«Η ΜΑΓΙΚΗ ΦΛΟΓΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ» (Μέρος β') (11 03 2011)

Ένα παραμύθι του Τζιάννι Ροντάρι.
Συνέχεια από το προηγούμενο


ΠΡΩΤΟ ΤΕΛΟΣ

Τα αυτοκίνητα τρέχανε κατά το ποτάμι. Το παλικάρι χωρίς να σταματήσει να παίζει τη φλογέρα περίμενε πάνω στη γέφυρα.
Όταν σίμωσε το πρώτο αυτοκίνητο– που από σύμπτωση ήτανε το αυτοκίνητο του δήμαρχου– ακούστηκε μια πιο δυνατή νότα.
Θαρρείς και ήταν το σύνθημα: το αυτοκίνητο έκανε μία βουτιά στο ποτάμι και το ρεύμα το πήρε πέρα μακριά. Ύστερα ένα δεύτερο αυτοκίνητο βούτηξε κατακέφαλα, ένα τρίτο και σιγά σιγά το ένα μετά το άλλο, δύο δύο μαζί ή τσαμπιά ολόκληρα βουτούσανε τ΄ αυτοκίνητα στο ποτάμι μ΄ ένα τελευταίο μουγκρητό της μηχανής ή ένα γρύλισμα από το κλάξον και το ρεύμα τα παράσερνε μακριά.
Στους δρόμους εκεί που ήτανε πριν τα αυτοκίνητα, τώρα κατέβαιναν θριαμβευτικά τα παιδιά, με τα μπαλόνια τους, τα καροτσάκια με τις κούκλες ή με τα τρίκυκλα ποδηλατάκια τους και οι μαμάδες σεργιάνιζαν όλο χαμόγελο.
Ό κόσμος όμως τραβούσε τα μαλλιά του, τηλεφωνούσε στους πυροσβέστες και διαμαρτυρότανε στην αστυνομία.
Πως αφήνετε αυτόν τον τρελάρα; Σταματήστε τον. Συλλάβετέ τον, κάντε τον να πάψει να παίζει αυτή την καταραμένη τη φλογέρα.
Ρίχτε τον κι αυτόν στο ποτάμι μαζί με τη φλογέρα του…
Ακόμα κι ο δήμαρχος οργίστηκε.
Να καταστρέψει όλα τα όμορφα μας αυτοκίνητα!
Τόσα λεφτά που κάνουν….
Και το βούτυρο ακρίβυνε….
Κάτω ο δήμαρχος. Να παραιτηθεί.
Κάτω η φλογέρα.
Εγώ θέλω το αυτοκίνητό μου.
Οι πιο τολμηροί κάνανε να πέσουν πάνω στο παλικάρι, μα σταματήσανε άθελά τους πριν τον αγγίξουν. Στον αέρα υψώθηκε κάτι σαν αόρατος τοίχος να τον προστατέψει απ΄ αυτούς τους παλικαράδες που βαρούσανε στο τσάμπα γροθιές και δίδανε κλοτσιές σαν να ‘ χανε μπροστά τους ένα αληθινό ντουβάρι.
Το παλικάρι περίμενε ώσπου να πέσει στο ποτάμι και το τελευταίο αυτοκίνητο, ύστερα βούτηξε κι αυτό, κολύμπησε ίσαμε την απέναντι όχθη κι αφού έκανε μια βαθιά υπόκλιση στον κόσμο που στεκότανε στην άλλη όχθη και κοίταζε σαν χαμένος, γύρισε την πλάτη και χάθηκε μέσα στο δάσος.


