Η ΕΚΘΕΣΗ ΠΟΡΤΕΡ: ΤΟ ΔΝΤ ΤΟΥ 1947 (03 09 2010)

Η επανάληψη της Ιστορίας σε βάρος των μικρών λαών

Μεγάλη γοητεία μου ασκούν, όπως φάνηκε και την προηγούμενη βδομάδα, κείμενα που έρχονται από το παρελθόν, έχουν όμως αντίκρυσμα και στο σήμερα. Κι αυτή η γοητεία ενισχύεται όταν το περιεχόμενο των κειμένων αφήνει μια ευχάριστη επίγευση για τα τωρινά, μια ελπίδα. Πολλές φορές όμως, αντί να γοητεύουν, απογοητεύουν, όταν δηλαδή φανερώνουν ακατάπαυστα κακώς κείμενα σ’ αυτόν τον τόπο ή σου προκαλούν μια δυσθυμία, καθώς βλέπεις ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει προς το καλύτερο ή – πόσω μάλλον – όταν τα στραβά της Ιστορίας επαναλαμβάνονται δίχως τα παθήματα να έχουν γίνει μαθήματα.
Στη δεύτερη κατηγορία ανήκει ένα κείμενο από το πρόσφατο παρελθόν, από μια ταραγμένη περίοδο που προκάλεσε φοβερά πάθη στους Έλληνες και ίσως μόνο οι τωρινές γενιές να φαίνονται έτοιμες να τα αφήσουν πίσω: στην περίοδο του εμφυλίου 1946 – 1949.
Μετά τη λήξη του β’ παγκοσμίου πολέμου, οι νικήτριες Δυνάμεις μοίρασαν τον κόσμο. Η Ελλάδα σύρθηκε στο άρμα της Μ. Βρεττανίας του Τσώρτσιλ. Αρχές του 1947 όμως, κι ενώ μαίνεται ο εμφύλιος, καταφθάνει στην Αθήνα ο Πωλ Πόρτερ, επικεφαλής της Αποστολής Οικονομικής Έρευνας, απεσταλμένος του αμερικανού προέδρου Τρούμαν, ως προάγγελος της αλλαγής φρουράς: από τον βρεττανικό έλεγχο, θα περνούσαμε στον αμερικάνικο. Μάλιστα, στην κυβέρνηση που σχηματίζεται, μετέχει για πρώτη φορά ως Υπουργός Εργασίας, ο Κ. Καραμανλής.
Η αποστολή του Πόρτερ ήταν να ελέγξει κατά πόσο θα σύμφερε στις ΗΠΑ μια επέμβαση (στρατιωτική – οικονομική) στην Ελλάδα. Μέσα σε δυο μήνες (28 Μαρτίου 1947), ο Πόρτερ κατέθεσε την έκθεσή του στη Βουλή των ΗΠΑ, την οποία δημοσίευσε λίγο αργότερα, τον Μάιο, η αθηναϊκή εφημερίδα Ελευθερία. Αυτή η έκθεση είναι το εν λόγω κείμενο, από το οποίο παραθέτω κάποια αποσπάσματα:
«Υπάρχει μεγάλη ανομοιομορφία εις το βιοτικόν έπίπεδον και τα εισοδήματα ανά την Ελλάδα. Οι κερδίζοντες, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι έμποροι, οι κερδοσκόποι και οι μαυραγορίται, διάγουν εν πλούτω και χλιδή, το πρόβλημα δε αυτό ουδεμία κυβέρνησις το αντιμετώπισεν αποτελεσματικώς. Εν τω μεταξύ αι λαϊκαί μάζαι περνούν μίαν αθλίαν ζωή. Οι κερδίζοντες είναι σχετικώς ολίγοι τον αριθμόν και ο συνολικός πλούτος των, περιερχόμενος εις το σύνολον του πληθυσμού θα επέφερεν ελάχιστην βελτίωσιν των γενικών συνθηκών διαβιώ¬σεως. Αλλ' ο πολυτελής τρόπος ζωής των εν μέσω της πτώχειας, συντείνει εις το να εξοργίζη τας μάζας και να υπογραμμίζη την δυστυχίαν των πτωχών.
Υπάρχει εις την χώραν σημαντικόν ποσοστόν συγκεκαλυμμένης ανεργίας, δεδομένου ότι τα 20% του πληθυσμού χρησιμοποιούνται υπό του κράτους ή εξαρτώνται εξ αυτού. Τα χαμηλότατα επίπεδα ζωής των δημοσίων υπαλ¬λήλων, των συνταξιούχων και των άλλων μισθοβιώτων αποτελούν ένα σημαντικό παράγοντα, ο οποίος συμβάλλει εις την πολιτικήν και κοινωνικήν έντασιν που χαρακτηρίζει σήμερον την Ελλάδα.
Ουδέν μέτρον ελήφθη από της απελευθερώσεως δια να δοθή χρήσιμος εργασία εις τους δυναμένους να εργασθούν από το ευρύ αυτό στρώμα του πληθυσμού.
... Δύο και ήμισυ έτη μετά την απελευθέρωσιν η Ελλάς ευρίσκεται εις μί¬αν κατάστασιν νεκρώσεως παρά την ουσιαστικήν εξωτερικήν βοήθειαν και την αρμοδίαν εξωτερικήν καθοδήγησιν.
... Σημαντικά ποσά ξένου συναλλάγματος εσπαταλήθησαν κατά το παρελθόν έτος [1946] εις εισαγωγάς ειδών πολυτελείας, εις πώλησιν χρυσών λιρών από το κράτος και εις πράξεις επί του νομίσματος εις την μαύρην αγοράν.»
Πιο ανεπίσημα ο Πωλ Πόρτερ δημοσίευε στο αμερικανικό περιοδικό Κόλιερς (Σεπτέμβριος 1947) τις εντυπώσεις του από την Ελλάδα ως εξής (Σπ. θεοδωρόπουλου, Απ' το δόγμα Τρούμαν στο δόγμα Χούντα, Αθήνα Ι 977, σελ. 64-65):
«Απ' ό, τι μπόρεσα να διαπιστώσω, η κυβέρνηση δεν έχει καμιάν άλλη πολιτική πρακτική από το να ζητάει συνέχεια ξένη βοήθεια για να διατηρεί την εξουσία της και να διασώζει συνέχεια τα προνόμια μιας μικρής κλίκας εμπό¬ρων και τραπεζιτών, οι οποίοι αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα.
Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οικονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο ένα φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο. Αντιτίθενται στον έλεγχο συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμποδίσει να εξάγουν τα κέρδη τους στις τράπεζες του Καΐρου και της Αργεντινής. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα για να βοηθήσουν στην αναστήλωση της εθνικής οικονομίας.
Τα συμφέροντα των εφοπλιστών προστατεύονται επίσης με σκανδαλώδη τρόπο. Η ελληνική εμπορική ναυτιλία ανθεί στην εποχή μας και οι εφοπλιστές κερδίζουν τεράστια ποσά, αλλά το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος δεν αποκομίζει κανένα όφελος απ' αυτό. Οι μισθοί των ναυτικών γυρίζουν στην Ελλάδα, αλλά οι εφοπλιστές ασφαλίζουν το μεγαλύτερο μέρος των κερδών τους στις ξένες χώρες.
…Οι περισσότεροι απ' αυτούς είναι άνθρωποι πολύ ευχαριστημένοι, που μιλάνε πολύ καλά τ' αγγλικά. Είναι πάντοτε πρόθυμοι, όταν πρόκειται να εξυπηρετήσουν την αμερικανική αποστολή για τα δικά τους συμφέροντα. Θυμάμαι ακόμα ένα από τα πιο επίσημα γεύματα ενός από τους σημαντικότερους τραπεζίτες, που με είχε καλέσει στη βίλα του των Αθηνών. Είχε τρεις σερβιτόρους με λιβρέα, μια ποικιλία απ' τα πιο φίνα κρασιά και φαγητά διάφορα, περίφημα γαρνιρισμένα. Κατά τη διάρκεια του γεύματος, ένας από τους αντιπροσώπους της κλίκας που ανέφερα άρχισε να εξυμνεί τις ομορφιές της ζωής κοντά στη θάλασσα, καθώς και τις χαρές των αριστοκρατικών σπορ.
Η αντίθεση ανάμεσα στο γεύμα αυτό και στα παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα στους δρόμους της Αθήνας είναι πραγματικά τρομερή...».
Ο Πωλ Πόρτερ τελικά έδωσε το πράσινο φως στις ΗΠΑ να προχωρήσουν. Και πράγματι, από τα μέσα Φεβρουαρίου του ’47 ως την πρωταπριλιά του έτους, πραγματοποιήθηκε η «αλλαγή φρουράς» στον δύστυχο τόπο. Τα αγγλικά χέρια έγιναν αμερικάνικα και προσέφεραν μεγάλη οικονομική βοήθεια με το γνωστό δόγμα Τρούμαν, που αναγγέλθηκε στις 12 Μαρτίου 1947. Ο Πόρτερ όμως, προσέθεσε στην έκθεσή του και κάποιες προτάσεις για να γίνει εφικτή η επιτυχημένη επέμβαση των αμερικανών στην Ελλάδα:
«Ένας τρόπος αντιμετωπίσεως των προβλημάτων θα ήτο να υπάρξουν, εκτός από μίαν συμβουλευτικήν αποστολήν αντιπροσωπεύουσαν τας Ηνωμένας Πολιτείας, αρκετοί Αμερικανοί και άλλοι ξένοι τεχνικοί, χρησιμοποιούμενοι ως άτομα από την ελληνικήν κυβέρνησιν εις επικαίρους κρατικάς θέσεις (...καί¬ριας εκτελεστικάς θέσεις).
Πρέπει να εγκατασταθή Διεύθυνση Εξωτερικού Εμπορίου υπό την αρχηγίαν ξένου τεχνικού...
Η Αμερικανική Αποστολή πρέπει να δύναται να εξασφαλίζη δια διαφόρων τρόπων ότι γίνεται η καλύτερα δυνατή χρήση της αμερικανικής βοηθείας. Θα πρέπει να έχη την εξουσίαν ως τελευταίον μέτρον να διακόπτη ή να περιορίζη την οικονομικήν βοήθειαν όχι μόνο γενικώς, αλλά και εις την περίπτω¬σιν οιουδήποτε σχεδίου ή ενεργείας, οσάκις καθίσταται προφανές ότι οι όροι της βοηθείας δεν ετηρήθησαν.
Η Αμερικανική Αποστολή θα πρέπει να συμμετέχη εις την ανάπτυξιν της πολιτικής εσόδων και εξόδων (της ελληνικής κυβερνήσεως). Θα απαιτηθή η εκ μέρους της έγκρισις του προϋπολογισμού πριν ούτος τεθή εν ισχύι.
Το πρόγραμμα εισαγωγών το όποιον θα ετοιμάζεται υπό την επίβλεψιν τής Διευθύνσεως Εξωτερικού Εμπορίου θα πρέπει να εφαρμόζεται μόνον μετά την έγκρισιν υπό τής αποστολής.»
Τα σχόλια περισσεύουν. Μια προσεκτική ανάγνωση αυτών των παραγράφων αρκεί για να δούμε τις ομοιότητες με τη σημερινή κατάσταση, που κι αυτή, όπως και τότε, έχει δημιουργηθεί ερήμην των μικρών λαών, έρμαιων στα παιχνίδια και τα συμφέροντα των μεγάλων. Η Ιστορία κάνει κύκλους κι εμείς περί άλλα τυρβάζουμε, ρίχνοντας τις ευθύνες σε μισθωτούς, μικρομεσαίους και συνταξιούχους, όταν οι απαντήσεις για όλα έρχονται μέσα από τα ίδια τα παθήματά μας. Όμως, επειδή ο άνθρωπος, και δη ο Έλληνας, ξεχνάει εύκολα, για αυτό και το τομάρι μας γίνεται για άλλη μια φορά λάστιχο στις μεθοδεύσεις των ίδιων και των ίδιων, εδώ και τουλάχιστον έναν αιώνα…

