ΕΣ ΑΕΙ ΚΙΒΔΗΛΟΠΟΙΟΙ Ή ΠΕΡΙ ΨΕΥΤΟΜΑΚΕΔΟΝΩΝ, μέρος Α’ (09 07 2010)

Επιχειρήματα για την ελληνικότητα της Μακεδονίας: ένα παλιότερο κείμενο, με αφορμή την πρόταση για «Μακεδονία του Βαρδάρη»




Εδώ και περίπου 20 χρόνια, μετά τον εμφύλιο και τη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας, αναδύεται ένα ζήτημα, για το οποίο - αν και μας αφορούσε άμεσα - αδιαφορούσαμε εσκεμμένα ή αθέλητα: το Μακεδονικό. Η κρατική (κυρίως) αυτή νάρκωση φαίνεται από το γεγονός ότι μέχρι και την ανακίνηση του θέματος με την ανεξαρτητοποίηση των Σκοπίων, ουδέποτε στη σχολική ζωή, σε καμία από τις τρεις εκπαιδευτικές βαθμίδες δε θυμόμαστε να έχουμε ακούσει κάτι για τη διαστρέβλωση αυτή που έχει τις ρίζες της στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο.
Οι σλαβογενείς λοιπόν βόρειοι γείτονές μας διεκδικούν. Ή μάλλον, απαιτούν. Ως θρασείς απατεώνες, αυτοαποκαλούνται και πέτυχαν να ονομάζονται και από άλλες χώρες ως «Μακεδόνες», εκμεταλλευόμενοι τους εξής παράγοντες:
α) Το γεγονός ότι κατοικούν σε γεωγραφικό χώρο μέρους της αρχαίας Μακεδονίας,
β) Τα συμφέροντα των δυνάμεων στην περιοχή, και
γ)την απίστευτη προπαγάνδα που ασκήθηκε και ασκείται ακόμα μέσα από τα σχολεία των Σκοπίων για τη διαμόρφωση «μακεδονικής» συνείδησης και ταυτότητας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται (την πίστη των Σκοπιανών ότι κατάγονται από τους αρχαίους Μακεδόνες, αλυτρωτικές βλέψεις, κλπ.). Αλλά ας δούμε συνοπτικά την προσπάθειά τους αυτή.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γιουγκοσλαβίας με τον Τίτο, είχε αναπτύξει ισχυρή αντίσταση και για τη μελλοντική συνοχή της Γιουγκοσλαβίας, οργάνωσε σχέδιο για να αποτραβήξει τους κατοίκους της περιοχής από την επιρροή των Βουλγάρων διαμορφώνοντας συνείδηση ξεχωριστής εθνότητας και ονομάζοντάς τους «Μακεντόντσι». Έτσι, ένιωθαν ότι αποκτούσαν δική τους οντότητα, ξεχωριστή και από τους Σέρβους και από τους Βουλγάρους. Ακολουθεί η προσπάθεια μιας «κομμουνιστικής Βαλκανικής», που απεργάστηκε ανεπιτυχώς σχέδιο αυτόνομης Μακεδονίας στα εδάφη της αρχαίας Μακεδονίας. Με τη λήξη όμως του εμφυλίου (1949), το θέμα θεωρήθηκε λήξαν και συνέχισε μόνο ως εσωτερικό πρόβλημα της Γιουγκοσλαβίας.
Για να μην ολισθαίνει ο πληθυσμός της «Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» προς φιλοβουλγαρικές εκδηλώσεις, το γιουγκοσλαβικό κράτος προπαγάνδιζε έντονα την «μακεδονική» τους ταυτότητα. Δημιούργησε κρατική υπόσταση («μακεδονική» βουλή, κυβέρνηση, Ακαδημία και άλλα ιδρύματα), κατασκεύασε «μακεδονική» γλώσσα με βάση τις σλαβο - βουλγαρικές διαλέκτους της περιοχής, αναγνώρισε Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη «Μακεδονική» Εκκλησία και φυσικά οι ιστορικοί επανερμήνευσαν την ιστορία της Μακεδονίας με τρόπο που να εξυπηρετεί τους σκοπούς τους. Υποστηρίζουν λοιπόν ότι οι Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή στον 7ο αι. μ.Χ., όπου και βρήκαν τους Μακεδόνες, οι οποίοι όμως δεν ήταν Έλληνες, αλλά ξεχωριστός λαός. Τα ελληνικά στοιχεία στην αρχαία Μακεδονία τα θεωρούν εισηγμένα από τον ελληνικό νότο και τις βόρειες αποικίες του. Επήλθε λοιπόν η ανάμειξη Σλάβων - Μακεδόνων και το νέο Σλαβομακεδονικό έθνος που γεννήθηκε νομιμοποιείται να διεκδικεί τη μακεδονική κληρονομιά!!
Εύκολα γίνεται κατανοητό ότι πρόκειται για πλήρη διαστρέβλωση της ιστορικής δεοντολογίας. Χρέος μας λοιπόν είναι να διαβάζουμε σωστά την Ιστορία ώστε να μη μας λείπουν τα επιχειρήματα εναντίον της άθλιας αυτής προπαγάνδας.
Πρώτα - πρώτα στις αρχαίες πηγές, πουθενά δεν αμφισβητείται η ελληνικότητα των Μακεδόνων. Ο Ησίοδος, ο Ηρόδοτος και ο Ελλάνικος τους συνδέουν γενεαλογικά με τους Δωριείς ή τους Αιολείς. Ο Ηρόδοτος ακόμη αναφέρει ότι ο Αλέξανδρος Α΄ έγινε δεκτός στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου ως γνωστό αγωνίζονταν μόνο Έλληνες. Ο ίδιος Μακεδόνας βασιλιάς κατά τους Περσικούς πολέμους και μιλώντας στους Έλληνες του νότου τόνιζε: «γιατί κι εγώ Έλληνας είμαι στην καταγωγή από τα παλιά χρόνια και δε θα ήθελα να δω την Ελλάδα υπόδουλη αντί ελεύθερη». Ο δε Θουκυδίδης αποκαλεί τους βασιλείς της Μακεδονίας «Τημενίδες», δηλαδή απογόνους του Τημενού από το Άργος.
Οι Σκοπιανοί βασίζουν την επιχειρηματολογία τους και στο ότι ο Δημοσθένης αποκαλεί τον Φίλιππο «βάρβαρο». Αυτό όμως στην αρχαία Ιστορία είναι συχνό φαινόμενο και ο Δημοσθένης ηγούνταν της αντιμακεδονικής μερίδας στην Αθήνα. Όμως είναι αδιανόητο να πιστέψουμε ότι οι φιλομακεδόνες στην Αθήνα (ανάμεσά τους οι ρήτορες Αισχίνης και Ισοκράτης) ήθελαν για αρχηγό των Ελλήνων έναντι των Περσών ένα βάρβαρο, έναν αλλόφυλο. Το ότι οι Μακεδόνες υστερούσαν πολιτιστικά σε σχέση με τους Αθηναίους είναι ένα άλλο ζήτημα, άσχετο προς την καταγωγή τους.
Άλλη αβάσιμη θεωρία υποστηρίζει ότι, ναι μεν η άρχουσα τάξη ήταν ελληνικής καταγωγής, αλλά ο λαός είχε άλλη, ξεχωριστή καταγωγή: ιλλυρική π.χ. ή θρακική. Δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα στην αρχαιότητα όπου μια μικρή ομάδα ξένων ασκεί βασιλική εξουσία σε ένα λαό εμπειροπόλεμο και αυτός ο λαός δεν προσπάθησε να απαλλαγεί από τους ξένους αυτούς άρχοντες.
Η συνέχεια την επόμενη εβδομάδα