ΔΕΥΤΕΡΟ ΤΕΛΟΣ

Τα αυτοκίνητα τρέχανε κατά το ποτάμι κι ένα μετά το άλλο βουτούσανε μέσα μ΄ένα γρύλισμα του κλάξον. Τελευταίο βούτηξε το αυτοκίνητο του δήμαρχου. Κείνη την ώρα η μεγάλη πλατεία είχε γεμίσει παιδιά που παίζανε και τα ξεφωνητά τους σκέπαζαν τα κλαψουρίσματα του κόσμου, που έβλεπε τα αυτοκίνητα του να τα παρασέρνει το ρεύμα πέρα μακριά.
Τέλος, το παλικάρι έπαψε να παίζει τη φλογέρα, σήκωσε τα μάτια και τότε είδε το πλήθος που ερχότανε απειλητικό καταπάνω του με τον κύριο δήμαρχο μπροστά.
Είστε ευχαριστημένος, κύριε δήμαρχε;
Τώρα θα σου δείξω εγώ ευχαρίστηση! Νομίζεις πως έκανες μια σπουδαία πράξη; Ξέρεις πόσο κόπο και πόσα λεφτά κάνει ένα αυτοκίνητο; Ωραίος τρόπος να λύσεις το πρόβλημα της κυκλοφορίας….
Μα εγώ……εσείς δε μου είπατε…
Δεν αξίζεις πεντάρα τσακιστή. Τώρα, αν δεν θέλεις να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου πίσω από τα κάγκελα, άρπα τη φλογέρα σου και κάνε να ξαναβγούνε από το ποτάμι όλα τα αυτοκίνητα. Και πρόσεξε καλά: τα θέλω όλα από το πρώτο ως το τελευταίο.
Μπράβο! Σπουδαία! Ζήτω ο κύριος δήμαρχος!
Το παλικάρι υπάκουσε. Τ΄ αυτοκίνητα στον ήχο της μαγικής φλογέρας ξαναβγήκανε από το ποτάμι και τρέχανε στις πλατείες και τους δρόμους να πιάσουμε τη θέση που είχανε πρώτα, διώχνοντας τα παιδιά με τα μπαλόνια και τα ποδήλατα.
Κι όλα ξαναγίνανε όπως πρώτα
Το παλικάρι άφησε την πολιτεία καταλυπημένο και δεν ξανάκουσε πια κανείς γι΄ αυτό.

ΤΡΙΤΟ ΤΕΛΟΣ

Τα αυτοκίνητα τρέχανε ….τρέχανε. Τρέχανε κατά το ποτάμι σαν τα ποντίκια εκείνου του παλιού παραμυθιού; Μα πιο παραμύθι; Τρέχανε.... τρέχανε…. Κάποια στιγμή δεν είχε μείνει πια ούτε ένα σ΄ όλη την πόλη. Άδειοι οι δρόμοι και οι πλατειούλες. Που χάθηκαν;
Τεντώστε τ΄ αυτιά σας και θ΄ ακούσετε. Τώρα είναι κάτω από την γη. Αυτό το παράξενο παλικάρι με τη μαγική φλογέρα του έκανε να σκάφτουνε υπόγειοι δρόμοι κάτω από τους δρόμους, πλατείες κάτω από τις πλατείες. Κι εκεί τρέχουνε τ΄ αυτοκίνητα. Σταματούνε μια στιγμή για να μπει μέσα ο ιδιοκτήτης τους και πάλι δρόμο. Τώρα υπάρχει χώρος για όλους. Κάτω από τη γη τα αυτοκίνητα και πάνω οι πολίτες που θέλουν να κόβουν βόλτες συζητώντας για τη κυβέρνηση, για το ποδόσφαιρό, για το φεγγάρι και τα παιδιά που παίζουν και οι γυναίκες που πάνε στην αγορά.
Τι βλάκας, φώναζε ο δήμαρχος γεμάτος ενθουσιασμό, τι βλάκας που ήμουνα να μην το σκεφτώ πιο πριν!
Στο παλικάρι εκείνη η πολιτεία έστησε έναν ανδριάντα. Μάλιστα δύο. Έναν στην πάνω μεγάλη πλατεία και έναν στην κάτω, ανάμεσα στα αυτοκίνητα που τρέχουνε ασταμάτητα στις υπόγειες σήραγγες».

Στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου ο συγγραφέας διαλέγει το αγαπημένο του τέλος για κάθε ιστορία. Για την δικιά μας γράφει: «Το τέλος που προτιμώ εγώ είναι το τρίτο. Χρειάζεται να σας εξηγήσω το γιατί; Δε νομίζω.»
Ο Ροντάρι διαθέτει την κοινή λογική. Εμείς;

Δια την αντιγραφήν:
http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr



▓▓ μικρά ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓




 Πεζόδρομος Ηλία Ηλιού, Αγρίνιο. Στη Νιγρίτα πότε;

«Η ΜΑΓΙΚΗ ΦΛΟΓΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ» (04 03 2011)

Ένα παραμύθι του Τζιάννι Ροντάρι.

