«ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΑΔΕΙΑΝΟ, ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΕΛΕΝΗ» (03 06 2011)

Γιώργος Σεφέρης, «Ελένη»

Η σχέση «φαίνεσθαι – είναι» και τι θέλουμε από έναν πολιτικό.

Στην εξαιρετική αντιπολεμική τραγωδία του με τον τίτλο «Ελένη» ο Ευριπίδης, αποκαθιστώντας εν μέρει την τιμή της πέτρας του σκανδάλου και αιτίας του τρωικού πολέμου, παρουσιάζει μια εκδοχή του μύθου που θέλει την ωραία Ελένη να μην πήγε ποτέ στην Τροία. Η ζηλιάρα Ήρα, για να τιμωρήσει τον Πάρη που δεν της έδωσε το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό ομορφιάς, του στερεί το δώρο του, την Ελένη, που του την είχε τάξει η νικήτρια Αφροδίτη. Την στέλνει στην Αίγυπτο, στον βασιλιά Πρωτέα, για να την προστατεύει, ενώ στη θέση της στην Τροία, στην αγκαλιά του Πάρη, στέλνει ένα… είδωλο, μια σκιά. Έτσι, μάταια πάλευαν Έλληνες και Τρώες «για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη», όπως στη λογοτεχνική γλώσσα το εξέφρασε ο Γ. Σεφέρης στο ομότιτλο ποίημά του, εμπνευσμένο από τον Ευριπίδη.

Ο αρχαίος τραγωδός, βασισμένος σε κάποιον παλιότερο μύθο, χτίζει το έργο του πάνω σε αυτήν την αντίθεση ανάμεσα στο «φαίνεσθαι» και το «είναι». Η Ελένη της Τροίας ήταν ένα φάντασμα («φαίνεσθαι»), ενώ η πραγματική («είναι») βρισκόταν στην Αίγυπτο. Οι ομηρικοί ήρωες μάχονται για αυτό που βλέπουν, το φαινομενικά πραγματικό (αλλά στην ουσία απατηλό), ενώ η αληθινή Ελένη, το «είναι» της, ζει μακριά από όλα αυτά. Έτσι ο Ευριπίδης δίνει με την ιστορία του σάρκα και οστά στη γνωστή λαϊκή ρήση «τα φαινόμενα απατούν».
Σύγχρονος ο λόγος, σημερινό το θέμα. Επικρατεί σε γενικότερες γραμμές μια αντίληψη, η οποία πολλές φορές δεν μπορεί (ή δεν θέλει ή δεν την ενδιαφέρει) να διακρίνει με διαύγεια την εικόνα από την πραγματικότητα. Η αντίληψη αυτή – σχεδόν νοοτροπία –έχει βαθιά στο χρόνο τις ρίζες της, θα εστιάσουμε όμως στην πτυχή της που αφορά τη σχέση «είναι - φαίνεσθαι» στη ζωή και το έργο των πολιτικών.
Ένα από τα μειονεκτήματα που προσάπτουν συμπολίτες μας στην πρώην Δήμαρχο Α. Μήκα είναι η «αντικοινωνικότητά» της. Δεν έλεγε καλημέρα στον τάδε, δεν χαιρέτησε σε κάποιο συναπάντημα τον δείνα, ήταν απρόσιτη. Για πολλούς μάλιστα, αυτός ήταν και ο καίριος λόγος που της στέρησε την επανεκλογή. Για τον νυν Δήμαρχο Δ. Καλαϊτζή, λίγους μήνες ήδη στην Αρχή, ακούγονται παρεμφερείς αιτιάσεις, όχι τόσο παρουσιάζοντάς τον «αντικοινωνικό», όσο «αόρατο», μιας και δεν εμφανίζεται στην πόλη, πλην εορτής και σκόλης.
Εντοπίζουμε λοιπόν και σε τοπικό επίπεδο την πανάρχαια λαϊκή απαίτηση η εξουσία να τηρεί κάποια προσχήματα, κάποιες αρχές συμπεριφοράς ανεξιχνίαστου ψυχολογικού ορμέμφυτου, κάποιας βαθιάς συλλογικής ανασφάλειας που θέλει να «βλέπει», να έχει οπτική – τουλάχιστον – επαφή με την Αρχή. Σχεδόν παράλογα, θεωρείται η φυσική παρουσία του προσώπου στον κοινό χώρο απόδειξη έργου, ενδιαφέροντος, προσφοράς. Αντίστοιχα, η απουσία του απ’ τον κοινό χώρο (και τα ΜΜΕ ανήκουν σε αυτόν, με σκοτεινό ρόλο στην καλλιέργεια αυτής της αντίληψης που θα τον δούμε παρακάτω) ερμηνεύεται απ’ το συλλογικό θυμικό ως αδιαφορία, οκνηρία, ανικανότητα.
Πώς όμως αποδεικνύεται λογικά μια τέτοια εξίσωση; Πώς μπορεί ο ψηφοφόρος να είναι σίγουρος ότι ο πολιτικός που καταντάει μαϊντανός στα κανάλια ή σουλατσάρει με ύφος σοβαρό και ανταλλάσσει αμέτρητες χειραψίες, χαμόγελα, χαριεντισμούς, αυτός ο πολιτικός, αυτή η εικόνα του, το «φαίνεσθαι», ισοδυναμεί με έργο, γνήσιο ενδιαφέρον, «είναι»;
Φυσικά, εξίσου παράλογο είναι και το εκ διαμέτρου αντίθετο συμπέρασμα. Καθόλου δε σημαίνει ότι αυτός που δεν εμφανίζεται δουλεύει σκληρά, αφιερώνει όλο του τον χρόνο αντί σε βόλτες και χαιρετούρες, σε προσπάθειες επίλυσης των προβλημάτων του τόπου. Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Κάποιος που δε μιλάει πολύ, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι σοβαρός και μετρημένος. Μπορεί απλά να μην έχει, να μην ξέρει τι να πει. Θέλω να πω ότι είναι κουτό να συνδέουμε το «φαίνεσθαι» με το «είναι», να κρίνουμε μόνο με αυτό που βλέπουμε, υποβαθμίζοντας σε δεύτερη μοίρα κριτήρια πολύ βασικότερα από την κοινωνικότητα ή την εξωστρέφεια.
Η Αρχή εκλέγεται για άλλα πράγματα, εκλέγεται για να υπηρετεί, να νοικοκυρεύει τον τόπο. Αυτό είναι ευνόητο ότι μπορεί να γίνει δίχως φαμφάρες, τυμπανοκρουσίες, πανηγύρια. Σιωπηλά μπορεί να παραχθεί έργο. Κακώς όμως η εικόνα, το «φαίνεσθαι» των πολιτικών έχει αναχθεί σε μείζον προσόν, πολύ σημαντικότερο κι απ’ τον ίδιο τον πολιτικό λόγο, εξ ου και οι διάφοροι παρακείμενοι επικοινωνιολόγοι, εξ ου και η προτίμηση του κοινού σε φάτσες γνωστές απ’ τα τηλεπαράθυρα. Όσοι πολιτικοί έχουν εξασφαλίσει την καθημερινή τους παρουσία στο γυαλί, έχουν στο τσεπάκι τους την εκλογή. Αυτούς ξέρουμε, αυτούς εμπιστευόμαστε. Έτσι, έχουν κολλήσει οι ίδιοι και οι ίδιοι σαν στρείδια στην πολιτική σκηνή και τα Μέσα αναδεικνύονται σε ισχυρό παίκτη επιβολής προσώπων. Τα αποτελέσματα αυτής της ανέντιμης σύνδεσης τα λογαριάζουμε σήμερα.
« Τίποτε στην Τροία-ένα είδωλο. Έτσι το θέλαν οι θεοί. Κι ο Πάρης, μ' έναν ίσκιο πλάγιαζε σα να ήταν πλάσμα ατόφιο. κι εμείς σφαζόμασταν για την Ελένη δέκα χρόνια». Η τιμή της Ελένης, που παρέμεινε πιστή στον Μενέλαο, σπιλώθηκε με τραγικά αποτελέσματα. Το «φαίνεσθαι» δεν ταυτίζεται πάντοτε με το «είναι». Αυτό θα ήταν το ιδεατό. Αλλά την ασφαλή οδό την δίνει μια άλλη αρχαιοελληνική έννοια, το «μέτρον άριστον». Κατά τον Αριστοτέλη, ούτε η υπερβολή, ούτε η έλλειψη σώζει. Μόνο η μεσότητα. Κατ’ αυτό το αριστοτελικό, ιδεατή θα ήταν μια Αρχή που θα συνδύαζε αρμονικά «φαίνεσθαι» και «είναι». Για να μην μετανιώνουμε κι εμείς κάθε τετραετία «για ένα λινό κυμάτισμα για μια νεφέλη, μιας πεταλούδας τίναγμα το πούπουλο ενός κύκνου, για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη».

