947. Ο Πόρτερ όμως, προσέθεσε στην έκθεσή του και κάποιες προτάσεις για να γίνει εφικτή η επιτυχημένη επέμβαση των αμερικανών στην Ελλάδα:
«Ένας τρόπος αντιμετωπίσεως των προβλημάτων θα ήτο να υπάρξουν, εκτός από μίαν συμβουλευτικήν αποστολήν αντιπροσωπεύουσαν τας Ηνωμένας Πολιτείας, αρκετοί Αμερικανοί και άλλοι ξένοι τεχνικοί, χρησιμοποιούμενοι ως άτομα από την ελληνικήν κυβέρνησιν εις επικαίρους κρατικάς θέσεις (...καί¬ριας εκτελεστικάς θέσεις).
Πρέπει να εγκατασταθή Διεύθυνση Εξωτερικού Εμπορίου υπό την αρχηγίαν ξένου τεχνικού...
Η Αμερικανική Αποστολή πρέπει να δύναται να εξασφαλίζη δια διαφόρων τρόπων ότι γίνεται η καλύτερα δυνατή χρήση της αμερικανικής βοηθείας. Θα πρέπει να έχη την εξουσίαν ως τελευταίον μέτρον να διακόπτη ή να περιορίζη την οικονομικήν βοήθειαν όχι μόνο γενικώς, αλλά και εις την περίπτω¬σιν οιουδήποτε σχεδίου ή ενεργείας, οσάκις καθίσταται προφανές ότι οι όροι της βοηθείας δεν ετηρήθησαν.
Η Αμερικανική Αποστολή θα πρέπει να συμμετέχη εις την ανάπτυξιν της πολιτικής εσόδων και εξόδων (της ελληνικής κυβερνήσεως). Θα απαιτηθή η εκ μέρους της έγκρισις του προϋπολογισμού πριν ούτος τεθή εν ισχύι.
Το πρόγραμμα εισαγωγών το όποιον θα ετοιμάζεται υπό την επίβλεψιν τής Διευθύνσεως Εξωτερικού Εμπορίου θα πρέπει να εφαρμόζεται μόνον μετά την έγκρισιν υπό τής αποστολής.»
Τα σχόλια περισσεύουν. Μια προσεκτική ανάγνωση αυτών των παραγράφων αρκεί για να δούμε τις ομοιότητες με τη σημερινή κατάσταση, που κι αυτή, όπως και τότε, έχει δημιουργηθεί ερήμην των μικρών λαών, έρμαιων στα παιχνίδια και τα συμφέροντα των μεγάλων. Η Ιστορία κάνει κύκλους κι εμείς περί άλλα τυρβάζουμε, ρίχνοντας τις ευθύνες σε μισθωτούς, μικρομεσαίους και συνταξιούχους, όταν οι απαντήσεις για όλα έρχονται μέσα από τα ίδια τα παθήματά μας. Όμως, επειδή ο άνθρωπος, και δη ο Έλληνας, ξεχνάει εύκολα, για αυτό και το τομάρι μας γίνεται για άλλη μια φορά λάστιχο στις μεθοδεύσεις των ίδιων και των ίδιων, εδώ και τουλάχιστον έναν αιώνα…

http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr


▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓

 Δυστυχώς, άλλος ένας νέος άνθρωπος έφυγε από το ποτό και την ταχύτητα. Μαύρισε η Σησαμιά και η Νιγρίτα. Καλόν Παράδεισο…

 Πεζόδρομος Άργους Ορεστικού. Στη Νιγρίτα, πότε;











 Εντάξει, τώρα ηρέμησα, και είχα αρχίσει να ανησυχώ. Επιτέλους, ο πεζόδρομος δόθηκε στα αυτοκίνητα! Δεν μας άρεσαν τέτοιες εικόνες (και πιθανόν και άλλες καλύτερες), όσο ακόμα ήταν πράγματι για πεζούς…

 Ευτυχώς που πλησιάζουν τα Γερακίνεια και θα υπάρξει μια μικρή ανάσα αποσυμφόρησης.