Το 1980 ο Ιταλός συγγραφέας και θεωρητικός της Λογοτεχνίας Τζιάννι Ροντάρι κυκλοφόρησε μια συλλογή με παιδικά παραμύθια με τίτλο « Παραμύθια για να σπάτε κέφι», που εκδόθηκαν στην Ελλάδα από τον Κέδρο σε μετάφραση της Άλκης Ζέη και εικονογράφηση της Σοφίας Ζαραμπούκα. Η ιδιομορφία αυτής της συλλογής είναι ότι σε κάθε παραμύθι ο Ροντάρι προτείνει τρεις διαφορετικούς επιλόγους για κάθε γούστο ( για να σπάσουμε κέφι) και στο τέλος παραθέτει ποιον προτιμάει εκείνος. Επειδή λοιπόν « η ίδια η ιστορία μπορεί να τελειώνει ανάλογα με την φαντασία του καθένα», όπως γράφει η Άλκη Ζέη στο οπισθόφυλλο, θα αντιγράψουμε σήμερα μία όχι τυχαία επιλεγμένη ιστορία και την άλλη εβδομάδα θα δούμε τους τρεις διαφορετικούς επιλόγους. Σας προειδοποιώ ότι, κάθε ομοιότητα με πρόσωπα οι καταστάσεις είναι συμπτωματική:

«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μαγική φλογέρα. Είναι ένα παλιό παραμύθι που το ξέρουν όλοι. Μιλάει για μια πολιτεία που είχε γεμίσει ποντίκια κι ένα παλικάρι παίζοντας τη μαγική φλογέρα του έκανε όλα τα ποντίκια να τον ακολουθήσουν, τα ΄φτασε ως το ποτάμι και πέσανε μέσα και πνίγηκαν. Ύστερα ο δήμαρχος δεν ήθελε να πληρώσει και το παλικάρι ξανάρχισε να παίζει τη φλογέρα και τον ακολούθησαν όλα τα παιδιά της πόλης ως πέρα μακριά.
Και τούτο εδώ το παραμύθι μιλάει για μια μαγική φλογέρα: Μπορεί να ήταν και η ίδια με το παλιό παραμύθι, μπορεί και όχι.
Αυτή τη φορά ήτανε μια πολιτεία που είχε ξεχειλίσει στα αυτοκίνητα. Είχανε γεμίσει οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια, οι στοές. Αυτοκίνητα παντού: μικρά σαν κουτάκια, μακριά σαν βαπόρια, με ρυμούλκες, με τροχόσπιτα. Ακόμα νταλίκες, φορτηγά, φορτηγάκια.
Ήταν τόσα πολλά που προχωρούσανε πολύ δύσκολα, τρακάρανε, σπάζανε τα φτερά, κοπανούσανε τους προφυλακτήρες, ξεχαρβάλωναν οι εξαεριστήρες, Τέλος, πληθύνανε τόσο που δεν μπορούσανε να προχωρήσουνε καθόλου και μένανε καρφωμένα στη θέση τους.
Έτσι, ο κόσμος πήγαινε με τα πόδια. Δεν ήτανε όμως και τόσο εύκολο να περπατήσει κανείς, γιατί τ’ αυτοκίνητα άφηναν λίγο χώρο για τους πεζούς. Έπρεπε λοιπόν εκείνοι να λοξοδρομούνε, να πηδούνε πάνω από τα αυτοκίνητα ή να περνούν από κάτω. Κι από το πρωί ως το βράδυ άκουγε κανείς:
- Οχ!
- Ήτανε ένας πεζός που είχε κουτουλήσει σε μια νταλίκα
- Οχ! Αχ!
Ήτανε δύο πεζοί που είχαν κουτουλήσει μεταξύ τους, ενώ στριμωχνότανε να περάσουν κάτω από ένα φορτηγό.
Ο κόσμος κόντευε να τρελαθεί από το κακό του.
- Πρέπει να τελειώνει αυτή η κατάσταση!
- Πρέπει να κάνουμε κάτι!
- Γιατί ο δήμαρχος δε βρίσκει μια λύση;
Ο δήμαρχος άκουγε όλες αυτές τις διαμαρτυρίες και μουρμούριζε.
- Όσο για να σκεφτώ, σκέφτομαι. Σκέφτομαι νύχτα μέρα. Σκεφτόμουνα ακόμα κι ανήμερα τα Χριστούγεννα. Το κακό είναι πως δεν μου κατεβαίνει καμία ιδέα. Δεν ξέρω τι να κάνω, τι να πω, που να βρω άκρη. Και το κεφάλι μου δεν είναι πιο ξερό από των άλλων.
Μια μέρα παρουσιάστηκε στο δημαρχείο ένα παράξενο παλικάρι. Φορούσε ένα σακάκι από προβιά, τσόκαρα στα πόδια κι ένα αλλόκοτο κούκο στο κεφάλι. Έμοιαζε σαν λατερνατζής, χωρίς όμως να ‘χει λατέρνα. Όταν ζήτησε να δει το δήμαρχο, ο φρουρός του απάντησε πολύ ξερά:
- Άφησε τον ήσυχο. Δεν έχει κέφι για σερενάτες.
- Μα εγώ δεν έχω λατέρνα.
- Τόσο το χειρότερο. Αν δεν έχεις ούτε λατέρνα, τότε γιατί να σε δεχτεί ο δήμαρχος
- Πες του πως θέλω να αδειάσω την πόλη, να λύσω το πρόβλημα με τα αυτοκίνητα.
- Τι είπες; Άντε δρόμο. Τέτοια αστεία ούτε να τα ξεστομίζεις
- Πηγαίνετε με στο δήμαρχο και σας ορκίζομαι πως δε θα το μετανιώσετε.
Τόσο πολύ επέμενε που ο φρουρός αναγκάστηκε να τον αφήσει να περάσει και να πάει στο δήμαρχο.
- Καλή σας μέρα, κύριε δήμαρχε
- Βιάζεσαι να μου πεις καλημέρα. Για μένα, καλημέρα θα ΄ναι όταν…
- ....η πόλη αδειάσει από τ΄αυτοκίνητα. Εγώ ξέρω το πώς…
- Ξέρεις; Και ποιος στο έμαθε; Μια γίδα;
- Δεν έχει σημασία ποιος μου το έμαθε. Δεν χάνετε τίποτα, αν μ΄αφήσετε να δοκιμάσω. Κι αν μου υποσχεθείτε κατιτί, ως αύριο το πρωί δε θα ΄χετε πια σπαζοκεφαλιές.
- Για ν΄ ακούσουμε τι πρέπει να υποσχεθώ.
- Από αύριο στη μεγάλη πλατεία να επιτρέπεται να παίζουν υα παιδιά και να τη γεμίσετε κούνιες, αλογάκια, τσουλήθρες, τραμπάλες, μπάλες και αετούς.
- Τη μεγάλη πλατεία;
- Τη μεγάλη πλατεία.
- Και δε ζητάς τίποτ’ άλλο;
- Τίποτ’ άλλο.
- Τότε, έγινε. Το υπόσχομαι. Ας δώσουμε τα χέρια. Πότε αρχίζεις;
- Τώρα δα, κύριε δήμαρχε….
- Εμπρός ας μη χάνουμε ούτε δευτερόλεφτο.
Το παράξενο παλικάρι δεν έχασε ούτε δευτερόλεφτο. Έβαλε το χέρι στην τσέπη του κι έβγαλε μια μικρή φλογέρα καμωμένη από ξύλο μουριάς. Κι αμέσως μέσα στο γραφείο το δήμαρχου άρχισε να παίζει έναν αλλόκοτο σκοπό. Βγήκε παίζοντας από το δημαρχείο, διέσχισε την πλατεία και τράβηξε κατά το ποτάμι.
Και ξάφνου…..
Κοιτάξτε! Τι κάνει αυτό το αυτοκίνητο; Πήρε μπρος μόνο του.
Κι εκείνο κει!
Εεεε! Αυτό είναι δικό μου! Ποιος μου κλέβει το αυτοκίνητο. Κλέφτες! Κλέφτες!
Δε φαίνεται κανένας κλέφτης . όλα τα αυτοκίνητα παίρνουνε μπρος μόνα τους. Αυξάνουν ταχύτητα…. Τρέχουνε….
Ποιος ξέρει που πάνε.
Τα αυτοκίνητό μου! Σταμάτα, σταμάτα! Θέλω το αυτοκινητάκι μου!
Από κάθε μεριά της πόλης ξεμπουκάρανε τρέχοντας τα αυτοκίνητα με πάταγο. Ακουγότανε ένας θόρυβος από μουγκρητά μηχανής, εξατμίσεις, κλάξον, σειρήνες…
Και τρέχανε… τρέχανε μόνα τους.
Μα αν έστηνε κανείς προσεκτικά αυτό, μέσα απ΄ όλον αυτόν τον σαματά θα ξεχώριζε πιο δυνατό και πιο επίμονο τον ήχο της φλογέρας με τον παράξενο, τόσο παράξενο σκοπό». […]
Επαναλαμβάνω ότι, κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και πράγματα ανήκει στο χώρο της φαντασίας, αλλά τι να κάνεις, δεν σ΄αφήνουν να αγιάσεις….
Συνεχίζεται στο επόμενο φύλλο.