http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr



▓▓ μικρά ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓




 Πεζόδρομος Κατερίνης. Στη Νιγρίτα πότε;

«ΠΑΜΕ ΣΕΡΡΕΣ, ΣΥΜΦΕΡΕΙ» (;) (27 05 2011)

Οι Σέρρες δείχνουν τον (πεζό)δρόμο στην Νιγρίτα.

Βρέθηκα την προηγούμενη βδομάδα στις Σέρρες κι έπεσε στα χέρια μου μια τοπική εφημερίδα, η «Σημερινή». Διαβάζω λοιπόν άναυδος το πρωτοσέλιδο, που υπογράφει η Δήμητρα Μετόκη: «"ΚΛΕΙΣΤΗ" ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ Η ΟΔΟΣ ΜΕΡΑΡΧΙΑΣ ΣΤΙΣ ΣΕΡΡΕΣ». Και προχωράω στο παρασύνθημα: «Ο Δήμος Σερρών στο πλαίσιο της καλής συνεργασίας με τους φορείς του Δήμου μας, αποδέχθηκε πρόταση του εμπορικού κόσμου, για την καθιέρωση κάθε Σάββατο, της ημέρας χωρίς αυτοκίνητο, στο κέντρο της πόλης. Σύμφωνα με την πρόταση αυτή θα απαγορεύεται η κυκλοφορία των αυτοκινήτων στην οδό Μεραρχίας (μέχρι την πλατεία Κρονίου), και στην οδό Εμμανουήλ Ανδρόνικου κάθε Σάββατο», ανακοίνωσε ο Δήμαρχος Σερρών κ. Πέτρος Αγγελίδης, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου που παραχώρησε χθες το πρωί με τον Πρόεδρο του Εμπορικού Συλλόγου Σερρών κ. Άγγελο Κεχαγιά και το μέλος της διοίκησης του Εμποροβιομηχανικού Επιμελητηρίου κ. Δημήτριο Παπουτσή» (οι υπογραμμίσεις δικές μου).
Ορίστε λοιπόν που η πρωτεύουσα του νομού, αναλαμβάνει τον ηγετικό της ρόλο και δείχνει το δρόμο στην επαρχία να ακολουθήσει. Και πρόκειται σαφώς για μία πόλη, τις Σέρρες, η οποία έχει ήδη πολλούς πεζοδρόμους.
Οι υπογραμμίσεις δεν έγιναν βέβαια τυχαία. Προσέξτε. Οι επαγγελματίες της πόλης ζήτησαν τη ρύθμιση αυτή. Αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι ότι πεζόδρομος θα πει κίνηση, κόσμος, άρα περισσότερη πιθανή πελατεία. Οι Εβραίοι λέγανε ότι και η σκόνη του πελάτη μέσα στο μαγαζί, κέρδος είναι. Πώς όμως να μπει η σκόνη, άμα δεν κινείται ψυχούλα στην αγορά; Αντιληπτό έχει γίνει λοιπόν ότι η ευδοκίμηση των καταστημάτων καθορίζεται ως ένα μεγάλο βαθμό και από τον πεζόδρομο και την ανθρωποκίνηση. Γράφει η «Σημερινή» : «…για να δοθεί μια εορταστική και χαρούμενη ατμόσφαιρα στο κέντρο της πόλης, ο εμπορικός κόσμος μέσω των φορέων που εκπροσωπείται και σε συνεργασία με τον Δήμο Σερρών, θα επιχειρήσει να δημιουργήσει διάφορες εκδηλώσεις (μουσικές και άλλες). Σκοπός της πρότασης αυτής είναι ο πεζός να κυκλοφορεί με ασφάλεια και άνεση στο ιστορικό και εμπορικό κέντρο της πόλης, να κάνει τα ψώνια του διασκεδάζοντας σε μια ευχάριστη ατμόσφαιρα και παράλληλα να ενισχύεται η εμπορική κίνηση και η τόνωση της τοπικής αγοράς» (οι υπογραμμίσεις πάλι δικές μου).
Και μάλιστα δεν κλείνει μια οποιαδήποτε οδός, αλλά ίσως η κεντρικότερη των Σερρών, η Μεραρχίας. Εδώ στη Νιγρίτα, κάθε φορά που τίθεται το ζήτημα, ορθώνεται ανυπέρβλητο εμπόδιο το πού θα στείλουμε τα αυτοκίνητα που θα διώξουμε απ’ το κέντρο. Κοτζάμ Σέρρες, με πολλαπλάσια αυτοκίνητα, μεγάλη κίνηση στις κεντρικές αρτηρίες και θα βρουν παραδρόμους να διοχετεύσουν τα οχήματα. «Δεν θα υπάρχει πρόβλημα στο κυκλοφοριακό», υπογράμμισε στην εφημερίδα ο υπεύθυνος κυκλοφοριακού σχεδιασμού του δήμου Σερρών κ. Νίκος Παπαδίκης. Μόνο εμείς βρίσκουμε παντού προβλήματα.