http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr


▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓

 Στο ίδιο έργο θεατές. Ξανά – ματά – ανάπλαση του πεζόδρομου. Για να δούμε, αυτή τη φορά θα είναι πεζόδρομος για πεζούς ή θα εξακολουθήσει να μασκαρεύεται… εθνική οδός για τα λεωφορεία, τα φορτηγά και τα γκάζια του κάθε κομπλεξικού.


 Άλλη μια μοναδική πρωτοπορία της πόλης μας. Με μεγάλη προσήλωση και φανερό ενδιαφέρον παρακολούθησε ο νιγριτινός λαός από τα γύρω μαγαζιά το φαντασμαγορικό θέαμα της φαγάνας να ξεπατώνει τις πολλάκις ξεπατωμένες πλάκες και μάλιστα με συγκλονιστική μουσική υπόκρουση υψηλών ντεσιμπέλ, στα όρια της κώφωσης. Οι συνθήκες τραγικές, αλλά ο καφές, καφές!
 Βέβαια, όποτε έστριβε η φαγάνα για να αδειάσει στο φορτηγό πίσω της, υπήρχε κίνδυνος ατυχήματος για τους ανυποψίαστους περαστικούς που περνούσαν από δίπλα, γιατί ο όγκος της, με την στροφή της, κάλυπτε το στενό πέρασμα που υπήρχε και λίγο έλειψε να έχουμε κεφαλιές και τράκους.
 Συνεχίζω με προτάσεις – τομές: μήπως να αναδείξουμε και τον Χρυσορρόη, να τον εκτρέψουμε ενδεχομένως στην τάφρο που ανοίχτηκε, να βάλουμε και γραφικά γεφυράκια, μπας και γλυτώσουμε μια κι έξω από τα αυτοκίνητα; Πώς θα γλυτώσουμε τη μπόχα όμως; (θυμηθείτε και το άλλο όνομα του ποταμού!)

ΖΑΚ ΛΑΚΑΡΙΕΡ: ΩΡΑΙΟΣ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΑΣ (02 07 2010)



Στην Ελλάδα η μνήμη δεν γερνάει ούτε ένα δευτερόλεπτο τη χιλιετία - Jacques Lacarrière.




«Έκανα το πρώτο μου ταξίδι στην Ελλάδα στα 1947, και το τελευταίο το φθινόπωρο του 1966. Η τελευταία εικόνα μου: ένα νησί του Αιγαίου, άδεντρο, μ' ένα μοναδικό χωριό τοπίο απογυμνωμένο με τη μιζέρια και την ομορφιά συναρμοσμένες σα δυο πλαγιές του ίδιου λόφου. Μιζέρια και ομορφιά. Σύζευξη των αντιθέτων, όπως η φράση του Ηράκλειτου που τα κυκλαδίτικα τοπία δεν παύουν να τη συλλαβίζουν μέσα στο φως τους: Αρμονίη κόσμου παλίντροπος. Αν η εικόνα αυτού του χαμένου νησιού παραμένει μέσα μου τόσο έντονη, είναι ίσως επειδή στάθηκε η τελευταία.»
Το Ελληνικό καλοκαίρι - Εκδ. Χατζηνικολή, 1980)

«Στην Ελλάδα η ομορφιά δεν μαθαίνεται ποτέ, είναι αυθόρμητη, αυτόχθονη όπως τ' άσπρα κεντίδια των κυμάτων πάνω στην άμμο, όπως η μελετημένη συμμετρία των κυπαρισσιών σε όλο το μήκος των δρόμων, σαν μία πανδαισία χρωμάτων σε πόρτες και παράθυρα, ή σαν το πολύχρωμο έμβλημα των ελληνικών ενδυμάτων και κοσμημάτων. Διότι η ομορφιά είναι μία μάχη, είναι η νίκη του φωτός πάνω στη σκιά».