http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr


▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓

 Δυστυχώς, άλλος ένας νέος άνθρωπος έφυγε από το ποτό και την ταχύτητα. Μαύρισε η Σησαμιά και η Νιγρίτα. Καλόν Παράδεισο…

 Πεζόδρομος Άργους Ορεστικού. Στη Νιγρίτα, πότε;











 Εντάξει, τώρα ηρέμησα, και είχα αρχίσει να ανησυχώ. Επιτέλους, ο πεζόδρομος δόθηκε στα αυτοκίνητα! Δεν μας άρεσαν τέτοιες εικόνες (και πιθανόν και άλλες καλύτερες), όσο ακόμα ήταν πράγματι για πεζούς…

 Ευτυχώς που πλησιάζουν τα Γερακίνεια και θα υπάρξει μια μικρή ανάσα αποσυμφόρησης.

 Στο κύπελλο ποδοσφαίρου Σερρών κληρώθηκαν να παίξουν ΑΕΝ-Βισαλτιακός! Ευκαιρία να γεμίσει το γήπεδο…

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ (27 08 2010)

Σκέψεις που γεννάει ένα κείμενο του 500 π.Χ.

Πέρσι τέτοια εποχή σημείωνα εδώ σε αυτές τις γραμμές πόσο δύσκολα γελάμε οι σημερινοί, ιδίως με έργα/κείμενα/ανέκδοτα περασμένων καιρών. Φέτος συνειδητοποιώ ότι υπάρχουν εξαιρέσεις. Κείμενα που αναδύονται μέσα από τους αιώνες έχουν τη δύναμη να κάνουν κι έναν άνθρωπο του 2010 – δηλαδή έξω από τα συμφραζόμενα του έργου – να γελάσει, με δύο όμως προϋποθέσεις: πρώτον, το κείμενο να παραμένει επίκαιρο (κατά μια έννοια προφητικό) και δεύτερον, οι συντελεστές του σήμερα να του δίνουν ζωή με το ταλέντο τους, να σε εμπνέουν.


Εικόνα 1 Αγοράκριτος, Δήμος, Παφλαγόνας.