 Στο κύπελλο ποδοσφαίρου Σερρών κληρώθηκαν να παίξουν ΑΕΝ-Βισαλτιακός! Ευκαιρία να γεμίσει το γήπεδο…

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ (27 08 2010)

Σκέψεις που γεννάει ένα κείμενο του 500 π.Χ.

Πέρσι τέτοια εποχή σημείωνα εδώ σε αυτές τις γραμμές πόσο δύσκολα γελάμε οι σημερινοί, ιδίως με έργα/κείμενα/ανέκδοτα περασμένων καιρών. Φέτος συνειδητοποιώ ότι υπάρχουν εξαιρέσεις. Κείμενα που αναδύονται μέσα από τους αιώνες έχουν τη δύναμη να κάνουν κι έναν άνθρωπο του 2010 – δηλαδή έξω από τα συμφραζόμενα του έργου – να γελάσει, με δύο όμως προϋποθέσεις: πρώτον, το κείμενο να παραμένει επίκαιρο (κατά μια έννοια προφητικό) και δεύτερον, οι συντελεστές του σήμερα να του δίνουν ζωή με το ταλέντο τους, να σε εμπνέουν.


Εικόνα 1 Αγοράκριτος, Δήμος, Παφλαγόνας.

Αφορμή για αυτές τις σκέψεις είναι η παράσταση του αριστοφανικού έργου «Ιππής» από το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου με τους Αρμένη – Χαϊκάλη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους πολιτικών. Ο πρώτος (Παφλαγόνας) είναι ο άρχοντας της Αθήνας, ένας αναίσχυντος δημαγωγός που κολακεύει τους πολίτες και γεμίζει την τσέπη του. Σαφής υπαινιγμός για τον πολιτικό της εποχής Κλέωνα. Ο δεύτερος (Αγοράκριτος) είναι ένας πονηρός αλλαντοπώλης που η τάξη των Ιππέων θα τον μοστράρει σαν μεσσία για να γλυτώσει την πόλη από τον Παφλαγόνα. Ο ένας δηλαδή, χειρότερος από τον άλλον, διαγωνίζονται στη σκηνή για το ποιος είναι ο πιο ψεύτης, κλέφτης, καπάτσος, πονηρός, λωποδύτης και άλλα παρόμοια, ώστε να κερδίσει την εύνοια του Δήμου.
2500 χρόνια πριν, ο Αριστοφάνης σατίριζε την πολιτική κατάσταση της εποχής του. Κι αν δεν ξέρεις, νομίζεις ότι το έργο είναι σημερινό. Δεν άλλαξε τίποτα! Ό, τι ακριβώς καυτηριάζει ο αρχαίος κωμωδιογράφος, το βρίσκουμε αυτούσιο και στη δική μας πραγματικότητα. Αυτό είναι το επικαιρικό – προφητικό του πράγματος, που λέγαμε παραπάνω. Έτσι, ανοίγεται ο δρόμος και στους συντελεστές της παράστασης να κάνουν τις δικές τους παρεμβάσεις, ώστε να αγγίζει λίγο περισσότερο τους σύγχρονους και να προσφέρει περισσότερο γέλιο (αναφορές στο ΔΝΤ, Όλι Ρεν, Μέρκελ, τρόικα, σε χαρακτηριστικές φράσεις – εξαγγελίες - ατάκες των σημερινών πολιτικών, φράσεις από τηλεοπτικές διαφημίσεις κλπ). Με αυτόν τον τρόπο πραγματώνεται και η δεύτερη προϋπόθεση και το αποτέλεσμα είναι ξεκαρδιστικό.
Το πώς ο Αριστοφάνης κατάφερε να γράψει ένα έργο που να διαβάζεται εξίσου και να λέει τα ίδια πράγματα σε διαφορετικές γενιές ενός λαού με 2500 χρόνια απόσταση, είναι μεν σημαντικό, αλλά όχι το σημαντικότερο. Αυτό που σε αφήνει άναυδο είναι ότι σε αυτόν εδώ τον τόπο, το 500 π.Χ., στην Αθήνα του Περικλή και των διαδόχων του, μπορούσε ένας πολίτης, ένας συγγραφέας, ελεύθερα να σατιρίζει την εξουσία. Ξεμπρόστιασμα κανονικό, έξω απ’ τα δόντια. Ελευθερία λόγου και έκφρασης, που προαπαιτεί κι ένα κοινό εξοικειωμένο και προετοιμασμένο. Αυτό είναι το εκπληκτικό.
Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά. Στην ίδια χώρα, 30-40 χρόνια πριν από σήμερα, η λογοκρισία περίσσευε. Και σήμερα ακόμα, οι μηνύσεις και τα πρόστιμα πέφτουν βροχή στους τηλεσατιρίζοντες, αν τύχει και πιάσουν στο στόμα τους κανέναν ευαίσθητο (δεν ξέρω αν ο Αριστοφάνης σύρθηκε στα δικαστήρια). Σε όλο τον κόσμο δε, σήμερα, με τέτοια πρόοδο σε όλους τους τομείς, υπάρχουν ακόμα μπόλικα παραδείγματα στέρησης της ελευθερίας (του λόγου και όχι μόνο). Χτυπητό πρόσφατο παράδειγμα (ακραίο ίσως, λόγω του ακραίου καθεστώτος): τα μεθεόρτια της συμμετοχής της Βόρειας Κορέας στο μουντιάλ. Η εθνική τους ομάδα ποδοσφαίρου επέστρεψε με 3 ήττες σε 3 ματς, η μία εκ των οποίων με 7-0. η κρατική τηλεόραση διέκοψε την μετάδοση αυτού του αγώνα όταν το σκορ έγινε 3-0! Και με την επιστροφή στην πατρίδα, ο προπονητής στάλθηκε εργάτης σε οικοδομή, ενώ τους παίκτες τους έβαλαν σε μια εξέδρα και τους εξέθεσαν στη χλεύη του κοινού για ώρες. Εν έτει 2010.
Για να είμαστε βέβαια ρεαλιστές, την ελευθερία λόγου δεν την απολάμβαναν και σε πολλές άλλες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας, αλλά ούτε και στην Αθήνα ήταν όλα ρόδινα. Όμως υπήρχε. Υπήρξαν οι συνθήκες εκείνες που θεμελίωσαν τις προϋποθέσεις να δημιουργήσουν μερικά από τα πιο φωτεινά μυαλά της παγκόσμιας Ιστορίας.
Κάτι ακόμα που μου έκανε εντύπωση από το έργο ήταν και η σύλληψη του Αριστοφάνη να παρουσιάσει τον Δήμο, τον λαό της Αθήνας, προσωποποιημένο. Η φαντασία, το ταλέντο, η πρωτοπορία του δημιουργού ονειρεύτηκε και έπλασε έναν Δήμο γεροξεκούτη, ραμολιμέντο, που αποζητά τους δημοκόλακες πολιτικούς και τους αναθέτει (ή τους αφαιρεί) απλόχερα την εξουσία, ανάλογα με το τι θα του τάξουν. Ένας Δήμος σύμβολο του κοιμώμενου πολίτη (δεν είναι τυχαίο που το θεατρικό κοστούμι του ήταν άσπρο νυχτικό με ασορτί σκούφια ύπνου αλά Σταυρίδη και Παπαγιαννόπουλου!), του αδιάφορου, του φιλοτομαριστή, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Είναι ο ίδιος πάντα λαός που ευνοεί την ανάδειξη «χαρισματικών» μεσσιών, λαϊκιστών ηγετών. Είμαστε εμείς. Κι ο Αριστοφάνης δεν παρουσίασε τον λαό ως ένα σύνολο ανθρώπων, ίσως στον χορό, όπως θα ήταν το προφανές, αλλά ο νους του έφτασε στη σύνθεση: οι πολλοί ως ένας. Πράγμα που απαιτεί αφαιρετική σκέψη, ευφυΐα.
Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για ένα κείμενο, για μια παράσταση, που συναρπάζει, γιατί: α) είναι 2500 ετών και αντικατοπτρίζει το σήμερα, β) έχει «σφήνες» από τα συμβαίνοντα στη νεοελληνική πραγματικότητα, γ) έχει δυο πολυτάλαντους ηθοποιούς που ηγούνται, δ) σε προκαλεί να σκεφτείς, να συζητήσεις, να αξιολογήσεις, και τέλος ε)μας κάνει να γελάμε γνήσια, αυθόρμητα, ξεκαρδιστικά.




▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓

 Τα απομεινάρια της προ μηνός εκδήλωσης της ΚΝΕ ακόμα είναι απλωμένα στην πόλη σαν αποτυχημένη μπουγάδα. Από ευαισθησία, άλλο τίποτα…

Πεζόδρομος Περιάνδρου, Κόρινθος. Στη Νιγρίτα, πότε;
 Μπήκαν σε εφαρμογή τα νέα μέτρα για το κυκλοφοριακό στη Νιγρίτα. Ο «πεζόδρομος» όμως, αν και φαίνεται έτοιμος, δεν έχει παραδοθεί ακόμα στα αυτοκίνητα. Μήπως αυτό σημαίνει ότι ενδόμυχα οι δημοτικοί άρχοντες καταλαβαίνουν το σωστό και καθυστερούν όσο γίνεται; Ίσως για μετά τα Γερακίνεια; Μακάρι να μείνει έτσι…

ΑΜΦΙΠΟΛΗ – ΤΕΡΠΝΗ: ΒΙΟΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ (20 08 2010)

Η ανάγκη και η δυνατότητα ανάδειξης
του αρχαιολογικού χώρου Τερπνής.

Κάθε καλοκαίρι έχω την ευλογία να παραβρεθώ, έστω για μία φορά, στο φεστιβάλ της Αμφίπολης. Για την Αμφίπολη δεν χρειάζονται πολλά λόγια, είναι γεγονός ότι πρόκειται για τον σπουδαιότερο αρχαιολογικό χώρο του νομού μας. Για το φεστιβάλ που διοργανώνεται εκεί όμως, σηκώνει πολλή κουβέντα.
Τον Δήμαρχο της Αμφίπολης δεν τον γνωρίζω. Οι συμπολίτες του βέβαια τον επανεκλέγουν τα τελευταία χρόνια. Αυτό δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι είναι ικανοποιημένοι. Για μας, τους παρεπιδημούντες στην Αμφίπολη, μας φτάνει το ότι κατάφερε ο κ. Πετρίδης και το επιτελείο του να δημιουργήσουν ένα φεστιβάλ από τα καλύτερα στην Ελλάδα, με σημαντικές θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες που διαρκούν σχεδόν όλο το καλοκαίρι και με χιλιάδες επισκέπτες. Είναι ο αρχαιολογικός χώρος που έδωσε το έρεισμα για την ανάπτυξη του φεστιβάλ; Είναι η ικανότητα και η σκληρή δουλειά; Εμείς μπορούμε να πάρουμε μαθήματα από τους καλύτερους;
Πόσους αρχαιολογικούς χώρους έχει να επιδείξει ο νομός Σερρών; Πόσους η επαρχία Βισαλτίας; Μετρημένους στα δάκτυλα του ενός χεριού. Ο αρχαιολογικός χώρος Τερπνής δεν μπορεί να θεωρηθεί σημαντικός, τόσο ώστε να μας δώσει το έναυσμα για να καταφέρουμε να δημιουργήσουμε κι εδώ κάτι – τηρουμένων των αναλογιών – αντίστοιχο ποιοτικά; Η πορεία του φεστιβάλ της Αμφίπολης είναι αύξουσα, ενώ η πορεία των Γερακινείων φθίνουσα. Και μόνο η εικόνα μιας Νιγρίτας πλημμυρισμένης από κόσμο στη δεκαετία του ’80 – έντονα αντίθετη με τα σημερινά πλαστικά καρεκλάκια ημικυκλικά ταιριασμένα στο δρόμο - σε θλίβει.
Είμαστε στον αρχαιολογικό χώρο Τερπνής. Ο Θεός να τον κάνει. Οι υπεύθυνοι αποφάσισαν ότι είναι ελάσσονος σημασίας. Τι θα πει αυτό; Με ποια κριτήρια είναι δυνατό να ζυγίζουμε την Ιστορία; Για μας είναι σημαντικότατος. Είναι η ζωντανή απόδειξη της συνέχειας και την ύπαρξης του τόπου. Είναι η αίσθηση ότι σε αυτά τα χώματα ανέπνεαν, περπάτησαν, δημιούργησαν, φίλιωσαν και μάλωσαν άνθρωποι χιλιάδες χρόνια πριν. Σε όλον τον κόσμο, αν βρουν κάνα δυο πέτρες τη μία πάνω στην άλλη, καυχώνται, τις προσέχουν και τις αναδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο, φυλώντας τες σαν κόρη οφθαλμού. Στην Ελλάδα, όπου κι αν σκάψεις θα βρεις αρχαιολογικά ευρήματα, και τα υποτιμούμε – δεν τα θέλουμε. Τι συμβαίνει;
Μήπως ισχύει ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης; Εμείς δηλαδή που τα έχουμε πολλά, φροντίζουμε ιδιαίτερα τα πιο «σημαντικά» και τα υπόλοιπα (την πλειοψηφία) τα θεωρούμε ευτελή; Και δεν δίνουμε δεκάρα τσακιστή να τα ανασκάψουμε και να τα αναδείξουμε. Ούτε καν να δώσουμε μια σοβαρή εξήγηση για την ολιγωρία μας.