Τέλος, σημαντικό είναι ότι η απόφαση αυτή θα εφαρμοστεί όχι οποιαδήποτε μέρα, αλλά το Σάββατο. Μέρα που οι υπηρεσίες και τα σχολεία είναι κλειστά και γενικότερα είναι μια μέρα που ο κόσμος παντού στις αγορές είναι αυξημένος. Ο εκπρόσωπος του ΕΒΕΣ κ. Δημήτρης Παπουτσής δήλωσε «Ως ΕΒΕΣ στηρίζουμε τις αποφάσεις του Εμπορικού Συλλόγου και παροτρύνουμε τον κόσμο να κατέβει το Σάββατο στο κέντρο της πόλης ,στην αγορά και να στηρίξει αυτή την προσπάθεια».
«Από το Σάββατο 21 Μαΐου ξεκινάει το πρόγραμμα ημέρα χωρίς αυτοκίνητο και φυσικά αυτό εξυπηρετεί όλη την αγορά και όλους τους εμπόρους, βγαίνουμε με ένα σύνθημα που θα λέει ΄΄Πάμε Σέρρες συμφέρει΄΄ και καλούμε όλους τους πολίτες της γύρω περιοχής να επισκεφτούν τις Σέρρες. Μέσα από αυτή την πρόταση θέλουμε να αναδείξουμε την ιστορικότητα του εμπορικού κέντρου της πόλης. Περιμένουμε ο κόσμος να στηρίξει αυτή την πρόταση μας. Έχουμε προτείνει να κλείσουν οι δρόμοι από τις 10 το πρωί έως λίγο μετά το κλείσιμο της αγοράς» επεσήμανε ο κ. Άγγελος Κεχαγιάς, πρόεδρος του Εμπορικού συλλόγου Σερρών.
Εδώ στη Νιγρίτα βέβαια, το Σάββατο έχουμε το παζάρι, οπότε είναι αδύνατο να γίνει κάτι ανάλογο. Αλλά… «πάμε Σέρρες συμφέρει»;;; Ποιον συμφέρει; Τι λένε οι Νιγριτινοί επαγγελματίες; Λέτε τα αυτοκίνητα που θα ξεκινάν από δω για να « πάνε Σέρρες συμφέρει», να κάνουν καμιά… στάση στο κέντρο της πόλης με αλάρμ, φράζοντας ως είθισται την κυκλοφορία, για να πάρουν κάτι για το δρόμο (προς τις Σέρρες);
Δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε το «μένουμε Νιγρίτα, συμφέρει»; Η εβδομάδα έχει εφτά μέρες, κι αν δεν βολεύει το Σάββατο, πρέπει να βρεθεί κάποια λύση. Κι αν η αγορά δεν ενδιαφέρεται για το μέλλον της και δεν καταλήξουμε μετά από τις γνωστές κοκορομαχίες (εδώ Δήμαρχε δεν είναι δεν είναι εύκολα τα πράγματα) σε κλείσιμο του κέντρου σε ώρες αγοράς, ακούγεται ευχάριστα εν τέλει (ωχ, αρχίσαμε τις εκπτώσεις!) και η πεζοδρόμηση όταν κλείνει η αγορά.
Ιδίως τώρα που καλοκαιριάζει και μεγαλώνει η μέρα, φαντάζει αρκούντως θελκτική μια Αθανασίου Αργυρού δίχως οχήματα μετά τις 9 το βράδυ. Και υπάρχουν φήμες (ελπίζω να βγουν αληθινές, γιατί έχω εξαντλήσει όλες τις φωτογραφίες ελληνικών πόλεων με πεζοδρόμους και θα πρέπει να στραφώ στο εξωτερικό!) ότι ο Δήμαρχος είναι αποφασισμένος να το εφαρμόσει άμα τη ενάρξει του θέρους. Αμήν και πότε!


http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr



▓▓ μικρά ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓




 Πεζόδρομος Δοξάτου Δράμας. Στη Νιγρίτα πότε;

«Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙΝΟΤΟΜΕΙ» - Η ΝΙΓΡΙΤΑ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ. (20 05 2011)

Έλληνες που διαπρέπουν και οι δυνατότητες εφαρμογής των επιτευγμάτων τους.