Αφορμή για αυτές τις σκέψεις είναι η παράσταση του αριστοφανικού έργου «Ιππής» από το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου με τους Αρμένη – Χαϊκάλη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους πολιτικών. Ο πρώτος (Παφλαγόνας) είναι ο άρχοντας της Αθήνας, ένας αναίσχυντος δημαγωγός που κολακεύει τους πολίτες και γεμίζει την τσέπη του. Σαφής υπαινιγμός για τον πολιτικό της εποχής Κλέωνα. Ο δεύτερος (Αγοράκριτος) είναι ένας πονηρός αλλαντοπώλης που η τάξη των Ιππέων θα τον μοστράρει σαν μεσσία για να γλυτώσει την πόλη από τον Παφλαγόνα. Ο ένας δηλαδή, χειρότερος από τον άλλον, διαγωνίζονται στη σκηνή για το ποιος είναι ο πιο ψεύτης, κλέφτης, καπάτσος, πονηρός, λωποδύτης και άλλα παρόμοια, ώστε να κερδίσει την εύνοια του Δήμου.
2500 χρόνια πριν, ο Αριστοφάνης σατίριζε την πολιτική κατάσταση της εποχής του. Κι αν δεν ξέρεις, νομίζεις ότι το έργο είναι σημερινό. Δεν άλλαξε τίποτα! Ό, τι ακριβώς καυτηριάζει ο αρχαίος κωμωδιογράφος, το βρίσκουμε αυτούσιο και στη δική μας πραγματικότητα. Αυτό είναι το επικαιρικό – προφητικό του πράγματος, που λέγαμε παραπάνω. Έτσι, ανοίγεται ο δρόμος και στους συντελεστές της παράστασης να κάνουν τις δικές τους παρεμβάσεις, ώστε να αγγίζει λίγο περισσότερο τους σύγχρονους και να προσφέρει περισσότερο γέλιο (αναφορές στο ΔΝΤ, Όλι Ρεν, Μέρκελ, τρόικα, σε χαρακτηριστικές φράσεις – εξαγγελίες - ατάκες των σημερινών πολιτικών, φράσεις από τηλεοπτικές διαφημίσεις κλπ). Με αυτόν τον τρόπο πραγματώνεται και η δεύτερη προϋπόθεση και το αποτέλεσμα είναι ξεκαρδιστικό.
Το πώς ο Αριστοφάνης κατάφερε να γράψει ένα έργο που να διαβάζεται εξίσου και να λέει τα ίδια πράγματα σε διαφορετικές γενιές ενός λαού με 2500 χρόνια απόσταση, είναι μεν σημαντικό, αλλά όχι το σημαντικότερο. Αυτό που σε αφήνει άναυδο είναι ότι σε αυτόν εδώ τον τόπο, το 500 π.Χ., στην Αθήνα του Περικλή και των διαδόχων του, μπορούσε ένας πολίτης, ένας συγγραφέας, ελεύθερα να σατιρίζει την εξουσία. Ξεμπρόστιασμα κανονικό, έξω απ’ τα δόντια. Ελευθερία λόγου και έκφρασης, που προαπαιτεί κι ένα κοινό εξοικειωμένο και προετοιμασμένο. Αυτό είναι το εκπληκτικό.
Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά. Στην ίδια χώρα, 30-40 χρόνια πριν από σήμερα, η λογοκρισία περίσσευε. Και σήμερα ακόμα, οι μηνύσεις και τα πρόστιμα πέφτουν βροχή στους τηλεσατιρίζοντες, αν τύχει και πιάσουν στο στόμα τους κανέναν ευαίσθητο (δεν ξέρω αν ο Αριστοφάνης σύρθηκε στα δικαστήρια). Σε όλο τον κόσμο δε, σήμερα, με τέτοια πρόοδο σε όλους τους τομείς, υπάρχουν ακόμα μπόλικα παραδείγματα στέρησης της ελευθερίας (του λόγου και όχι μόνο). Χτυπητό πρόσφατο παράδειγμα (ακραίο ίσως, λόγω του ακραίου καθεστώτος): τα μεθεόρτια της συμμετοχής της Βόρειας Κορέας στο μουντιάλ. Η εθνική τους ομάδα ποδοσφαίρου επέστρεψε με 3 ήττες σε 3 ματς, η μία εκ των οποίων με 7-0. η κρατική τηλεόραση διέκοψε την μετάδοση αυτού του αγώνα όταν το σκορ έγινε 3-0! Και με την επιστροφή στην πατρίδα, ο προπονητής στάλθηκε εργάτης σε οικοδομή, ενώ τους παίκτες τους έβαλαν σε μια εξέδρα και τους εξέθεσαν στη χλεύη του κοινού για ώρες. Εν έτει 2010.
Για να είμαστε βέβαια ρεαλιστές, την ελευθερία λόγου δεν την απολάμβαναν και σε πολλές άλλες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας, αλλά ούτε και στην Αθήνα ήταν όλα ρόδινα. Όμως υπήρχε. Υπήρξαν οι συνθήκες εκείνες που θεμελίωσαν τις προϋποθέσεις να δημιουργήσουν μερικά από τα πιο φωτεινά μυαλά της παγκόσμιας Ιστορίας.
Κάτι ακόμα που μου έκανε εντύπωση από το έργο ήταν και η σύλληψη του Αριστοφάνη να παρουσιάσει τον Δήμο, τον λαό της Αθήνας, προσωποποιημένο. Η φαντασία, το ταλέντο, η πρωτοπορία του δημιουργού ονειρεύτηκε και έπλασε έναν Δήμο γεροξεκούτη, ραμολιμέντο, που αποζητά τους δημοκόλακες πολιτικούς και τους αναθέτει (ή τους αφαιρεί) απλόχερα την εξουσία, ανάλογα με το τι θα του τάξουν. Ένας Δήμος σύμβολο του κοιμώμενου πολίτη (δεν είναι τυχαίο που το θεατρικό κοστούμι του ήταν άσπρο νυχτικό με ασορτί σκούφια ύπνου αλά Σταυρίδη και Παπαγιαννόπουλου!), του αδιάφορου, του φιλοτομαριστή, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Είναι ο ίδιος πάντα λαός που ευνοεί την ανάδειξη «χαρισματικών» μεσσιών, λαϊκιστών ηγετών. Είμαστε εμείς. Κι ο Αριστοφάνης δεν παρουσίασε τον λαό ως ένα σύνολο ανθρώπων, ίσως στον χορό, όπως θα ήταν το προφανές, αλλά ο νους του έφτασε στη σύνθεση: οι πολλοί ως ένας. Πράγμα που απαιτεί αφαιρετική σκέψη, ευφυΐα.
Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για ένα κείμενο, για μια παράσταση, που συναρπάζει, γιατί: α) είναι 2500 ετών και αντικατοπτρίζει το σήμερα, β) έχει «σφήνες» από τα συμβαίνοντα στη νεοελληνική πραγματικότητα, γ) έχει δυο πολυτάλαντους ηθοποιούς που ηγούνται, δ) σε προκαλεί να σκεφτείς, να συζητήσεις, να αξιολογήσεις, και τέλος ε)μας κάνει να γελάμε γνήσια, αυθόρμητα, ξεκαρδιστικά.




▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓

 Τα απομεινάρια της προ μηνός εκδήλωσης της ΚΝΕ ακόμα είναι απλωμένα στην πόλη σαν αποτυχημένη μπουγάδα. Από ευαισθησία, άλλο τίποτα…

Πεζόδρομος Περιάνδρου, Κόρινθος. Στη Νιγρίτα, πότε;
 Μπήκαν σε εφαρμογή τα νέα μέτρα για το κυκλοφοριακό στη Νιγρίτα. Ο «πεζόδρομος» όμως, αν και φαίνεται έτοιμος, δεν έχει παραδοθεί ακόμα στα αυτοκίνητα. Μήπως αυτό σημαίνει ότι ενδόμυχα οι δημοτικοί άρχοντες καταλαβαίνουν το σωστό και καθυστερούν όσο γίνεται; Ίσως για μετά τα Γερακίνεια; Μακάρι να μείνει έτσι…

ΑΜΦΙΠΟΛΗ – ΤΕΡΠΝΗ: ΒΙΟΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ (20 08 2010)

Η ανάγκη και η δυνατότητα ανάδειξης
του αρχαιολογικού χώρου Τερπνής.