Δια την αντιγραφήν:
http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr


▓▓ μικρά ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓


 Πεζόδρομος Ιωαννίνων. Στη Νιγρίτα πότε;

Ο ΙΠΠΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΝΙΓΡΙΤΑΣ (25 02 2011)

Μια προοπτική ανάπτυξης
μέσα από την ιδιωτική πρωτοβουλία.

Της μόδας έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια – μέσα στα πλαίσια του οικονομικού ανταγωνισμού και της ανάπτυξης – οι εναλλακτικές μορφές τουρισμού. Όλο και περισσότεροι αστοί (εκ γενετής ή εξ ανάγκης), κάτοικοι μεγαλουπόλεων πασχίζουν για διεξόδους δραπέτευσης από το τσιμεντένιο περιβάλλον τους αναζητώντας στη φύση μια ανάσα από τους ασθματικούς ρυθμούς της ζωής τους. Έτσι, σε όλη την Ελλάδα έχουν ξεπεταχτεί ιδιωτικές ή και δημοτικές επιχειρήσεις εναλλακτικού τουρισμού, όπως αγροτουρισμός, οικοτουρισμός κ. λπ.
Ήδη ο νομός μας έχει να παρουσιάσει εξαιρετικές περιπτώσεις, βασισμένες στα πλεονεκτικά δώρα της φύσης στον τόπο, κυρίως στη μεθόριο. Η λίμνη Κερκίνη, τα γειτονικά Πορόια, το «συγγενικό» μας – ελέω ιαματικών πηγών – Σιδηρόκαστρο, το βυζαντινό Άγκιστρο. Κι έρχεται, βλέποντας όλα αυτά, και σε πιάνει μια μελαγχολία για την κατιούσα της πάλαι ποτέ δεύτερης τη τάξει πόλης των Σερρών, της Νιγρίτας με τα ξακουστά νερά της. Όμως οι σημερινοί συλλογισμοί δεν θα μείνουν στην απελπισία. Εξαιρώντας τις κατά καιρούς μεγαλεπήβολες προτάσεις για την αξιοποίηση του πεδίου των Θερμών προς ανάπτυξη τουριστικού θερέτρου στα παραπάνω πρότυπα, θα σταθώ σε κάτι που όντως είναι ψηλαφητή πραγματικότητα στην περιοχή, αλλά και ελπίδα δημιουργικής ανάπτυξης μέσα από το μεράκι και τη δουλειά συμπολιτών μας: τον Ιππικό Όμιλο Νιγρίτας.
Στην έκταση του πρώην στρατοπέδου πίσω από την Καλλιθέα, εκεί όπου στεγάζονταν προφανώς τα παλιότερα τάγματα ημιονηγών (όταν ακόμα τα συμπαθή τετράποδα ήταν χρήσιμα), ή ακόμα και όρχοι οχημάτων, μια ομάδα φίλων από τη Νιγρίτα και την Τερπνή κυρίως, που μοιράζονται το κοινό πάθος για τα άλογα, έχουν στήσει έναν αξιέπαινο χώρο. Γύρω στα τριάντα άλογα (με έναν πρόχειρο υπολογισμό) ομορφαίνουν πλέον το ερειπωμένο στρατόπεδο, που έχει διαμορφωθεί κατάλληλα, με χώρο εκπαίδευσης και εκγύμνασης, αλλά και με ένα φιλόξενο σαλονάκι με τζάκι και καφέ για τα μέλη και τους επισκέπτες. Έτυχε να βρεθώ δυο – τρεις φορές εκεί και η φιλοξενία και η προθυμία τους να εξυπηρετήσουν, να ενημερώσουν, είναι σχεδόν εφάμιλλη με την αγάπη τους για τα άλογα και τη φυσική ζωή.
Το άλογο είναι δύσκολο ζώο. Θέλει τον χρόνο του για την εκπαίδευση, τη βόλτα, το τάισμα, τον γιατρό, το καθάρισμα του «μποξ» (όπως ονομάζουν τον ιδιαίτερο σταύλο του καθενός), το ξύστρισμα, το πετάλωμα. Δεν είναι απλό κατοικίδιο που απαιτεί την ελάχιστη φροντίδα. Συνεπώς, οι άνθρωποι αυτοί αφιερώνουν ώρες από τον χρόνο τους, αφοσιώνονται σε αυτόν τον ερασιτεχνισμό (έρωτας για την τέχνη τους) με τον καλύτερο τρόπο. Και το σημαντικότερο – δεν το κάνουν μόνο για αυτούς, αλλά για όλους.