Παρατηρώ τον τελευταίο καιρό – από την κορύφωση της κρίσης και μετά – μια τάση των εφημερίδων να προβάλλουν καθετί πρωτοποριακό που δημιουργήθηκε από Έλληνες στην Ελλάδα. Εφευρέσεις, εφαρμογές, επιτεύγματα, σαν μια ύστατη προσπάθεια να αποδείξουν ότι αυτός ο τόπος δεν είναι ολωσδιόλου χαμένος, ότι υπάρχει μια ελπίδα φωτός – αισιοδοξία για τον φοίνικα που μπορεί και ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του.
Μπορώ να μετρήσω παραδείγματα από την «Καθημερινή» που παρουσιάζει κάθε βδομάδα Έλληνες καινοτόμους μέσα από τον διαγωνισμό «Η Ελλάδα καινοτομεί»: αυτοκόλλητο αντί για χάπι για την υπέρταση, για συνεχή προστασία από τον Μ.Τ. Ματσούκα, φωτοβολταϊκά σε μεμβράνη για να εφαρμόζουν στα παράθυρα από τον Ν. Κανόπουλο, βιοντήζελ από τηγανέλαιο από την Σ. Μπεζεργιάννη, μαγιά για πολλές χρήσεις από τα απόβλητα των τυροκομείων από το Χημικό του Πανεπιστημίου Πάτρας και άλλα πολλά. Δεν θα ήταν παράξενο να συμμετείχε και ο Τάσος Αγγελάκης με κάποια ευρεσιτεχνία του, αλλά δεν το γνωρίζω.
Όμως, μέσα στην αισιοδοξία, σε πνίγει η μελαγχολία και γεννιέται αβίαστα το ερώτημα: γιατί αυτές οι αναλαμπές δεν είναι γνωστές στο ευρύ κοινό; Στο κοινό που δεν διαβάζει εφημερίδες αλλά περιορίζει την ενημέρωσή του στα τηλεοπτικά μέσα; Αρκεί μια ολίγων δευτερολέπτων αναφορά σε κάποιο κρατικό δελτίο ειδήσεων ή μια τίμια εκπομπή συναφούς θεματολογίας; Οι κραταιοί ιδιωτικοί σταθμοί νιώθουν ότι εκπληρώνουν το ρόλο τους όταν προβάλλουν διάφορα «ταλέντα» σε κάθε είδους «διαγωνισμό» ή show, αλλά συνήθως η θεματική τους περιορίζεται στην διασκέδαση, που ενίοτε παίρνει και την πιο αισχρή εμπορική της μορφή.
Αλλοπαρμένο ίσως να απαιτείς από αυτά τα κανάλια ποιότητα, καθώς βασίζονται στις μετρήσεις τηλεθέασης που θα αποφέρουν διαφημίσεις, άρα πολλαπλά κέρδη με όσο γίνεται μικρότερο κόστος. Προκρίνουν συνεπώς θεάματα που δεν «κουράζουν» βάζοντας το μυαλό σε λειτουργία, αλλά «χαλαρώνουν» τον ήδη καταπονημένο απ’ την καθημερινότητα και «αγύμναστο» σε απαιτητικά θέματα Έλληνα. Που να βρεθεί λοιπόν λίγος χρόνος για να μάθουμε κι εμείς ότι υπάρχουν επιστήμονες στη χώρα μας – πολλοί μάλιστα και δημόσιοι υπάλληλοι – που μεγαλουργούν.
Από την άλλη πλευρά όμως, δε φταίνε μόνο τα κανάλια. Πολλά από αυτά τα κατορθώματα των Ελλήνων επιστημόνων μπορούν να βρουν άμεση εφαρμογή σε πολλούς τομείς. Για παράδειγμα που μας αφορά, θα αναφερθώ σε δύο προσπάθειες: του καθηγητή Μανασσή Μήτρακα από το τμήμα Χημικών Μηχανικών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και του Δημήτρη Βαγενά από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Κοινό σημείο στις έρευνες των δύο ομάδων είναι ο καθαρισμός του νερού. Η πρώτη ομάδα κατάφερε να συγκρατεί το αρσενικό από το πόσιμο νερό, ενώ η δεύτερη το υδρόθειο, την αμμωνία, το σίδηρο και το μαγγάνιο.
Γνωστός είναι εδώ και χρόνια ο προβληματισμός για την ποιότητα του νερού που πίνουμε στη Νιγρίτα, κι ας βαυκαλιζόμαστε με τον ευφημισμό για τα καταπληκτικά νερά της που ήταν ξακουστά στο πανελλήνιο. Αυτά τα νερά ήταν των Θερμών. Τα δικά μας πολλές φορές έχεις την αίσθηση ότι δεν πίνονται, εξ ου και η κατακόρυφη αύξηση των πωλήσεων των εμφιαλωμένων. Πόσο δύσκολο είναι για τον Δήμο να έρθει σε επαφή με αυτούς τους ερευνητές και να ενημερωθεί για τις δυνατότητες εφαρμογής των επιτευγμάτων, για το κόστος, για τις προϋποθέσεις; Και οι δύο ερευνητές τονίζουν το μηδενικό κόστος για τον καταναλωτή, ενώ ο κ. Βαγενάς ήδη το έχει εφαρμόσει στο χωριό του στην Πελοπόννησο.
Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για να παρουσιαστεί έργο (δίχως εισαγωγικά), να το δούμε τέλος πάντων σαν προοπτική. Δυστυχώς, ενώ πολλοί δήμοι στη χώρα μας προοδεύουν βασιζόμενοι στην «ίδια τους την ανάσα», στις δυνάμεις του τόπου τους, ο δικός μας δήμος έχει μείνει στάσιμος εδώ και πολλά χρόνια, με μερικές αχνές εξαιρέσεις. Κι ενώ υπάρχουν οι «πρώτες ύλες», όπως η γεωθερμία, φυσικός πλούτος που αλλού θα παρακαλούσαν γι’ αυτόν, εδώ μένει ουσιαστικά ανεκμετάλλευτος.
Όνειρα ανοιξιάτικης νυχτός. Όνειρα που χρειάζονται ανθρώπους με φαντασία, με τόλμη, με αγάπη για τον τόπο τους, με διάθεση ανιδιοτελούς προσφοράς, όχι επαγγελματίες της πολιτικής που το μόνο που τους νοιάζει είναι να περάσει μια αναίμακτη τετραετία, δίχως φθορές, για να επανεκλεγούν. Που να τους βρεις; Όταν δεν μπορούν πέντε άνθρωποι να συνεννοηθούν για ένα τόσο απλό ζήτημα, όπως η ρύθμιση του κυκλοφοριακού στο κέντρο, τι μπορούμε να περιμένουμε για θέματα σοβαρότερα.
Γενικά ο Δήμος Νιγρίτας, εδώ και δεκαετίες αποπνέει μια στασιμότητα, μια μούχλα, μια μιζέρια. Έχει βαλτώσει για τα καλά και η ασθένεια ίσως είναι ανίατη. Η ελπίδα όμως, μοιάζει να είναι η προσφορότερη μορφή παραίτησης.