Σε ηλικία 80 ετών, πέθανε στις 17/9/2005 στο Παρίσι, ένας κορυφαίος μελετητής της ελληνικής γραμματείας, αρχαίας και σύγχρονης. Συγγραφέας, ποιητής και δοκιμιογράφος, ο Ζακ Λακαριέρ υπήρξε ένας από τους πιο προσεκτικούς παρατηρητές της Ελλάδας και, υπό αυτή του την ιδιότητα, ένας ελληνιστής παγκοσμίου φήμης. Μετάφρασε στα γαλλικά τους Έλληνες κλασικούς, αλλά και νεοέλληνες συγγραφείς και ποιητές, μεταλαμπαδεύοντας την αγάπη του για τον ελληνικό πολιτισμό στο ευρωπαϊκό κοινό.
Ο Ζακ Λακαριέρ δεν υπήρξε απλά ένας αρχαιολάτρης μελετητής, αλλά ένας “ανιχνευτής” της συνέχειας του αρχαίου ελληνικού πνεύματος στο σύγχρονο πολιτισμό. Όπως είχε πει χαρακτηριστικά: «Όποιος αναζητά ψήγματα της αρχαίας Ελλάδας, δεν πρέπει να ψάχνει στα μνημεία, ούτε καν στους τόπους, αλλά στον τρόπο ζωής, στην παράδοση, σε μια γιορτή, ακόμα και σ’ ένα λαϊκό παραμύθι…»
Η αγάπη του για την Ελλάδα ξεκίνησε από τα μαθητικά του κιόλας χρόνια, όταν διδασκόταν ελληνικά στο λύκειο της Ορλεάνης, της πόλης όπου γεννήθηκε το 1925. Η φιλομάθειά του τον έφερε στο Παρίσι, για φιλολογικές και νομικές σπουδές, ενώ η δίψα για ζωή και περιπέτειες τον ώθησε, σε ηλικία 22 ετών, να ξεκινήσει με τα πόδια ένα ταξίδι στην Ινδία. Τελικά η καρδιά του τον οδήγησε στην Ελλάδα και την Κύπρο όπου πραγματοποίησε πολυάριθμα ταξίδια και, με αχώριστο σύντροφο μια ‘Λέικα’, έφερε πίσω στην Ευρώπη εικόνες μεγάλης ευαισθησίας.
«Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις, που δεν μένει στο τέλος παρά η αλήθεια» είχε γράψει και, πιστός εραστής του αρχιπελάγους, είχε εκφράσει την επιθυμία –όταν ερχόταν εκείνη η ώρα- να σκορπιστεί η τέφρα του στο θαλάσσιο χώρο μεταξύ Ύδρας και Σπετσών.



Η τελευταία δημόσια εμφάνισή του στην Ελλάδα ήταν στις 4 Σεπτεμβρίου 2005, στο συμπόσιο που είχε διοργανώσει προς τιμή του ο Δήμος Εξωμβούργου Τήνου, με θέμα «Ατενίζοντας το Αιγαίο», και ομιλητές φίλους του Λακαριέρ και σημαντικούς εκπροσώπους των ελληνικών γραμμάτων, όπως ο συγγραφέας Τάκης Θεοδωρόπουλος και ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, ο οποίος ξεδίπλωσε άγνωστες πτυχές από τη γνωριμία τους και ξεχασμένα περιστατικά από τη ζωή του Λακαριέρ, όπως για παράδειγμα για τότε που είχε παίξει στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, το 1947, το ρόλο του Ξέρξη, τραγουδώντας μάλιστα σε μια διασκευή για Όπερα της Ομώνυμης τραγωδίας του Αισχύλου: Εκείνη τη νύχτα, «μέσα στη σιγαλιά των βουνών όπου οι αντάρτες παραφύλαγαν, απαλλάχτηκα για πάντα από την οπτασία των αρχαίων λιθαριών. Ένιωσα να πεθαίνει μέσα μου μία Ελλάδα και να γεννιέται μια άλλη».
Ο ίδιος ο Ζακ Λακαριέρ, σε σχετική ερώτηση του κοινού, είχε απαντήσει τότε ότι «η Ελλάδα είναι για τους έλληνες και όχι για τους τουρίστες», δίνοντας πάλι τη δική του οπτική για τη χώρα που τόσο αγάπησε.
Ο Ζακ Λακαριέρ είχε τιμηθεί το 1991 με το μεγάλο βραβείο λογοτεχνίας της Γαλλικής Ακαδημίας για το σύνολο του έργου του.