Αφειδώλευτα μοιράζονται το πάθος τους με τον τυχόντα επισκέπτη. Θα σελώσουν το άλογο, θα ζέψουν το δίτροχο ή τετράτροχο κάρο, για να προσφέρουν μια ανεπανάληπτη εμπειρία στους ανθρώπους της πόλης, τους ανθρώπους του σήμερα γενικότερα, μιας που ακόμα και στα ίδια μας τα χωριά η επαφή με την φύση είναι υποτυπώδης – σχεδόν ανύπαρκτη. Τα άλογα και τα κάρα έχουν μείνει μόνο μια παιδική ανάμνηση. Α, και στην είσοδο του Mediterranean Cosmos στη Θεσσαλονίκη, βρίσκεται σε περίοπτη θέση ένα παλιό κάρο με τη χαρακτηριστική καλλιτεχνική υπογραφή του Νιγριτινού καροποιού Ζήση Χατζάρα. Άλλη σχέση με αυτό που κάποτε ήταν δεδομένο στους δρόμους της πόλης, αναγκαίο για την αγροτική δουλειά ή τις μετακινήσεις, δεν έχουμε.
Άλλο ένα θετικό στοιχείο είναι ότι με την ίδρυση του Ομίλου επανεμφανίζεται και ένα παρηκμασμένο παραδοσιακό επάγγελμα: αυτό του πεταλωτή. Σε μια προηγούμενη επίσκεψή μου, έγινα μάρτυρας πεταλώματος. Είδα με τα μάτια μου να ανασταίνονται σκουριασμένα εργαλεία, να περιποιούνται τις οπλές του αλόγου, να βρίσκουν τον χαμένο τους ρόλο. Ποιος μπορούσε να το φανταστεί! Ένα επάγγελμα νεκρό να έρχεται πάλι στη ζωή για να υπηρετήσει τόσα ζώα, μετά από τόσα χρόνια που η τέχνη χάθηκε, αλλά δεν ξεχάστηκε: με πόση επιδεξιότητα ο παλιός τεχνίτης με τον βοηθό του ξαναζωντάνευε την παλιά του τέχνη!
Με χαρά λοιπόν, πληροφορήθηκα από τα μένη του Ομίλου που βρέθηκαν εκεί το απόγευμα της επετείου της απελευθέρωσης της Νιγρίτας, ότι ετοιμάζουν μια εξόρμηση στα σχολεία της ευρύτερης περιοχής, μια πρόσκληση για να έρθουν τα παιδιά κοντά σε ένα τόσο υπέροχο ζώο, το άλογο, κοντά στην ιππασία, στη φυσική ζωή. Ας μην αγνοήσουμε και ότι τα τελευταία χρόνια γνωρίζει αλματώδη ανάπτυξη και η θεραπευτική ιππασία ως ολοκληρωμένο θεραπευτικό πρόγραμμα για την καταπολέμηση πολλών ειδών παθήσεων στα παιδιά. Η επαφή των παιδιών με τα άλογα, ήδη από την εποχή του Ιπποκράτη, προσφέρει ανυπέρβλητη στήριξη φυσιοθεραπευτική, λογοθεραπευτική, ψυχολογική.
Ευελπιστώ να ευαισθητοποιηθούν γονείς και εκπαιδευτικοί, ούτως ώστε να ευοδωθεί αυτή η προσπάθεια και να πληθύνουν οι μικροί και μεγάλοι φίλοι ή και τα μέλη. Εύχομαι ακόμα να καρποφορήσει και η διαδικασία για την περαιτέρω χρήση του στρατοπέδου, καθώς ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι μπορεί να ξημερώσει και ξάφνου γραφειοκρατικές αγκυλώσεις ή ψυχροί νόμοι να σε αναγκάσουν να στερηθείς αυτό στο οποίο έχεις βάλει την ψυχή σου.
Δεν είναι φολκλόρ. Δεν είναι φτηνή απομίμηση καουμπόηδων και γουέστερν. Είναι η άδολη αγάπη των ανθρώπων για τη συνέχιση ενός τρόπου ζωής σύμφωνου με τη φύση και μέσα σε αυτή, μια συνέχιση παραδοσιακών μορφών ζωής και μια αίσθηση τοπικής «κοινότητας» που ξεπηδά απ’ τους αιώνες. Πλησιάστε τους. Καβαλήστε ένα άλογο και θα δείτε. Είστε ευπρόσδεκτοι.