Υ.Γ.: Ο κ. Βαγενάς δήλωσε επίσης ότι για το συγκεκριμένο σύστημα βιολογικού καθαρισμού του νερού «ενδιαφέρον έχουν δείξει φτωχές χώρες του εξωτερικού όπως το Πακιστάν, η Βολιβία και η Αίγυπτος». Εμείς εδώ στη Νιγρίτα τι να το κάνουμε λοιπόν; Πακιστάν να γίνουμε; Κι ας αλωνίζουν οι καρκίνοι…


http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr



▓▓ μικρά ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓




 Πεζόδρομος Μαραθόπολης, Γαργαλιανοί. Στη Νιγρίτα πότε;

ΠΟΛΗ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ Η ΓΙΑ ΛΑΜΑΡΙΝΕΣ; (06 05 2011)

Τα χωροταξικά προβλήματα του κέντρου
υπό το πρίσμα της γιορτινής κοσμοπλημμύρας.

Κάθε χρόνο, αγαπητέ αναγνώστη, αυτές οι πασχαλινές μέρες, οι μέρες που για μας συμπίπτουν και με τα δυο πανηγύρια, είναι οι μέρες που φωτίζεται ο τόπος μας. Φωτίζεται απ’ το συρρέον πλήθος που αδράχνει την ευκαιρία για νόστο. Όσο όμως ο κόσμος πολλαπλασιάζεται, τόσο παράλληλα φωτίζεται και η αποτελμάτωσή μας.
Φέτος ιδίως, οι ετεροδημότες έχω την αίσθηση ότι ήταν περισσότεροι από κάθε άλλη φορά. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στην περιφορά του Επιταφίου τη Μ. Παρασκευή, όπου ο κόσμος συνωθούνταν στην πλατεία στο σμίξιμο των δυο ενοριών σε τέτοιο βαθμό, που να μην υπάρχει διάδρομος να ελιχθείς ανάμεσα στους ανθρώπους για να προσεγγίσεις την εξέδρα με την – βουβή φέτος – χορωδία. Πράγμα που το κατάφερνες εύκολα τα προηγούμενα χρόνια. Λογικό βέβαια, ως ένα σημείο, μιας και η διάχυτη οικονομική κρίση απέτρεψε ουκ ολίγους να εκδράμουν σε κλασσικούς πασχαλιάτικους προορισμούς. Πού καιρός για έξοδα! Καλύτερα στο χωριό, σε συγγενείς ή σφαλιστά πατρικά. Οικονομικά. Μόνο τα κοψίδια και η βενζίνη – ακριβοθώρητη, σχεδόν ισότιμη πλέον με το χρυσό.
Τέλος πάντων. Τις μέρες αυτές, βοηθούντος και του καιρού, υπήρξαν ώρες που αναστέναζε το κέντρο της πόλης. Και την ωραία εικόνα της κοσμοπλημμύρας, των χρωμάτων, των ανθρώπων που βρέθηκαν για να συζητήσουν, να γελάσουν, να θυμηθούν, να χαλαρώσουν, έρχεται πάλι να χαλάσει η ενδημική και πλέον χρονίζουσα μιζέρια και ανυπαρξία ανθρωποκεντρικής υποδομής στην πρωτεύουσα – τρομάρα μας! – κοτζάμ καλλικρατικού Δήμου. Σαν σε βιντεογκέϊμ οι οδηγοί των Ι.Χ. και των λεωφορείων προσπαθούσαν να περάσουν τα παρείσακτα σε αυτήν την εικόνα οχήματά τους σύρριζα από τους καθήμενους δώθε κείθε του μοναδικού παγκοσμίως πεζοδρόμου για αυτοκίνητα. Κυριολεκτικά σύρριζα. Σχεδόν λαμαρίνες και σώματα ακουμπούσαν, έσμιγαν χνώτα και καυσαέρια, κουβέντες και μαρσαρίσματα. Η γνωστή εδώ και χρόνια παγκόσμια πατέντα της ανισότιμης συνύπαρξης – οι μηχανές των τροχοφόρων σε καταπίεση των ανθρωπίνων αναγκών. Η Νιγρίτα του 21ου αιώνα.