Κάθε καλοκαίρι έχω την ευλογία να παραβρεθώ, έστω για μία φορά, στο φεστιβάλ της Αμφίπολης. Για την Αμφίπολη δεν χρειάζονται πολλά λόγια, είναι γεγονός ότι πρόκειται για τον σπουδαιότερο αρχαιολογικό χώρο του νομού μας. Για το φεστιβάλ που διοργανώνεται εκεί όμως, σηκώνει πολλή κουβέντα.
Τον Δήμαρχο της Αμφίπολης δεν τον γνωρίζω. Οι συμπολίτες του βέβαια τον επανεκλέγουν τα τελευταία χρόνια. Αυτό δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι είναι ικανοποιημένοι. Για μας, τους παρεπιδημούντες στην Αμφίπολη, μας φτάνει το ότι κατάφερε ο κ. Πετρίδης και το επιτελείο του να δημιουργήσουν ένα φεστιβάλ από τα καλύτερα στην Ελλάδα, με σημαντικές θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες που διαρκούν σχεδόν όλο το καλοκαίρι και με χιλιάδες επισκέπτες. Είναι ο αρχαιολογικός χώρος που έδωσε το έρεισμα για την ανάπτυξη του φεστιβάλ; Είναι η ικανότητα και η σκληρή δουλειά; Εμείς μπορούμε να πάρουμε μαθήματα από τους καλύτερους;
Πόσους αρχαιολογικούς χώρους έχει να επιδείξει ο νομός Σερρών; Πόσους η επαρχία Βισαλτίας; Μετρημένους στα δάκτυλα του ενός χεριού. Ο αρχαιολογικός χώρος Τερπνής δεν μπορεί να θεωρηθεί σημαντικός, τόσο ώστε να μας δώσει το έναυσμα για να καταφέρουμε να δημιουργήσουμε κι εδώ κάτι – τηρουμένων των αναλογιών – αντίστοιχο ποιοτικά; Η πορεία του φεστιβάλ της Αμφίπολης είναι αύξουσα, ενώ η πορεία των Γερακινείων φθίνουσα. Και μόνο η εικόνα μιας Νιγρίτας πλημμυρισμένης από κόσμο στη δεκαετία του ’80 – έντονα αντίθετη με τα σημερινά πλαστικά καρεκλάκια ημικυκλικά ταιριασμένα στο δρόμο - σε θλίβει.
Είμαστε στον αρχαιολογικό χώρο Τερπνής. Ο Θεός να τον κάνει. Οι υπεύθυνοι αποφάσισαν ότι είναι ελάσσονος σημασίας. Τι θα πει αυτό; Με ποια κριτήρια είναι δυνατό να ζυγίζουμε την Ιστορία; Για μας είναι σημαντικότατος. Είναι η ζωντανή απόδειξη της συνέχειας και την ύπαρξης του τόπου. Είναι η αίσθηση ότι σε αυτά τα χώματα ανέπνεαν, περπάτησαν, δημιούργησαν, φίλιωσαν και μάλωσαν άνθρωποι χιλιάδες χρόνια πριν. Σε όλον τον κόσμο, αν βρουν κάνα δυο πέτρες τη μία πάνω στην άλλη, καυχώνται, τις προσέχουν και τις αναδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο, φυλώντας τες σαν κόρη οφθαλμού. Στην Ελλάδα, όπου κι αν σκάψεις θα βρεις αρχαιολογικά ευρήματα, και τα υποτιμούμε – δεν τα θέλουμε. Τι συμβαίνει;
Μήπως ισχύει ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης; Εμείς δηλαδή που τα έχουμε πολλά, φροντίζουμε ιδιαίτερα τα πιο «σημαντικά» και τα υπόλοιπα (την πλειοψηφία) τα θεωρούμε ευτελή; Και δεν δίνουμε δεκάρα τσακιστή να τα ανασκάψουμε και να τα αναδείξουμε. Ούτε καν να δώσουμε μια σοβαρή εξήγηση για την ολιγωρία μας.
Η αξία των αρχαίων δεν αποτιμάται μόνο σε χρήματα. Εντάξει, είναι πιθανό, ακόμα κι αν αναδειχτεί ο αρχαιολογικός χώρος της Τερπνής, να μην έχουμε τα πολυπόθητα έσοδα από τουρισμό. Ε και; Η αξία είναι ακόμα αισθητική, ιστορική εθνική, είναι αξία αυτογνωσίας. Ας μη νομίσουμε ότι, επειδή ο πληθυσμός της περιοχής είναι κατά βάση αγροτικός, δεν υπάρχει περίπτωση να αντιληφθεί τη σημασία τους και να τα περιφρονήσει. Ο αγράμματος στρατηγός του 1821 Μακρυγιάννης είπε την περίφημη φράση για τα αρχαία απομεινάρια: «Είχα δυο αγάλματα περίφημα, μια γυναίκα κι ένα βασιλόπουλο, ατόφια - φαίνονταν οι φλέβες, τόσην εντέλειαν είχαν. Όταν χάλασαν τον Πόρο, τα είχαν πάρει κάτι στρατιώτες, και στ' Άργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων. Χίλια τάλαρα γύρευαν. [...] Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα: «Αυτά και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μη καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι' αυτά πολεμήσαμε»
Αυτά οι αγράμματοι. Οι γραμματιζούμενοι των Υπουργείων όμως, άλλα λένε και πράττουν. Χωρίς τσίπα ομολογούν ότι εφόσον δεν θα αποφέρει κέρδος, δεν αξίζει να ανασκαφεί και να ευτρεπιστεί ο τόπος. «Ελάσσονος σημασίας» ο τόπος, ελάσσονος σημασίας και οι άνθρωποι. Δεύτερης κατηγορίας. «Αδύναμη κοινωνική παρουσία»! Και για τους μπλε και για τους πράσινους. Η πολιτική ακαμψία και η γραφειοκρατία στο φόρτε τους. Και μάλιστα οι δε, απλά αντέγραψαν την υβριστική απάντηση των μεν, όταν φορείς και πολιτικοί του τόπου τους ξαναενόχλησαν! Και διαβάζω στον πολύ δραστήριο Πολιτιστικό Σύλλογο Τερπνής, ότι η κ. Περιστέρη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Σερρών τους έστησε και δεν εμφανίστηκε σε εκδήλωση που την περίμεναν. Ίσως για να μην εκτεθεί ξανά, μετά το κάζο της ημερίδας…
Το φεστιβάλ της Αμφίπολης, μη φανταστείτε ότι διεξάγεται σε αρχαίο θέατρο. Ο κ. Πετρίδης στον χαιρετισμό του που ανοίγει το έντυπο πρόγραμμα του φετινού φεστιβάλ εύχεται να ανασκαφεί κάποτε και το αρχαίο θέατρο για να γίνονται οι παραστάσεις στον φυσικό τους χώρο. Οι άνθρωποι για την ώρα απλώνουν πλαστικές καρέκλες σε ένα υψωματάκι πίσω από τα αρχαία τείχη, σε έναν υποτυπωδώς περιφραγμένο χώρο, το αρχαιολογικό πάρκο. Έχουν δημιουργήσει βέβαια την υποδομή για να μπορεί να λειτουργήσει σωστά ένας θίασος (σκηνή, καμαρίνια κλπ). Όμως, μιας και οι παραστάσεις γίνονται νύχτα, αν δεν ξέρεις, δεν έχεις καμία επαφή με αρχαιολογικό χώρο. Δηλαδή, δεν είναι η θέα, το οπτικό πεδίο, αλλά η αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε έναν τέτοιο χώρο.
Αυτή η αίσθηση μπορεί να δημιουργηθεί και στην Τερπνή. Ο χώρος υπάρχει και υπολείπεται μόνο η θέληση των πάσης φύσεως αρμοδίων για να μπορούμε να απολαμβάνουμε ένα από τα λίγα πράγματα σε αυτόν τον τόπο που μπορούν να μας κάνουν περήφανους. Να εντάξουμε αυτόν τον χώρο στη ζωή μας, στην ψυχαγωγία μας. Να μπει σαν στόχος η ανάδειξη του τόπου, να υπάρξει τέλος πάντων ένα όραμα. Ιδού λοιπόν πρόταση πολιτιστική, αλλά και με πιθανά οικονομικά οφέλη: σύνδεση του αρχαιολογικού χώρου με τις εκδηλώσεις του τόπου και – γιατί όχι; - και με την εκπαίδευση. Τα σχολεία, οι μαθητές μπορούν να αναδείξουν έναν τόπο, αλλά πρωτίστως να τον γνωρίσουν καλά οι ίδιοι. Όχι να χρειάζεται να ενηλικιωθούμε για να μάθουμε ότι η Τερπνή έχει αρχαία.