από το site: Culture ana-mpa.gr
Δια την αντιγραφήν:
http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr


▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓

 Δεν μπορούμε να μην πούμε ένα μπράβο στο Δήμο και τη Διοίκηση του Σταδίου για τους αθλητικούς χώρους που έχουν διαμορφωθεί. Πλέον και με την ολοκλήρωση του γηπέδου 5Χ5, υπάρχει η δυνατότητα σε δεκάδες συμπολίτες μας, κάθε ηλικίας να ασχοληθούν με όποια αθλητική δραστηριότητα θέλουν. Ολοκληρώνεται και το στέγαστρο στην εξέδρα του γηπέδου και περιμένουμε και βελτιώσεις στο βοηθητικό. Ευτρεπίστηκε και ο εξωτερικός χώρος του σταδίου. Το καλό να λέγεται.
 Δυστυχώς δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για την πόλη. Είπαμε ότι οι ταμπέλες των μονοδρομήσεων περιμένουν το ξεσκέπασμα, αλλά – κυρίως - και το κέντρο περιμένει την αποσυμφόρηση. Και ο Ιούνιος, που μας τάξατε, βγήκε, κ. Δήμαρχε…
 Πρόταση προς τον Δήμο για τουριστική ανάκαμψη: αφού δε γίνεται τίποτα (για την ώρα) με τον αρχαιολογικό χώρο της Τερπνής και με τα νερά των Θερμών, μπορούμε να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Ρόδου: πεταλούδες αυτοί; σφήκες εμείς! Έτσι κι αλλιώς τα συντριβάνια στην πλατεία περνούν περίοδο ξηρασίας, γιατί να μην προβάλλουμε τις σφήκες που συχνάζουν στα απόνερα που λιμνάζουν στο κέντρο της πόλης;
 Έρχεται κι ο Καλλικράτης! Ω ρε σφαγές που θα γίνουν! Ζυμώσεις, συμμαχίες, στρατηγικές, ποιος θα πάρει το χρίσμα; Λέτε να κουμπαριαστεί κανένας όμορος Δήμαρχος;

ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΜΟΥΝΤΙΑΛ (18 06 2010)

Το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου
παρόν σε όλες τις φάσεις της ζωής μας.





«...πώς μας ενώνει και πώς μας δονεί
του Διακογιάννη η φωνή...»

Λουκιανός Κηλαηδόνης

Αρχές Ιουνίου, κάθε τέσσερα χρόνια, όλος ο κόσμος κινείται ή αναγκάζεται να κινείται στους ρυθμούς του παγκοσμίου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου: του μουντιάλ. Η λέξη «μουντιάλ» είναι ισπανική και σημαίνει παγκόσμιος. Και από δω φαίνεται η μεγάλη αξία που έχει αυτή η διοργάνωση. Λέμε «ξεκινάει το παγκόσμιο (μουντιάλ)» και δε χρειάζεται να προσδιορίσουμε ποιο παγκόσμιο ξεκινάει. Είναι αυτονόητο δηλαδή ότι μιλάμε για το παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και όχι για οποιοδήποτε άλλο άθλημα. Το αντίστοιχο μπασκετικό παγκόσμιο πρωτάθλημα, για παράδειγμα, ονομάζεται «μουντομπάσκετ», θέλει τον προσδιορισμό του. Και κάθε τέσσερα χρόνια αρχίζουν οι αναμνήσεις...
1982, Ισπανία: το πρώτο μουντιάλ που έχει καταγράψει η μνήμη μας. Κι αυτό, όχι τόσο σε απόλυτα ποδοσφαιρικά πλαίσια, όσο για την ατμόσφαιρα που δημιουργούνταν όπου μαζεύονταν οι μεγάλοι για να απολαύσουν τα ματς σε έγχρωμη τηλεόραση. Εμείς πιτσιρικάδες, μαζεύοντας καπάκια στα χαλίκια του Γκούμα, ανάμεσα στα σουβλάκια, τις μπύρες και τα σχόλια στα τραπέζια. Ακόμη, ιστορικός έχει μείνει ο πανηγυρισμός του ιταλού Ταρντέλι στον τελικό, όπου η έκφρασή του έβγαζε όλη την ψυχή και τη λύτρωση, δίνοντας στην Ιταλία την κούπα.