Ευχή όμως είναι, αφού οι άρχοντες δείχνουν ότι δε μπορούν να αντιστρέψουν τους όρους υπέρ των ανθρώπων, ευχή είναι, αυτή η ιδιόμορφη συγκατοίκηση να παραμείνει έστω σε απόσταση αναπνοής και να μη γίνει στενότερη. Αυτό το καταπλάκωμα των αψύχων πάνω στα έμψυχα να μείνει σε μεταφορικό επίπεδο, μια γραμμή στη στήλη μιας εφημερίδας. Να μη γίνει απτή πραγματικότητα, γιατί ο κοινός νους λέει ότι η ελάχιστη αυτή απόσταση αναπνοής, το σύρριζα πέρασμα ιδίως σε ώρες «πλήθουσας αγοράς» δεν θα αργήσει κάποια στιγμή να υπερκαλυφθεί και κάποιο («μοιραίο» θα το πούμε) όχημα να καταπλακώσει στην κυριολεξία τον ανυποψίαστο περαστικό ή καθήμενο.
Δεν κάνουμε πλάκα. Ο κίνδυνος να θρηνήσουμε θύμα από τροχαίο, όχι σε κάποια εθνική οδό, αλλά πάνω σε «πεζόδρομο», μέσα στο παραδεισένιο κέντρο της μικρής μας πόλης, είναι υπαρκτός. Και η πιθανότητα αυτή ενδυναμώνεται από δύο επιπλέον παράγοντες, πέραν του προφανούς (δηλαδή του σύρριζα): α) από την αυξημένη κίνηση ανθρώπων και οχημάτων σε γιορτινές μέρες, β) από την παράκρουση πιθανού επιδειξία ζογκλερικών ικανοτήτων οδήγησης (από αυτούς που το είδος τους δε σπανίζει στα χωριά μας).
Τι θα λέμε λοιπόν, αν κάποια στιγμή συμβεί το απευκταίο; Αν σταλεί κάποιος στο νοσοκομείο ή τον τάφο; Θα ψάχνουμε εκ των υστέρων τα αίτια, οι άρχοντες θα εκφράζουν τη θλίψη τους, ο λαός θα ψάχνεται, κάποιοι θα βρίζουν, θα μουρμουρίζουμε, «τόσα χρόνια τα λέμε…» και κάποιοι θα βιώσουν στο πετσί τους τα αποτελέσματα της κυκλοφοριακής αναρχίας. Αλλά το κακό θα έχει γίνει και τα όποια μέτρα ληφθούν κατόπιν εορτής, θα λογίζονται θλιβερές απόπειρες να συμμαζευτούν τα ασυμμάζευτα. Και η όποια μετέπειτα αποτελεσματικότητά τους θα στοιχειώνεται από την ολιγωρία και την ανθρωποθυσία στο βωμό της.
Αλίμονο στις δημοτικές αρχές που δε μπορούν τόσα χρόνια να δώσουν λύση. Όπως το είχαμε υποψιαστεί, η νέα Αρχή προχώρησε σε «μεταρρυθμίσεις επί μεταρρυθμίσεων» - κατάργησε τα κολωνάκια, που, αν μη τι άλλο, σε πολλά σημεία ήταν λειτουργικά, όσο δεν τα τσάκιζαν οι νταήδες οδηγοί της Βισαλτίας. Ίσως να προχωρήσουν και σε άλλες. Μακάρι όμως, η κατεύθυνση των αλλαγών να γίνει ανθρωποκεντρική, γιατί όπως φάνηκε κι αυτές τις μέρες, η Νιγρίτα το έχει ανάγκη.
Ελπίζω οι φήμες που ακούγονται για απόφαση να κλείνει ο «πεζόδρομος» το καλοκαίρι με το κλείσιμο της αγοράς ή ακόμα και σε αργίες, να είναι αληθινές. Έστω. Βήμα βήμα. Είναι κι αυτό μια πρόοδος… πριν να είναι αργά.
http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr



▓▓ μικρά ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓



 Πεζόδρομος Παλιοκάστρου Καρδίτσας. Στη Νιγρίτα πότε;

«Η ΕΞΟΔΟΣ» (29 04 2011)

Ένα αφιέρωμα στη συγκλονιστική ιστορία του
Μεσολογγίου.

Κάθε χρόνο, κοντά στις μέρες του Πάσχα θέλω να αφιερώσω ένα σημείωμα στο Μεσολόγγι. Στις 22 Απριλίου 1826 έγινε η περίφημη Έξοδος, όμως όλο το ιστορικό της πολιορκίας που κράτησε ένα χρόνο και έκλεισε με την Έξοδο είναι ένα από τα συγκλονιστικότερα της ελληνικής – και όχι μόνο – Ιστορίας. Την ατμόσφαιρα και τις συνθήκες τις αναπαριστά εκπληκτικά ο Ισίδωρος Ζουργός στην «Αηδονόπιτα», όμως αντί για μυθιστορηματική, θα παραθέσουμε σήμερα μια ιστορική προσέγγιση από τον Καρλ Μέντελσον – Μπαρτόλντι, μέσα από το έργο του «Επίτομη Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης»:

«Τότε πια φάνηκε η απελπιστική θέση του Μεσολογγίου. Ο Ιμπραήμ έγραψε στη φρουρά να παραδοθεί με τον όρο να φύγουν, αν θέλουν, από την πόλη ή να μείνουν ανενόχλητοι υπό την προστασία του.
«Δεν ελπίζαμεν – απάντησαν οι αδάμαστοι υπερασπιστές απορρίπτοντας τις προτάσεις- να σας περάσει μια τέτοια φαντασία, οπού 8.000 άρματα αιματωμένα ζητήσατε και να σας τα δώσωμεν με τα χέρια μας, τα οποία άρματα είναι η ζωή μας… Θα γενεί εκείνο που απεφάσισεν ο Θεός, το οποίον δεν το ηξεύρετε ούτε η Υψηλότης σας ούτε ημείς κι ας γίνει το θέλημά του».
Το μόνο σημείο που κατείχαν οι Έλληνες μέσα στη λιμνοθάλασσα ήταν το νησάκι Κλείσοβα, που το υπεράσπιζαν 131 μαχητές και κάμποσοι εθελοντές που έφτασαν την τελευταία στιγμή υπό τον Κίτσο Τζαβέλλα. Στις 6 Απριλίου 2.000 Αλβανοί του Κιουταχή επιχείρησαν να πατήσουν το νησί, αλλά αποκρούστηκαν με μεγάλες απώλειες. Ο Ιμπραήμ, θέλοντας να δείξει την υπεροχή των Αιγυπτίων, διέταξε δύο αλλεπάλληλες εφόδους, αλλά οι αμυνόμενοι τους πέταξαν στα ρηχά νερά της λιμνοθάλασσας. Στη μάχη της Κλείσοβας οι Έλληνες είχαν 35 νεκρούς, ενώ οι Τούρκοαιγύπτιοι πάνω από 1.000.
Ο θρίαμβος της Κλείσοβας ήταν ο τελευταίος των Ελλήνων. Απόπειρα του Μιαούλη στο πρώτο 15θήμερο του Απριλίου αν εφοδιάσει την πόλη, απέτυχε. Η τύχη του Μεσολογγίου κρεμόταν σε μία τρίχα. Στις αποθήκες της πόλης βρισκόταν στάρι μόνο για δύο μέρες. Οι κάτοικοι, σκελετωμένοι και κίτρινοι σαν πτώματα, έπεφταν νεκροί στους δρόμους από την πείνα. Τα σπίτια ήταν ερείπια από τις βόμβες. Στα μάτια όμως τόσο των αντρών όσο και των γυναικών έλαμπε η σταθερή και ακλόνητη απόφαση να πολεμήσουν ως τον τελευταίο. Στα «Ελληνικά χρονικά» την εφημερίδα των πολιορκημένων που εξέδιδε ο φιλέλληνας Ελβετός Μάγερ, αναγράφεται ότι 1.740 ήταν οι νεκροί της πείνας, ενώ 100.000 βόμβες είχαν πέσει στην πόλη.»Εντούτοις – γράφει ο Μαγερ- είναι φαιδρόν θέαμα ο ζήλος και η αφοσίωσις της φρουράς εν μέσω τοσούτων στερήσεων. Μετ’ ολίγας ημέρας οι ήρωες ούτοι θέλουσιν είναι ασώματα πνεύματα! Εν ονόματι του γενναίου ημών στρατού διακηρύττω ότι ωρκίσθημεν εις τον Θεόν να υπερασπίσωμεν σπιθαμήν προς σπιθαμήν το Μεσολόγγιον, να μην ακούσωμεν οιανδήποτε περί συνθηκολογίας πρότασιν και να ταφώμεν ημείς αυτοί υπό τα ερείπια. Η τελευταία ημών ώρα πλησιάζει. Η ιστορία θέλει μας δικαιώσει και οι μεταγενέστεροι θέλουσι κλαύσει την μοίραν ημών!».
Στην ηρωική φρουρά έμπαινε πια το δίλημμα ή να πεθάνει μέσα στα τείχη ή να επιχειρήσει με το σπαθί στο χέρι να σπάσει τον εχθρικό κλοιό και να φύγει. Αν και οι υπερασπιστές δυσκολεύονταν να χωριστούν από το έδαφος τους, που είχε δοξαστεί με τον ιερό αγώνα τους και ποτιστεί με το αίμα των αδελφών τους, ωστόσο πάρθηκε απόφαση να κάψουν κάθε κινητή περιουσία και, βάζοντας στη μέση τα γυναικόπαιδα, να περάσουν με τα ξίφη στο χέρι το εχθρικό στρατόπεδο τη νύχτα της 22 Απριλίου.
Υπήρχαν ελπίδες ότι ένα μέρος τουλάχιστον θα γλίτωνε και ότι ο Καραϊσκάκης θα αποσπούσε με επίθεση από τα νώτα την προσοχή του εχθρού. Ο Καραϊσκάκης, άρρωστος βαριά στο κρεβάτι, έδωσε εντολή να επιτεθούν οι δυνάμεις του, αλλά από τους 2.000 μόλις μερικές εκατοντάδες κινήθηκαν με επικεφαλής τον Κώστα Μπότσαρη, Φτάνοντας το μικρό σώμα στον Άγιο Συμεών στις 22, έδωσε σημείο της παρουσίας του στους πολιορκημένους με πυροβολισμούς.
Αλλά ο Ιμπραήμ και ο Κιουταχής ξέροντας από προδοσία την απόφαση για την έξοδο, έστειλαν εναντίον του Μπότσαρη 2.000 Αλβανούς και τον ανάγκασαν σε υποχώρηση.