Η αξία των αρχαίων δεν αποτιμάται μόνο σε χρήματα. Εντάξει, είναι πιθανό, ακόμα κι αν αναδειχτεί ο αρχαιολογικός χώρος της Τερπνής, να μην έχουμε τα πολυπόθητα έσοδα από τουρισμό. Ε και; Η αξία είναι ακόμα αισθητική, ιστορική εθνική, είναι αξία αυτογνωσίας. Ας μη νομίσουμε ότι, επειδή ο πληθυσμός της περιοχής είναι κατά βάση αγροτικός, δεν υπάρχει περίπτωση να αντιληφθεί τη σημασία τους και να τα περιφρονήσει. Ο αγράμματος στρατηγός του 1821 Μακρυγιάννης είπε την περίφημη φράση για τα αρχαία απομεινάρια: «Είχα δυο αγάλματα περίφημα, μια γυναίκα κι ένα βασιλόπουλο, ατόφια - φαίνονταν οι φλέβες, τόσην εντέλειαν είχαν. Όταν χάλασαν τον Πόρο, τα είχαν πάρει κάτι στρατιώτες, και στ' Άργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων. Χίλια τάλαρα γύρευαν. [...] Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα: «Αυτά και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μη καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι' αυτά πολεμήσαμε»
Αυτά οι αγράμματοι. Οι γραμματιζούμενοι των Υπουργείων όμως, άλλα λένε και πράττουν. Χωρίς τσίπα ομολογούν ότι εφόσον δεν θα αποφέρει κέρδος, δεν αξίζει να ανασκαφεί και να ευτρεπιστεί ο τόπος. «Ελάσσονος σημασίας» ο τόπος, ελάσσονος σημασίας και οι άνθρωποι. Δεύτερης κατηγορίας. «Αδύναμη κοινωνική παρουσία»! Και για τους μπλε και για τους πράσινους. Η πολιτική ακαμψία και η γραφειοκρατία στο φόρτε τους. Και μάλιστα οι δε, απλά αντέγραψαν την υβριστική απάντηση των μεν, όταν φορείς και πολιτικοί του τόπου τους ξαναενόχλησαν! Και διαβάζω στον πολύ δραστήριο Πολιτιστικό Σύλλογο Τερπνής, ότι η κ. Περιστέρη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Σερρών τους έστησε και δεν εμφανίστηκε σε εκδήλωση που την περίμεναν. Ίσως για να μην εκτεθεί ξανά, μετά το κάζο της ημερίδας…
Το φεστιβάλ της Αμφίπολης, μη φανταστείτε ότι διεξάγεται σε αρχαίο θέατρο. Ο κ. Πετρίδης στον χαιρετισμό του που ανοίγει το έντυπο πρόγραμμα του φετινού φεστιβάλ εύχεται να ανασκαφεί κάποτε και το αρχαίο θέατρο για να γίνονται οι παραστάσεις στον φυσικό τους χώρο. Οι άνθρωποι για την ώρα απλώνουν πλαστικές καρέκλες σε ένα υψωματάκι πίσω από τα αρχαία τείχη, σε έναν υποτυπωδώς περιφραγμένο χώρο, το αρχαιολογικό πάρκο. Έχουν δημιουργήσει βέβαια την υποδομή για να μπορεί να λειτουργήσει σωστά ένας θίασος (σκηνή, καμαρίνια κλπ). Όμως, μιας και οι παραστάσεις γίνονται νύχτα, αν δεν ξέρεις, δεν έχεις καμία επαφή με αρχαιολογικό χώρο. Δηλαδή, δεν είναι η θέα, το οπτικό πεδίο, αλλά η αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε έναν τέτοιο χώρο.
Αυτή η αίσθηση μπορεί να δημιουργηθεί και στην Τερπνή. Ο χώρος υπάρχει και υπολείπεται μόνο η θέληση των πάσης φύσεως αρμοδίων για να μπορούμε να απολαμβάνουμε ένα από τα λίγα πράγματα σε αυτόν τον τόπο που μπορούν να μας κάνουν περήφανους. Να εντάξουμε αυτόν τον χώρο στη ζωή μας, στην ψυχαγωγία μας. Να μπει σαν στόχος η ανάδειξη του τόπου, να υπάρξει τέλος πάντων ένα όραμα. Ιδού λοιπόν πρόταση πολιτιστική, αλλά και με πιθανά οικονομικά οφέλη: σύνδεση του αρχαιολογικού χώρου με τις εκδηλώσεις του τόπου και – γιατί όχι; - και με την εκπαίδευση. Τα σχολεία, οι μαθητές μπορούν να αναδείξουν έναν τόπο, αλλά πρωτίστως να τον γνωρίσουν καλά οι ίδιοι. Όχι να χρειάζεται να ενηλικιωθούμε για να μάθουμε ότι η Τερπνή έχει αρχαία.