Εικόνα 1 Από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Τερπνής

Καθόλου εύκολο όμως, το εγχείρημα. Ζήτησε προ καιρού ο Πολιτιστικός της Τερπνής να διεξαγάγει μια εκδήλωση στον αρχαιολογικό χώρο. Να χορέψουν τα παιδιά. Ποια καλύτερη μορφή σύνδεσης του παρόντος με το παρελθόν! Το παρελθόν προσφέρει τον χώρο, την ατμόσφαιρα, την αίσθηση ότι στα ίδια χώματα έδρασαν άνθρωποι σαν κι εμάς. Το παρόν θα δώσει αυτό το στοιχείο που λείπει: τον ζωντανό άνθρωπο και τα ήθη κι έθιμα που επιβιώνουν. Και είμαι σίγουρος, ότι αν έβλεπα τα σημερινά παιδιά να χορεύουν στο αρχαίο δάπεδο, είμαι σίγουρος ότι και πριν χιλιάδες χρόνια τα παιδιά με τα χαραγμένα στις πλάκες ονόματα θα χόρευαν τον ίδιο χορό…


http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr


▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓

 Οι Κνίτες που διοργάνωσαν την πολύ ωραία συναυλία στο προαύλιο του Δημαρχείου έχουν σκοπό να μαζέψουν τα πανώ που αράδιασαν από άκρη σ’ άκρη της Νιγρίτας; Οι φράχτες, οι κολώνες, τα συντριβάνια δεν τους ανήκουν, τα δανείζονται για να γίνει η δουλειά τους. Εφόσον τελείωσε η εκδήλωση, οφείλουν να τα μαζέψουν. Κι αν δε συγκινούνται, οι αρμόδιες Υπηρεσίες του Δήμου έπρεπε ήδη να τα απομακρύνουν. Γιατί άρχισε η πόλη να θυμίζει τις αντιαισθητικές προσόψεις των Πανεπιστημίων, όπου ο κάθε «πολιτικοποιημένος» τοιχοκολλά το γκαϊλέ του βρωμίζοντας τα κτίρια…
 Πεζόδρομος Ελ. Βενιζέλου, Γιαννιτσά. Στη Νιγρίτα, πότε;
 Αυτός ο ιός της νέας γρίπης, η «πανδημία», τι έγινε; Μήπως παρεξηγήθηκε που δεν πήραμε τα εμβόλια και είπε να μας αφήσει ήσυχους;

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ. 1971. ΧΟΥΝΤΑ.
ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. 2010. ΑΛΛΗ ΧΟΥΝΤΑ. (30 07 2010)

Οι επιπτώσεις της έντονης απουσίας των πνευματικών ανθρώπων από τη ζωή μας.

Κακά τα ψέμματα, οι συμπάθειες δεν κρύβονται: καλοκαίρι χωρίς Ελύτη δε γίνεται, χωρίς τον ποιητή που αποκλήθηκε «του Αιγαίου», «του ήλιου». Όχι άδικα μεν, αλλά έχω την αίσθηση ότι μένοντας σε αυτούς τους χαρακτηρισμούς κάπως περιορίζεται το εύρος της αξίας του, κάπως γραφικοποιείται σε τουριστικής κατανάλωσης προϊόν το κολοσσιαίο ταλέντο του. Φυσικά η ποίησή του έχει πολλά περισσότερα να δώσει από ύμνους στην Ελλάδα, τον ήλιο, το καλοκαίρι.
Διαβάζω λοιπόν τον «Ήλιο τον Ηλιάτορα», του 1971:

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

«Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος
να 'ν' ήμερος να 'ναι άκακος

λίγο φαΐ λίγο κρασί
Χριστούγεννα κι Ανάσταση

κι όπου φωλιάσει και σταθεί
κανείς να μην του φτάνει εκεί

Μα 'ρθαν αλλιώς τα πράματα
τονε ξυπνάν χαράματα

τον παν τον φέρνουν πίσω μπρος
του τρώνε και το λίγο βίος

κι από το στόμα την μπουκιά
πάνω στην ώρα τη γλυκιά

του τηνε παίρνουνε κι αυτή
Χαρά στους που 'ναι οι ΔυΝαΤοί!



ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Χαρά στους που 'ναι οι ΔυΝαΤοί
γι' αυτούς δεν έχει «εγώ» κι «εσύ»

Χαρά στους που 'ναι οι ΔυΝαΤοί
γι' αυτούς δεν έχει χόρταση.»