Οι πολιορκούμενοι δεν κατάλαβαν ότι απέτυχε ο εξωτερικός αντιπερισπασμός. Μαζεύτηκαν λοιπόν κοντά στους προμαχώνες του Ρήγα και του Μονταλαμπέρ και άκουσαν από τον Νότη Μπότσαρη το σχέδιο της εξόδου. Αυτός έδωσε διαταγή στους πιο ικανούς μαχητές να παραταχτούν κοντά στους προμαχώνες και μέσα στην τάφρο. Μόλις θ΄άκουγαν τους πυροβολισμούς από τον Ζυγό, έπρεπε να χωριστούν σε δύο σώματα: το ένα θα ορμούσε κατά του στρατοπέδου του Κιουταχή, το δε άλλο, με τα γυναικόπαιδα στη μέση, κατά του στρατοπέδου του Ιμπραήμ. Τόπος συγκέντρωσης ορίστηκε το αμπέλι του Κότσικα, δυόμιση ώρες μακριά από το Μεσολόγγι.
Το σχέδιο όμως τούτο δεν στάθηκε δυνατό να εκτελεστεί όπως έπρεπε. Ο πληθυσμός ήταν 9.000 κι απ΄ αυτούς μόνο 300 αξιόμαχοι. Ήρθαν τα μεσάνυχτα και από τις κορυφές του Ζυγού, απ όπου αναμενόταν επανάληψη του συνθήματος, δεν ακουγόταν τίποτε. Οι μαχητές χάνοντας την υπομονή τους όρμησαν έξω από την τάφρο φωνάζοντας:
- Εμπρός!
- Ενώ οι μαχητές ακράτητοι υπερπηδούσαν τα ορύγματα, τα γυναικόπαιδα που έρχονταν από πίσω στριμώχνονταν άτακτα σε τέσσερις γέφυρες που είχαν ριχτεί πάνω από την τάφρο. Εν τω μεταξύ, οι κανονιές των Τούρκων άρχισαν να κατασπαράζουν τις σάρκες της μάζας. Και τότε, μέσα στην γενική σύγχυση, ακούστηκε μία φωνή:
- Πίσω! Πίσω! Στα κανόνια μας!
Άγνωστο αν η φωνή προήλθε από προδοσία ή απελπισία. Ολόκληρο το πλήθος πανικόβλητο γύρισε πίσω τρέχοντας, ενώ τα στίφη των Τούρκων έπεσαν επάνω τους σκοτώνοντας και καίγοντας. Ο όλεθρος είχε πια φτάσει. Χιλιάδες βρήκαν το θάνατο και ανάμεσα τους οι φιλέλληνες Μάγερ, Ρέζερ, Κλέμπ, Σάπαν, Ντίτμαρ, Λίτσοβ, Σπίτσελμπεργκ, ο Ριντέζελ και οι επίσκοπος Ρωγών Ιωσήφ, Γρίβας, Στουρνάρας, Σιαδήμας, Τρικούπης και Παπαδιαμαντόπουλος. Ο γηραιός πρόκριτος Καψάλης, αφού περίμενε να γεμίσει Τούρκους το κατάστημα όπου φτιάχναν τα φυσέκια, έδωσε φωτιά στην μπαρούτη και τινάχτηκε στον αέρα με εκατοντάδες γυναικόπαιδα και Τούρκους.
Όταν ο ήλιος ανέτειλε στις 23 Απριλίου φώτισε αποκαΐδια της πόλης και χιλιάδες πτώματα στους δρόμους. Στο νησί Ανεμόμυλοι υπήρχε ακόμη στις 24 μια μικρή εστία αντίστασης, Όταν είδαν την απελπιστική θέση τους, προτίμησαν το θάνατο από την αιχμαλωσία και τινάχτηκαν στον αέρα.
Όσοι κατάφεραν να σπάσουν τον εχθρικό κλοιό αντιμετώπισαν την καταδίωξη του εχθρικού ιππικού και αποδεκατίστηκαν. Ελάχιστοι διασώθηκαν στην κορυφή του Ζυγού. Από τους 9.000 Μεσολογγίτες διασώθηκαν 1.300 άνδρες, 7 γυναίκες και μερικά παιδιά που κατέφυγαν στην Άμφισσα όπου βρήκαν στοιχειώδη προστασία.
Όταν το αλγεινό άγγελμα έφτασε στην Επίδαυρο, όπου ακριβώς τότε είχε συνέλθει η Γ’ Εθνική Συνέλευση, σιγή τάφου επικράτησε επί μισή ώρα. «Εμέτρησε ο καθένας με το νου του τον αφανισμό μας», γράφει ο Κολοκοτρώνης. Ο Γέρος μίλησε ενθαρρύνοντας τους παρισταμένους και συμβούλευσε νέα πολιτικές προπαρασκευές και σχηματισμό νέας κυβέρνησης στο Ναύπλιο.
Με την πολιορκία και την πτώση του Μεσολογγίου και τον ηρωικό εκείνο αγώνα, που θα μείνει αθάνατος όσο ο άνθρωπος θ΄αγαπά την πατρίδα του και θα θυσιάζεται γι΄ αυτήν, είχε πια γραφεί με μεγάλα ματωμένα γράμματα η αδιάλλακτη αντίθεση ανάμεσα στους έλληνες και τους Τούρκους. Ακόμη και η ψοφοδεής ευρωπαϊκή διπλωματία κατάλαβε ότι κάτι έπρεπε να γίνει στην Ανατολή και ότι το ελληνικό κίνημα δεν μπορούσε να συγκαλυφθεί, ούτε να ταφεί σιωπηρά».



Καρλ Μέντελσον – Μπαρτόλντι
Επίτομη Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης
Απόδοση: Ελένη Γαρίδη

Δια την αντιγραφήν:
http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr



▓▓ μικρά ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓



 Πεζόδρομος Καλαμάτας. Στη Νιγρίτα πότε;