1986, Μεξικό: πολλοί λένε ότι ήταν το καλύτερο παγκόσμιο κύπελλο. Πολύ μεγάλη μπάλα. Εμείς θυμόμαστε κυρίως τον Μαραντόνα, το «χέρι του Θεού», τα μαγικά που έκανε και σήκωσε στην πλάτη του ένα ολόκληρο έθνος, δίνοντάς του με ποδοσφαιρική δεξιοτεχνία και μαγκιά την πρώτη θέση.
1990, Ιταλία: ήδη στην εφηβεία, λυκειόπαιδα, παρέα, μόνοι μας διακοπές! Βρασνά, στο σπίτι του Γιάννη, φιλοξενηθήκαμε μερικοί συμμαθητές για να ανακαλύψουμε τον κόσμο. Εκεί και το μουντιάλ. Με τα πόδια τη διαδρομή Βρασνά - Ασπροβάλτα και να ακούγεται από τα παράθυρα ή τις βεράντες η λάτιν περιγραφή του Μανώλη Μαυρομμάτη. «Πλασαριστά» και «από πολύ κοντά», άσχετα αν το σουτ ήταν κεραυνός και από το κέντρο του γηπέδου! Χαρακτηριστική η προφορά του ονόματος του Καμερουνέζου τερματοφύλακα, κι εμείς προσπαθούσαμε να μιμηθούμε τον αξεπέραστο Μανόλο παραποιώντας την αλήθεια και ακόμα και τους ποδοσφαιρικούς νόμους: «Ν’ Κόνο, Ν’ Κόνο, και γκολ! Καμερούν – Αγγλία 1-0!». Τώρα, πώς γίνεται να σκοράρει ο τερματοφύλακας, ρωτήστε την εφηβική φαντασία και ευρηματικότητα!
1994, ΗΠΑ: φοιτητές πια, αλλά η καλοκαιρινή Σαλονίκη δεν υποφέρονταν, τελείωνε και η εξεταστική. Στη Νιγρίτα παρακολουθήσαμε την πρώτη συμμετοχή της Ελλάδας σε μουντιάλ, με όλα τα παρατράγουδα και τη συνολική αποτυχία της.
1998, Γαλλία: φαντάρος στο ΚΕΒΟΠ στην Αθήνα. Ο διοικητής έδωσε παράταση στο ωράριο λειτουργίας του ΚΨΜ για να μπορούμε να βλέπουμε τα παιχνίδια. Οι εξοδούχοι μπαίναμε στο στρατόπεδο κατά τις 10 και ξεχνούσαμε το φανταριλίκι για κανένα δύωρο, μέχρι να σφυρίξει ο διαιτητής τη λήξη και να πάμε για ύπνο. Τον τελικό τον άκουσα στο γουώκμαν, μέσα στο λεωφορείο, καθ’ οδόν από Σαλονίκη προς Χαϊδάρι, μετά από άδεια για το Σαββατοκύριακο. Ο Σπύρος με το πεζώ με πήγε βολίδα από Ιπποκράτειο στα Δικαστήρια, για να πάρω το λεωφορείο, κι έφυγε πάλι βολίδα για να προλάβει τα όργια του Ζιντάν.
2002, Κορέα – Ιαπωνία, 2006, Γερμανία και 2010, Ν. Αφρική: τα μουντιάλ της ωριμότητας. Πλέον στη δουλειά, στην αναζήτηση των προς το ζην. Τι να πεις; Τα Βρασνά τελείωσαν, ο καθένας κάνει πάλι διακοπές με την οικογένεια, τη δική του αυτή τη φορά. Το σπίτι στην Ξενοφώντος ξενοικιάστηκε, το πτυχίο κορνιζώθηκε, το απολυτήριο στρατού στο συρτάρι. Αφού χάθηκε η αθωότητα, το μόνο ενδιαφέρον έμεινε για την ποδοσφαιρική τακτική, το ταλέντο των παικτών, καμιά μαγική ενέργεια και το... στοίχημα! Παρέα ή μόνοι, στο σπίτι ή σε φίλους ή έξω, προγνωστικά, συζητήσεις. Α, και η δεύτερη παρουσία της Ελλάδας στο φετινό μουντιάλ, αφού προηγήθηκε ο θρίαμβος του 2004. Και οι βουβουζέλες.
Το μουντιάλ, κακά τα ψέμματα, έχασε πλέον εκείνη την παιδιάστικη αθωότητα, τη νοστιμάδα που περνάει μέσα από τα μάτια ενός παιδιού που αντικρύζει τον κόσμο με όλες του τις αισθήσεις. Ξεθύμανε εκείνη η προσμονή, όταν και το πιο απλό πράγμα, μια τρίπλα, ένα ψαράκι, ένα σουτ, φάνταζε στα μάτια μας μοναδικό κι ανεπανάληπτο. Τώρα όλα φιλτράρονται μέσα από έναν ενήλικο εξορθολογισμό σβήνοντας τις συγκινήσεις και αφήνοντας μόνο μια γλυκιά πεθυμιά για όλα εκείνα της ζωής μας που σημαδεύτηκαν από ένα παλιό, καλοκαιρινό μουντιάλ.


▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓

 Ευχαριστώ τα τσιαρπισνά παλιοτράκτερα (www.paliotraktera.gr) για την ιδέα της σημερινής αναδρομής.
 Είδες ο εκσυγχρονισμός! Τα παλιορούτια του πολεμικού ναυτικού τι να τα κάνουμε παροπλισμένα να σαπίζουν; Δώστε τα στους ξιπασμένους νεόπλουτους να κάνουν το παρτάκι τους, με το αζημίωτο, μέσα στη γκλαμουριά. Κι αυτά και την Ακρόπολη και όλα. Μην αφήσετε κολυμπηθρόξυλο. Όλα πωλούνται, όλα ενοικιάζονται. Για συμβολισμούς θα μιλάμε τώρα;

ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΧΩΡΙΣ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΑ (11 06 2010)







Πώς το διαδίκτυο και οι συνθήκες ζωής οδηγούν στον καταιγισμό (άχρηστων) πληροφοριών και όχι στη γνώση.

Χιλιοειπωμένα πράγματα: η τεχνολογία έχει εισβάλλει αποφασιστικά στη ζωή μας, ιδίως στον τομέα της επικοινωνίας και δε γίνεται βήμα πλέον δίχως ένα μαραφέτι να είναι απαραίτητο. Κινητά, διαδίκτυο, ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.
Η αλληλογραφία πια, σπανίως διεξάγεται με φακέλλους και γραμματόσημα, αλλά μέσω του υπολογιστή, με e mails. Κι επειδή πλέον αυτό είναι απλό και εύκολο, γίνεται δηλαδή άκοπα με το πάτημα ενός κουμπιού, η απόληξη είναι η ίδια, όπως και σε όσα πράγματα είναι πανεύκολη η διαδικασία: η κατάχρηση. Στέλνουμε ένα ηλεκτρονικό γράμμα χωρίς να το πολυσκεφτούμε, πράγμα που δεν το κάναμε όταν αλληλογραφούσαμε με τον παραδοσιακό τρόπο. Σήμερα, όποιο μήνυμα δεχόμαστε, το προωθούμε αμέσως σε όλους, χωρίς να σκεφτούμε αν αξίζει τον κόπο, αν ενδιαφέρει τον παραλήπτη, αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Ανοίγεις λοιπόν τον υπολογιστή, και κατακλύζεσαι από σωρεία μηνυμάτων από διάφορους αποστολείς, με διάφορα θέματα. Μιλάμε για έναν καταιγισμό από πληροφορίες. Πληροφορίες μόνο, όπως το λέω. Όχι γνώση. Κι εδώ δημιουργείται το πρόβλημα. Έχεις λίγο χρόνο να περιηγηθείς στο διαδίκτυο, να ενημερωθείς. Λίγο χρόνο, ανάμεσα στις δουλειές και τις υποχρεώσεις, οπότε δεν υπάρχει η ευχέρεια, ούτε η διάθεση να μετασχηματίσεις αυτές τις πληροφορίες σε γνώση τζαρκαλεύοντας μέσα στους δαίδαλους του διαδικτύου, όπου από αλλού μπορεί να ξεκινάς και αλλού μπορεί να καταλήξεις. Δεν υπάρχει ο χρόνος, αν δε θες να καταλήξεις εθισμένος στον υπολογιστή, να συγκεντρώσεις όλα τα απαραίτητα στοιχεία για να μάθεις σε βάθος κάποιο θέμα. Μένεις στην επιφάνεια, δεν εμβαθύνεις.
Αναγκαστικά λοιπόν θα πρέπει να δεις τα μηνύματα του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου βιαστικά. Αφαιρούμε αυτά που διαβάζονται γρήγορα και αυτά που δεν έχουν τίποτα να πουν, και μένουν τα σοβαρά εκείνα που χρειάζονται περισσότερη προσοχή (τον τελευταίο καιρό π.χ. κυκλοφορούν πολλά που ερμηνεύουν την οικονομική κρίση ή προφητεύουν τις εξελίξεις). Υπάρχει ο χρόνος και η διάθεση να τα μελετήσεις όπως πρέπει; Να τα ελέγξεις, να τα διασταυρώσεις, να τα επιβεβαιώσεις ή να τα απορρίψεις; Όχι. Οι περισσότεροι διαβάζουμε το περιεχόμενο αυτών των μηνυμάτων και το δεχόμαστε ως έχει, λες και ό,τι πιάνει μια γωνιά στο διαδίκτυο είναι βάσιμο, τεκμηριωμένο, αθώο, αλήθεια. Και το καταπίνουμε άκριτα, διαμορφώνοντας στο μυαλό μας μια ιδέα, μια εικόνα που η εγκυρότητά της δεν έχει ελεγχθεί από κανέναν, και πολλές φορές την πατάμε.
Χειροπιαστό παράδειγμα: παίρνω μια μέρα ένα e mail που αναφέρεται σε έναν παλαιστινιακό γάμο. Καμιά πενηνταριά Παλαιστίνιοι παντρεύτηκαν ταυτόχρονα σε μία τελετή. Το ανατριχιαστικό του μηνύματος ήταν ότι παντρεύτηκαν με ανήλικα κοριτσάκια! Βρε αμάν! Οι άτιμοι οι μουσουλμάνοι κοίτα τι κάνουν! Αφού λοιπόν δεν υπάρχει ούτε η διάθεση (λόγω κόπωσης) ούτε ο χρόνος (έχεις να δεις κι άλλα μηνύματα) για να διασταυρώσεις την πληροφορία, τη δέχεσαι, την υιοθετείς και σχηματίζεις μια άκρως αρνητική εικόνα για κάποιους. Και καθώς η είδηση σού προκαλεί τέτοιο αηδιαστικό αποτροπιασμό, στέλνεις κι εσύ με τη σειρά σου το μήνυμα στους γνωστούς για να δουν κι εκείνοι ιδίοις όμμασι την κατάντια και να κουνήσουν κι εκείνοι αποδοκιμαστικά το κεφάλι. Κι εκείνοι με τη σειρά τους το στέλνουν σε άλλους κ.ο.κ.
Έλα όμως που μια μέρα πέφτω σε μια σοβαρή ιστοσελίδα που ξεκαθαρίζει τα πράγματα. Ναι, οι γάμοι των Παλαιστίνιων έγιναν, αλλά τα μικρά κοριτσάκια δεν ήταν οι νύφες, αλλά οι αδελφές των γαμπρών που έγιναν παρανυφάκια! Το όλο θέμα το εμπνεύστηκε και το διακίνησε ένας φανατικός αμερικανός προτεστάντης, ο οποίος πήρε τη σχετική φωτογραφία και έπλασε την ιστορία του κατά πώς τον βόλευε.
Κι επειδή στο ίντερνετ δεν υπάρχει κάποιος αρχισυντάκτης, όπως στις εφημερίδες, για να ελέγξει, να διπλοτσεκάρει, ώστε η είδηση να βγει τεκμηριωμένα και κατά το δυνατό με ακρίβεια, είμαστε έκθετοι στη βούληση του καθενός να προωθεί ή να προπαγανδίζει την ιδεοληψία ή τον γκαϊλέ του. Δεν υπάρχει άλλη άμυνα, παρά μόνο η προσωπική μας δυνατότητα (χρόνος και διάθεση) να ψάξουμε για να είμαστε σίγουροι για την ορθότητα του περιεχομένου του μηνύματος. Εφόσον λοιπόν αυτές οι δυνατότητες εκλείπουν λόγω των συνθηκών ζωής, οδηγούμαστε πολλές φορές στην επιφανειακή προσέγγιση των πραγμάτων και - το χειρότερο – στην παραπληροφόρηση και το θόλωμα του νου.
Ο μόνος τρόπος για να αποφύγουμε τις παγίδες του διαδικτύου είναι η διαρκής αμφισβήτηση. Δε μπορούμε να θεωρούμε αλήθεια οτιδήποτε μας στέλνει ένας φίλος ή γνωστός για να διαβάσουμε. Με την προϋπόθεση ότι δε μπορούμε να το διασταυρώσουμε ή οι γνώσεις μας δεν επαρκούν για να το επαληθεύσουμε, συνετό είναι να το εκλάβουμε απλά ως μια άποψη, μια πρόταση για ένα θέμα και όχι ως την απόλυτη και μοναδική αλήθεια.


▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓

 Πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω (αλλά ίσως πρέπει να αφιερώσουμε έναν ολόκληρο Προσκυνητή) πώς κάποιοι – κατά τ’ άλλα τίμιοι συμπολίτες μας – μπορούν να απλώσουν χέρι στην περιουσία του γείτονα, να πάρουν μερικά μέτρα απ’ το χωράφι του, στην περίπτωση που αυτός ζει σε άλλη πόλη και δεν πολυασχολείται. Να καταπατήσουν τη γη του άλλου, να καρπωθούν λίγες σπιθαμές, λες και θα τα πάρουν μαζί τους...
 Οι κουκουλωμένες ταμπέλες έκαναν την εμφάνισή τους στις γωνιές των πεζοδρομίων. Να δούμε πόσο εύκολα κάποιοι θα μπορέσουν να τηρήσουν τις οδηγίες τους, όταν ξεσκεπαστούν.

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ (04 06 2010)




Πώς εξηγείται η επίθεση του Ισραήλ στην ανθρωπιστική αποστολή και η γενικότερη στάση του απέναντι στους Παλαιστίνιους.

Τον Μάρτιο του 416 π.Χ. και ενώ μαίνεται ο Πελοποννησιακός πόλεμος ανάμεσα στην υπερδύναμη Αθήνα και στην διαχρονικά ισχυρή Σπάρτη και ενώ όλες οι ελληνικές πόλεις έχουν διαλέξει στρατόπεδο, ένα μικρό νησί του Αιγαίου θέλει να μείνει ουδέτερο. Η Μήλος, αποικία των Σπαρτιατών. Ο δερβέναγάς της εποχής, η Αθήνα, κατεβάζει στη Μήλο πανίσχυρο στρατό και στόλο και στέλνει πρέσβεις στους Μηλίους για να διαπραγματευτούν την... «εκούσια» προσχώρησή τους στην αθηναϊκή συμμαχία, η οποία τότε είχε μετατραπεί φανερά σε τυραννική αθηναϊκή ηγεμονία.
Κι ενώ οι φουκαράδες οι Μήλιοι προσπαθούν να μουρμουρίσουν – μπροστά στην υπεροπλία των άλλων – κάποια επιχειρήματα για το δίκαιο, οι Αθηναίοι τους το ξεκόβουν: «δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται, δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν». Το δίκαιο το συζητάμε μόνο αν είμαστε ισοδύναμοι! Αλλιώς, οι ισχυροί αποφασίζουν και διατάζουν και οι φουκαράδες σκύβουν το κεφάλι και ακολουθούν. Αυτό είναι το δίκαιο του ισχυρού. Και αυτά είναι λόγια των Αθηναίων απεσταλμένων, λόγια που ειπώθηκαν σε επίσημη διπλωματική αποστολή στο έδαφος μιας άλλης πόλης-κράτους!
Πάλι οι Μήλιοι, με λογικά επιχειρήματα, κάνουν μια απόπειρα να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους στην ελευθερία, στην ουδετερότητα. Όχι, τους λένε οι Αθηναίοι, «ἤν γε σωφρόνως βουλεύησθε, πρὸς τοὺς κρείσσονας πολλῷ μὴ ἀνθίστασθαι». Αν έχετε μυαλό, δεν αντιστέκεστε στους πολύ ισχυρότερους! Και τελικά οι Μήλιοι, αφού δεν καταφέρνουν να τους πείσουν ούτε με αναφορές στους Θεούς, ούτε στην αδικία, ούτε σε μια πιθανή βοήθεια από τους Σπαρτιάτες, ακούν από τους Αθηναίους πρέσβεις την επιτομή των διεθνών σχέσεων εις τους αιώνας των αιώνων: «οἵτινες τοῖς μὲν ἴσοις μὴ εἴκουσι, τοῖς δὲ κρείσσοσι καλῶς προσφέρονται, πρὸς δὲ τοὺς ἥσσους μέτριοί εἰσι, πλεῖστ' ἂν ὀρθοῖντο». Προκόβουν μόνο όσοι στους ισοδύναμους δεν υποχωρούν, στους δυνατότερους λένε «καλωσορίστε» και στους κατώτερους είναι μετριοπαθείς.
Μετά την αποχώρηση των Αθηναίων πρέσβεων, οι Μήλιοι αποφάσισαν να μην υποκύψουν στη θέληση των αφεντικών της θάλασσας, να μείνουν σταθεροί στην επιθυμία τους για ουδετερότητα και να πάρουν το ρίσκο μιας πολιορκίας και μιας καταστροφής από τις δυνάμεις των Αθηναίων. Και όντως, οι Αθηναίοι έζωσαν τη Μήλο και μετά από πολιορκία οι Μήλιοι οδηγήθηκαν στη συνθηκολόγηση, παραχωρώντας στους «κρείσσονες» αντιπάλους τους τη δικαιοδοσία να αποφασίσουν για την τύχη τους. Κι εκείνοι «ἀπέκτειναν Μηλίων ὅσους ἡβῶντας ἔλαβον, παῖδας δὲ καὶ γυναῖκας ἠνδραπόδισαν: τὸ δὲ χωρίον αὐτοὶ ᾤκισαν, ἀποίκους ὕστερον πεντακοσίους πέμψαντες». Έσφαξαν όλους τους άνδρες, υποδούλωσαν τα γυναικόπαιδα και μετέτρεψαν το νησί σε δικιά τους αποικία στέλνοντας 500 Αθηναίους αποίκους. Η μετριοπάθεια του ισχυρού προς τον αδύναμο εξαντλήθηκε στη παροχή δυνατότητας διαπραγμάτευσης...