δεν θα αναλύσουμε το ποίημα, αλλά η σχέση με τα σημερινά δεδομένα της νέας ξενοκίνητης χούντας, καταφανής. Τα κεφαλαία γράμματα μέσα στη λέξη «ΔυΝαΤοί» είναι φυσικά δικιά μου παρέμβαση, υπονοώντας το γνωστό ταμείο και τις πρακτικές του, που ταιριάζουν απόλυτα με το έργο του Ελύτη πριν 40 χρόνια! Τότε βέβαια, άλλοι ήταν οι «Δυνατοί», αλλά και σήμερα μας τρώνε και το λίγο βιος παίρνοντας τη μπουκιά μέσα απ’ το στόμα και δε χορταίνουν!
Και αίφνης, αποκαλύπτεται μια καίρια αιτία που γιγαντώνεται η γενικότερη κρίση στις μέρες μας: η σπάνις πνευματικών ανθρώπων εκτοπίσματος Ελύτη. Που είναι οι πνευματικοί άνθρωποι; Δεδομένο πρώτο: δεν μπορεί να μην έχουμε τέτοιους ανθρώπους, κοφτερά μυαλά, όπως υπήρχαν σε κάθε περίοδο του βίου ενός έθνους. Η μία περίπτωση λοιπόν είναι να λουφάζουν απογοητευμένοι από την κατάσταση, αδυνατώντας να δώσουν στους πολίτες μια διέξοδο με το λόγο τους, με το έργο τους. Αφήνονται σε μια μορφή παραίτησης τύπου Εγγονόπουλου: «Tούτη εποχή του εμφυλίου σπαραγμού δεν είναι εποχή για ποίηση κι άλλα παρόμοια…» (Ποίηση 1948).
Η άλλη περίπτωση είναι να θέλουν οι ίδιοι να μοιράσουν το λόγο τους, αλλά μα μην τους δίνεται το βήμα για να προσεγγίσουν τους πολίτες που διψούν για ένα λόγο στέρεο – σε αντιπαραβολή με τον υποκριτικό λόγο των επαγγελματιών της πολιτικής. Αυτή φαίνεται και η πιθανότερη εξήγηση. Οι δίαυλοι της επικοινωνίας, τα ΜΜΕ και ιδίως η τηλεόραση έχει δημιουργήσει ένα πεδίο όπου δεν χωρά η παρουσία ενός πνευματικού ανθρώπου. Ποιητές στην τηλεόραση βλέπουμε μόνο σε ντοκυμανταίρ του ’80 και όπως επισημαίνει και ο Νάσος Βαγενάς στο «Βήμα»: «Η ποίηση στην Ελλάδα ζει ακόμη; Αν κρίνουμε από την παρουσίαση των λογοτεχνικών βιβλίων στις εφημερίδες, θα λέγαμε ότι έχει εκμετρήσει τον βίον ή ότι πνέει τα λοίσθια. Και όμως, ποιητικά βιβλία εκδίδονται πλήθος, όχι λίγα από τα οποία είναι πιο ζωντανά από πολλά πεζογραφικά εξαμβλώματα που παρουσιάζονται και κρίνονται ως άξια να αναγνωστούν. Η αιτία για αυτή την έξωση είναι αυτονόητη, δεν χρειάζεται να αναζητηθεί. Το φαινόμενο εμφανίζεται, βέβαια, και στην Ευρώπη (στην οποία ανήκουμε), όμως σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Ενα παράδειγμα: σε θηριώδες (56 σελίδων) εορταστικό ένθετο βιβλίου μεγάλης εφημερίδας συνιστώνται, παρουσιαζόμενα ή διαφημιζόμενα, 542 βιβλία. Ανάμεσά τους δεν υπάρχει ούτε ένα ποιητικό: Μία ακόμη ελληνική πρωτιά.» (Το Βήμα, 25/7/2010).
Η φωνή των πνευματικών ανθρώπων δε βρίσκει λίγα δευτερόλεπτα ανάμεσα στις βαρετές αντιπαραθέσεις πολιτικών συμφερόντων, στις Τζούλιες, στη φτήνια των πρωινομεσημεριανών. Εξορία.
Στα ανελεύθερα καθεστώτα, οι πρώτοι που κλείνουν σουίτα στα κοσμοπολίτικα θέρετρα της Γυάρου, της Μακρονήσου, του Αη Στράτη είναι οι άνθρωποι του πνεύματος. Όχι γιατί έχουν τα μπράτσα και τον οπλισμό να ρίξουν το καθεστώς. Τα μπράτσα και τα όπλα τους είναι η κόψη του λόγου τους, το θεϊκό αυτό χάρισμα να πυρακτώνουν τις ψυχές, να φανερώνουν το κακό. Έπρεπε λοιπόν να κρατηθούν μακριά από τον πολίτη που πρόσμενε τη συνδρομή τους. Και σήμερα, σε δημοκρατικούς καιρούς, τι γίνεται; Μια από τα ίδια: εξορία, απομόνωση. Ελάχιστες δυνατότητες να έρθουν σε επαφή μα τον κόσμο, να του φανερώσουν την πραγματικότητα όπως τη συλλαμβάνουν οι δικές τους κεραίες, να δώσουν μια ελπίδα, ένα κράτημα στην ανεμοζάλη των προβλημάτων. Και το οξύμωρο, το παράδοξο, είναι ότι αυτό το χάσμα πολίτη - δημιουργού εντέχνως καλλιεργείται ενώ τα μέσα είναι άφθονα.
Λένε ότι οι τηλεθεατές έχουν τέτοιο επίπεδο, γι’ αυτό και το επίπεδο της tv είναι ελεεινό. Όχι. Πιο πιθανό είναι να μπορεί το μέσο να διαμορφώσει (και να μορφώσει) το δέκτη, αλλά αυτό είναι και το πιο δύσκολο. Εύκολο είναι να προσποιείσαι ότι απευθύνεσαι σε ακαλλιέργητους και να ευθυγραμμίζεσαι έτσι μαζί τους σε επίπεδο – υπόγειο. Η αλήθεια φαίνεται να είναι ότι δεν καίγονται και πολύ να έχουν κοινό με υψηλό επίπεδο, γιατί τότε θα φανεί η γύμνια τους και θα τους πάρει ο διάολος.
Ξεδιπλώνεται, νομίζω, φανερά μπροστά μας το γιατί, ενώ γίνονται τόσα και τόσα λάθη συνεχόμενα ή επαναλαμβανόμενα, υπάρχει μια γενικότερη ύπνωση σε βαθμό τέτοιο που ακόμα κι αν πάμε σήμερα πίσω από τη μπλε κουρτίνα, στη Βουλή θα βρεθούν οι ίδιοι που τόσα χρόνια αποδεικνύουν την ανικανότητά τους. Δεν έχουμε άμεση επαφή με τους πνευματικούς ανθρώπους. Όσοι και όταν εμφανίζονται, θα είναι σε ώρες λυκόφωτος και λίγο-πολύ θα παρουσιάζονται ως γραφικοί. Ακόμα και το Μίκη Θεοδωράκη τον βγάζουν σαψάλη οι νυχτωμένοι προοδευτικοί γιατί δεν τους κάνει τη χάρη να μπει στα παρωχημένα καλούπια τους. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι η μοναδική χώρα στον πλανήτη που η έννοια «κουλτούρα» θεωρείται βρισιά.
Αφού λοιπόν, δεν υπάρχει (για να περιοριστώ σε ποιητές) Ελύτης, Ρίτσος, Σεφέρης, Βάρναλης, και άλλοι, ποιος θα ανάψει το φάρο σε μας τους υπόλοιπους για να μη χάσουμε ρότα και τσακιστούμε πάνω σε κάνα ΔΝΤ; Όπως απαντούσε ο Αναγνωστάκης στην παραπάνω παραίτηση του Εγγονόπουλου: « Μα ποιος με πόνο θα μιλήσει για όλα αυτά;» (Στο Νίκο Ε.1949).




http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr


▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓

 Δύο εγκαίνια κάνει σήμερα η «Φωνή της Βισαλτίας». Από σήμερα και κάθε βδομάδα, θα υπάρχει στη σελίδα 3 η στήλη «Ανθοκήπιο», που θα φιλοξενεί ένα μικρό απόσπασμα από λογοτεχνικά έργα, διαλεγμένο με δύο (υποκειμενικά) κριτήρια: ποιότητα λόγου (γλώσσας λογοτεχνικής) και αναφορά σε ιδέες, σκέψεις, νοοτροπίες ενδιαφέρουσες. Με την ελπίδα, εκτός από την απόλαυση της ανάγνωσης να αποτελέσουν και έναυσμα για αναζήτηση ολόκληρου του έργου ή του δημιουργού.

 Στον «Προσκυνητή» επίσης, από σήμερα και κάθε βδομάδα θα δημοσιεύεται και μια φωτογραφία από κάποιον πεζόδρομο για πεζούς από διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Όχι, δεν είναι πλεονασμός το «πεζόδρομος για πεζούς», γιατί στης Νιγρίτας τον πεζόδρομο μπορεί να πατήσει από δεινόσαυρος μέχρι εξωγήινος, αλλά όχι πεζός. Μέχρι λοιπόν να γίνει κυριολεκτικά πεζόδρομος, όνομα και πράμα, εδώ θα βλέπουμε δείγματα πολιτισμού από άλλες πόλεις.