Εικόνα 1 Από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Τερπνής

Καθόλου εύκολο όμως, το εγχείρημα. Ζήτησε προ καιρού ο Πολιτιστικός της Τερπνής να διεξαγάγει μια εκδήλωση στον αρχαιολογικό χώρο. Να χορέψουν τα παιδιά. Ποια καλύτερη μορφή σύνδεσης του παρόντος με το παρελθόν! Το παρελθόν προσφέρει τον χώρο, την ατμόσφαιρα, την αίσθηση ότι στα ίδια χώματα έδρασαν άνθρωποι σαν κι εμάς. Το παρόν θα δώσει αυτό το στοιχείο που λείπει: τον ζωντανό άνθρωπο και τα ήθη κι έθιμα που επιβιώνουν. Και είμαι σίγουρος, ότι αν έβλεπα τα σημερινά παιδιά να χορεύουν στο αρχαίο δάπεδο, είμαι σίγουρος ότι και πριν χιλιάδες χρόνια τα παιδιά με τα χαραγμένα στις πλάκες ονόματα θα χόρευαν τον ίδιο χορό…


http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr


▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓

 Οι Κνίτες που διοργάνωσαν την πολύ ωραία συναυλία στο προαύλιο του Δημαρχείου έχουν σκοπό να μαζέψουν τα πανώ που αράδιασαν από άκρη σ’ άκρη της Νιγρίτας; Οι φράχτες, οι κολώνες, τα συντριβάνια δεν τους ανήκουν, τα δανείζονται για να γίνει η δουλειά τους. Εφόσον τελείωσε η εκδήλωση, οφείλουν να τα μαζέψουν. Κι αν δε συγκινούνται, οι αρμόδιες Υπηρεσίες του Δήμου έπρεπε ήδη να τα απομακρύνουν. Γιατί άρχισε η πόλη να θυμίζει τις αντιαισθητικές προσόψεις των Πανεπιστημίων, όπου ο κάθε «πολιτικοποιημένος» τοιχοκολλά το γκαϊλέ του βρωμίζοντας τα κτίρια…
 Πεζόδρομος Ελ. Βενιζέλου, Γιαννιτσά. Στη Νιγρίτα, πότε;
 Αυτός ο ιός της νέας γρίπης, η «πανδημία», τι έγινε; Μήπως παρεξηγήθηκε που δεν πήραμε τα εμβόλια και είπε να μας αφήσει ήσυχους;