Όλα αυτά τα περιγράφει ο Θουκυδίδης στο πέμπτο βιβλίο των Ιστοριών του (Ε 84 – 116). Δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν, ο μεγάλος αυτός πολιτικός επιστήμων δίνει τις αρχές των διεθνών σχέσεων, της διπλωματίας, όπως είχαν διαμορφωθεί στην εποχή του και μελετώνται σήμερα στα σχετικά πανεπιστήμια όλων των σοβαρών κρατών. Έτσι, ο Θουκυδίδης μάς ανοίγει δρόμους στη σκέψη, για να δούμε καθαρά και να εξηγήσουμε γιατί οι ΗΠΑ (η σημερινή υπερδύναμη, αναλογικά, η αντίστοιχη Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ.) συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο, αλλά και γενικότερα γιατί όσοι έχουν κατά καιρούς (π.χ. ΕΣΣΔ, Γερμανία) ή κατά τόπους (π.χ. Ισραήλ) την υπεροπλία λειτουργούν αλαζονικά, χωρίς να υπολογίζουν τίποτε άλλο εκτός από το δικό τους συμφέρον.
Μην απορείτε λοιπόν, για την επέμβαση των Ισραηλινών κομμάντο στα πλοιάρια της ανθρωπιστικής βοήθειας προς την Γάζα. Και μην απορείτε κυρίως για την απαθέστατη μη-αντίδραση του Ομπάμα και των άλλων ηγετών. Κάτι γενικότητες, αερολογίες, που δεν τρομάζουν ούτε κουνούπι. Αυτή είναι η μοίρα των Παλαιστινίων – Μηλίων. Ή να υποταχθούν ή να εξαφανιστούν από το χάρτη. Το Ισραήλ στέλνει για άλλη μια φορά το μήνυμα: δεν αντιστέκεσαι στον ισχυρό, αν είσαι στα καλά σου. Αποφάσισες να αντισταθείς; Πάρε λοιπόν τείχη του αίσχους, αποκλεισμούς, υποβάθμιση, φτώχεια, εκκαθαρίσεις, τανκς, μπουλντόζες, έξυπνες βόμβες, δολοφονίες, στερήσεις δικαιωμάτων. Παιχνιδάκια μπορείς να κάνεις με τους ίσους ή τους κατώτερους, όχι με μας. Κι εσύ Παλαιστίνιε, κι εσείς αφελείς ακτιβιστές, πρέπει να καταλάβετε ποιος είναι το αφεντικό.
Όταν η μόνη θεωρητική υπερδύναμη των ημερών μας (που κόπτεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα) δεν τολμάει να συμμαζέψει κάπως αυτό το κράτος που από θύμα του Χίτλερ κατάντησε ο καλύτερος μαθητής του, τότε εύκολα καταλαβαίνουμε ποια είναι η πραγματική υπερδύναμη στον κόσμο, όχι τόσο από την πλευρά της στρατιωτικής υπεροχής, αλλά από τη δυνατότητα να έχει ανθρώπους της παντού και να διαμορφώνει την εξωτερική πολιτική άλλων χωρών. Σε αυτή τη διαπίστωση οδηγεί και η ανυπαρξία των διεθνών οργανισμών, που παρά τα καταδικαστικά τους ψηφίσματα, δεν έχουν το παραμικρό σθένος να κάνουν το κάτι παραπάνω. Δεν έχουν λόγο ύπαρξης, αφού ο θεσμικός τους ρόλος ακυρώνεται από την πραγματικότητα: υπάρχουν μόνο για τους τύπους, κάτι σαν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Ελλάδα.
Καταλήγοντας, το δυστύχημα είναι διττό: και για τους ίδιους τους ισχυρούς, αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο, και μας το δίνει πάλι ο Θουκυδίδης. Για τους ισχυρούς, η αλαζονεία τους κάπου θα συντριβεί, όπως έγινε με τους Αθηναίους στη Σικελία, σαν θεία δίκη, λίγο μετά τα γεγονότα της Μήλου. Για τους υπόλοιπους, το πιο πιθανό είναι να έκαναν ακριβώς τα ίδια, αν βρίσκονταν στη θέση του ισχυρού, όπως λένε οι Αθηναίοι στους Μηλίους στο Ε 105: «εἰδότες καὶ ὑμᾶς ἂν καὶ ἄλλους ἐν τῇ αὐτῇ δυνάμει ἡμῖν γενομένους δρῶντας ἂν ταὐτό». Κι επειδή η φύση του ανθρώπου δεν αλλάζει, τα ίδια γίνονται και θα γίνονται πάντα, όπως έγραψε ο μέγιστος ιστορικός στο Γ 82: «γιγνόμενα μὲν καὶ αἰεὶ ἐσόμενα, ἕως ἂν ἡ αὐτὴ φύσις ἀνθρώπων ᾖ».