 Πεζόδρομος Δικαστηρίων, Πύργος. Στη Νιγρίτα, πότε;

 Στο κυριακάτικο «Βήμα» (25/7), στην είδηση για την ψιλοκόντρα Μπατζελή – Μπιρμπίλη, πληροφορούμαι από τον συντάκτη ότι το γνωστό και συμπαθές θηλαστικό δεν λέγεται «φώκια», αλλά «φώκα». Δεν εξηγείται αλλιώς ο πληθυντικός «φώκες». Είπαμε να ανεχτούμε τα πειράματα στη γλώσσα, αλλά εδώ μιλάμε για χειροβομβίδα στη γραμματική. Εκτός κι αν έχουμε χάσει επεισόδια ή είμαστε καθυστερημένοι, οπισθοδρομικοί, συντηρηρικοί. Αλλά και πάλι, τόσο πολύ τους χαλάει ένα γιώτα την θολοπροοδευτική τους εικόνα;

 Δεν υπάρχει περίπτωση να μην απαντήσω σε μήνυμα κάποιου φίλου της στήλης. Η μόνη περίπτωση είναι να… μην έχω λάβει το μήνυμα! Οπότε, αν κάποιοι νομίζετε ότι απαξιώ, διπλοκοιτάξτε αν στείλατε σωστά το e mail.

 Δυο βδομάδες καλοκαιρινό ρεπό η εφημερίδα. Τα ξαναλέμε στις 20 Αυγούστου.

«Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ» (23 07 2010)

Ένα κείμενο του Κώστα Καββαθά που με χιούμορ ξεμπροστιάζει τους υπεύθυνους για τα δεινά της Μεταπολίτευσης.


«Ύστερα από πολύχρονη μελέτη, ενόψει των εξελίξεων με την ενδεχόμενη προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ και των δηλώσεων εξεχουσών πολιτικών προσωπικοτήτων που δεν έχουν εργαστεί ούτε μία ημέρα στη ζωή τους, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι υπεύθυνος για τα δεινά των τελευταίων 35 ετών είμαι... εγώ! Όσο απίθανο κι αν φαίνεται, παρακαλώ, δεχθείτε την ομολογία ως μοναδική εξήγηση για την κατάντια. Για όλα, από την αντιπαροχή μέχρι την επανίδρυση του κράτους και από την Ελλάδα που ανήκει στους Έλληνες μέχρι την ισχυρή Ελλάδα και τη νέα μεταπολίτευση, ένας είναι υπεύθυνος. Θα επιχειρήσω ένα recap, για να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νέοι.
Στην πραγματικότητα, η αντεθνική δραστηριότητά μου ξεκίνησε αμέσως μετά το τέλος του Εμφυλίου, όταν είπα στον Αμερικανό στρατηγό Van Fleet, δείχνοντας Έλληνες στρατιώτες: «Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας». Στη συνέχεια οργάνωσα μια αποστασία και έθεσα τις βάσεις (σε συνεργασία με τη ΣΙΑ) για το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου και την προδοσία της Κύπρου - που οδήγησε στην τουρκική εισβολή και στη διχοτόμηση του νησιού. Σας ζητάω να δείξετε ένα κάποιο understanding, μιας και στην τελευταία συνάντηση με τον Πρόεδρο Χριστόφια δήλωσα ότι «προσβλέπω σε λύση που θα είναι σύμφωνη με το Ευρωπαϊκό κεκτημένο και τις αποφάσεις του ΟΗΕ», αλλά μην το δέσετε κόμπο, αφού από το 1974 που το είπα για πρώτη φορά έχουν περάσει 36 χρόνια.
Πρώτη μου δουλειά μετά την πτώση της χούντας ήταν η καθιέρωση μιας γιορτής στους κήπους του προεδρικού μεγάρου «για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας». Καλεσμένους είχα τους συγγενείς μέχρι έκτου βαθμού, με την προϋπόθεση ότι: α. θα έφεραν επίσημο ένδυμα, ανάλογη τσάντα και υποδήματα (Armani, Keaton, Prada, Louis Vuitton, Louboutin, Allen Edmonds κτλ.) και β. θα προσποιούνταν ότι δεν ήξεραν πως τα Louboutin ήταν αγορασμένα με δάνεια. Οι περισσότεροι έχετε δει στην τηλεόραση το καρκατσουλιό, καθώς το σόι μου έφτανε με κρατικές και ιδιωτικές «μερσεντέ», «μπεμβέ» και «αουντί». Με δανεικά έκανα και το catering, όπως με δανεικά έδωσα την ΑΤΑ, διατήρησα στη ζωή την Ολυμπιακή, τον ΟΣΕ, τον ΟΤΕ και τη ΔΕΗ και όλες τις ΔΕΚΟ που χρησιμοποίησα ως εφαλτήρια στο δρόμο προς τη μικρομεσαία, μικροαστική, μικροπολιτική «επιτυχία» μου. Ένα εκατομμύριο εκατό χιλιάδες τοποθέτησα, ζωή νά ’χω, και να σκεφτείτε πως, όταν οι δημοσιογράφοι ρωτούν πόσα είναι, απαντάω πως «το ψάχνω». Αυτό συνέβη επειδή, ως άτομο, δεν έχω δουλέψει ούτε μία ώρα στη ζωή μου, εκτός αν κάποιος πιστεύει πως τα παρασιτικά επαγγέλματα που προσποιούμαι ότι κάνω (δικηγόρος, καθηγητής, πρόεδρος ΜΚΟ) είναι δουλειά. Μην έχοντας στη ζωή μου στήσει ούτε περίπτερο, δεν ξέρω τι σημαίνει εργαζόμενοι άνθρωποι, μισθοί, ασφαλιστικές εισφορές, ΙΚΑ, ΦΠΑ και άλλα ταπεινά που απασχολούν εμπόρους, βιοτέχνες και -μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού- βιομηχάνους. Το μόνο που έκανα καλά αυτά τα χρόνια ήταν να συναντιέμαι με άλλα 299 κουστούμια και ταγιέρ και να λέω στις ορκωμοσίες καλοκάγαθων κυριούληδων πως «στη διάρκεια της Προεδρίας σας η Ελλάδα θα απολέσει τμήμα της εθνικής κυριαρχίας της», χωρίς να ιδρώνει το αυτί κανενός. Στο σημείο αυτό οφείλω να πω ότι όλα αυτά τα χρόνια τα περνούσα στην Πάρο, στην Τζια, στα Κύθηρα και στις Σπέτσες.
Ως γόνος οικογένειας κλεπτοκρατών, οικογενειακών δυναστειών και πλυντήριο μαύρου κομματικού χρήματος, πέρασα πολύ καλά, ευχαριστώ, έκανα μια εταιρεία, την έβαλα στο Χρηματιστήριο, έβγαλα τα δισεκατομμύρια της αρκούδας και μετά την έβγαλα (από το Χρηματιστήριο), κάνοντας την μπάζα του αιώνα. Όλο αυτό το διάστημα έκανα πάρτι στο Parasite Beach, παρτούζες στο Υπουργείο Πολιτισμού και γάμους στο Λουί Σενκ, την ίδια στιγμή που ψώνιζα S300, υποβρύχια που γέρνουν, έπαιρνα μίζες από τη Siemens και κατάπινα τις σάρκες της χώρας. Και τώρα, το 2010, ήλθε η στιγμή να σώσω τη χώρα που κατέστρεψα, αλλά, επειδή δεν μπορώ να υποστώ τις συνέπειες (δεν αντέχω πλέον να σώζω την Ελλάδα), ζητάω από το λαό να πληρώσει το μάρμαρο.
Ας μην ξεχνάμε ότι με περισσότερα δανεικά δημιούργησα την «ισχυρή Ελλάδα», με ακόμα περισσότερα «επανίδρυσα το κράτος», αλλά εκεί έκανα κάποιο λάθος, και αυτό (το κράτος) έπεσε σε κώμα. Μόλις το ανακάλυψα (μιας και, τα τελευταία 35 χρόνια, έλειπα από το σπίτι για δουλειές στις ΗΠΑ, στη Ραφήνα, στην Πάρο και στην Τζια), τράβηξα το γεμάτο 45άρι και το ακούμπησα στο τραπέζι για να τρομάξω Μέρκελ και Ρεν, αλλά εκπυρσοκρότησε στο πρόσωπό μου, όπως γίνεται στα cartoon με τον Wile E Coyote και τον Road Runner.
Ορισμένοι που επιθυμούν να προφυλάξουν την υστεροφημία μου λένε ότι για αυτά και άλλα 3 εκατομμύρια δεινά (Ίμια, Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα, S300, ασφαλιστικά ταμεία, Σκόπια, 25ος Μεσημβρινός, Vodafone, Siemens, Daimler-Benz, μείωση μισθών και συντάξεων, καταστροφή περιβάλλοντος, 3.500 ανεξέλεγκτες χωματερές, δολοφονία Τσαλικίδη, IMF και άλλα 4 εκατομμύρια) δεν έφταιξα εγώ, αλλά οι πολιτικές που εφάρμοσε ο ελληνικός λαός! Αντιλαμβανόμενος ότι ήλθε η στιγμή να αναλάβω τις ευθύνες μου απέναντι στην Ιστορία, επαναλαμβάνω ότι υπεύθυνος είμαι μόνο εγώ. Οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι πίσω από την ξεφτίλα δεν είμαι... εγώ ως ηγέτης «μεγάλου κόμματος», αλλά ξένες δυνάμεις, που έχουν στείλει στρατιές μυστικών πρακτόρων για να εμποδίσουν τον εθνικά υπερήφανο λαό να αναπτυχθεί. Με τη δράση τους, λένε, ανάγκασαν τις εταιρείες που επένδυσαν στην Ελλάδα να τα μαζέψουν και να φύγουν. Ξένοι πράκτορες έκλεισαν το εργοστάσιο της Pirelli στην Πάτρα, τη βιομηχανία κατασκευής αυτοκινήτων στο Βόλο, το εργοστάσιο συναρμολόγησης της Opel στην Αθήνα, εμπόδισαν την ανάπτυξη του πρώτου ελληνικού ηλεκτρονικού υπολογιστή (που είχε παρουσιάσει ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου). Οι ίδιοι χρεοκόπησαν και πούλησαν την Ολυμπιακή, ψώνισαν υποβρύχια που γέρνουν, χάρισαν τα Ναυπηγεία πρώτα στους Γερμανούς και μετά στο Αμπού Ντάμπι και εμπόδισαν την Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία να γίνει η μεγαλύτερη επισκευαστική μονάδα της ανατολικής Μεσογείου. Όργανα ξένων μυστικών υπηρεσιών οδήγησαν στην απαξίωση ή και στη χρεοκοπία μεγάλες επιχειρήσεις, όπως, για παράδειγμα, Χαρτοποιία Λαδόπουλου, ΧΡΩΠΕΙ, ΙΖΟΛΑ και δεκάδες άλλες, ων ουκ έστιν αριθμός. Η έρευνα της «Ο.Σ.Κ.Κ.» (Οργάνωση για τη Σωτηρία Κώστα Καββαθά) αποκάλυψε, επίσης, ότι πράκτορες, και όχι ο υπογράφων, βρίσκονται πίσω από τις εισαγωγές μανταρινιών, πορτοκαλιών, φιστικιών «Αιγίνης» και παπιγιόν από την Τουρκία, ζύμης από την Κίνα, φακής από τις ΗΠΑ και -παραλίγο να ξεχάσω- «μερσεντέ», «καγιέ» και «μπεμβέ» από τη Γερμανία. Θέλω να ευχαριστήσω τα μέλη για τις ευγενικές προθέσεις τους, αλλά δεν μπορώ πια να ζω στο ψέμα. Κανείς από τους πολιτικούς που κυβέρνησαν την Ελληνίτσα, ιδιαίτερα μετά τη «μεταπολίτευση», δεν ευθύνεται για την παρούσα κατάσταση. Ούτε καν η φράου ομπερλόιτναντ Άννα φον Διαμαντοπούλου, που κατήργησε τη «βάση του 10» για να (ξανα)γεμίσουν οι καφετέριες από «πεθαμένους» νέους, για να νοικιαστούν δωμάτια και διαμερίσματα, να γίνει τζίρος, κι όχι ν’ αλλάξει το σύστημα...

Το ψάρι βρομάει απ’ το κεφάλι

Οι μικροί Ναπολέοντες, οι Θυγατέρες, τα παιδιά των παιδιών, οι Συγγραφείς, οι Θείες, οι Κουρασμένοι και τα υπόλοιπα cartoon των «δύο μεγάλων κομμάτων» λένε ότι για τον εξευτελισμό «φταίει ο λαός». Αυτοί δημιούργησαν το Χάος του 1,1 εκατομμυρίου δημοσίων υπαλλήλων που ζει και λειτουργεί μόνο για να αυτοεξυπηρετείται, αυτοί οδήγησαν τη χώρα στον εξευτελισμό, αυτοί έκοψαν τα φτερά κάθε δημιουργικής προσπάθειας, άνοιξαν τις πόρτες της κοινωνικής και οικονομικής χυδαιότητας και δημιούργησαν τους βαρόνους των ΜΜΕ, που έκαναν τη νεολαία να μιλάει με what’s up και power to you.
Ο Σιδερένιος, ο Γκαντέμης, ο Καταλληλότερος, ο Κουρασμένος και τώρα ο Αλλάζουμε και Βουλιάζουμε έκαναν τη χώρα μου να περπατάει στα τέσσερα. Μπορεί τα σκυλιά της παγκοσμιοποίησης να είναι ευχαριστημένα που ζουν σε μια υποδουλωμένη χώρα, αλλά -φαντάζομαι- εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες δεν είναι.
Η λύση είναι η ανάκτηση της προσωπικής και εθνικής αξιοπρέπειας, κάτι που δεν αποκλείεται να γίνει με τα ιριδίζοντα κουστουμάκια και ταγιεράκια της «επανίδρυσης», ούτε με τα Keaton και τις Prada της «Νέας Μεταπολίτευσης». Απλοί, καθημερινοί, ταπεινοί, σκληρά εργαζόμενοι και αξιοπρεπείς πολίτες χρειάζονται όχι κινούμενα σχέδια που ήλθαν από το πουθενά και πάνε στο τίποτα. Πάμε, λοιπόν, για ακόμα μία φορά: Το ψάρι βρομάει απ’ το κεφάλι.»

Περιοδικό «4 Τροχοί», Μάιος 2010
Δια την αντιγραφήν:
http://proskynhths.blogspot.com/