▓▓ μικρά ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓


 Πεζόδρομος Φλώρινας. Στη Νιγρίτα πότε;

Η ΜΑΧΗ ΣΤΑ ΠΛΑΤΑΝΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΤΕΡΠΝΗΣ (18 02 2011)

Από την ομιλία του ιστορικού Γ. Καφταντζή το 2000

«Το δεύτερο δεκαήμερο του Φεβρουαρίου 1913 , βουλγαρικός στρατός , ένα τάγμα πεζικού , μια ίλη ιππικού και πυροβολικό , ξεκινώντας από τις Σέρρες , πέρασε τη γέφυρα του Όρλιακου (σήμερα Στρυμονικό ) αιφνιδιαστικά και αφού εξουδετέρωσε την ελληνική φρουρά της και τις ολιγάριθμες φρουρές των στρατιωτικών φυλακίων Δημητριτσίου και Λυγαριάς στάθμευσε στην Αγία Παρασκευή. Από κει έστειλε αγγελιοφόρο στο βουλγαρικό λόχο στη Νιγρίτα. Ο αγγελιοφόρος επιστρέφοντας στις 16/2/1913 συνελήφθη από περίπολο του ελληνικού λόχου που έδρευε στην Τερπνή. Δεν ξέρουμε τι αποκάλυψε ή τι έγγραφα κατασχέθηκαν πάνω του. Τα σχέδια όμως των Βουλγάρων ήταν πλέον φανερά. Επεδίωκαν την κυριαρχία στην περιοχή της Νιγρίτας. Κατείχαν το Λαχανά και το Κιλκίς. Άρχισαν ήδη να προβάλλουν δικαιώματα συγκυριαρχίας στη Θεσσαλονίκη. Προετοιμάζονταν να διαλύσουν τη συμμαχία. Με τα δεδομένα λοιπόν αυτά , η προδρομική μάχη στα Πλατανούδια , δεν είναι ένα συνηθισμένο πολεμικό περιστατικό. Αποτελεί το πρώτο αποκαλυπτικό σημάδι , που αφυπνίζει και προετοιμάζει την Ελλάδα , πριν από τη συνθήκη του Λονδίνου που έγινε στις 17/30 Μαΐου 1913.
Το βουλγαρικό τάγμα, που ήταν στην Αγία Παρασκευή, αφού ξημέρωσε η 17 η Φεβρουαρίου και ο αγγελιοφόρος δεν γύρισε , ξεκίνησε για τη Νιγρίτα. Η ελληνική διλοχία αποφάσισε να μην αφήσει τους Βουλγάρους να μπουν στη Νιγρίτα. Ένα τμήμα 130 ανδρών με διοικητή τον υπολοχαγό Σταυριανόπουλο και τους αξιωματικούς Κορδογιάννη , Γαρδίκα , Γαλανόπουλο και Παπακώστα καταλαμβάνει θέσεις στα υψώματα της Τερπνής με κεντρικό σημείο άμυνας τη θέση Πλατανούδια.
Πολλοί Τερπνιώτες οπλισμένοι σπεύδουν να συμπολεμήσουν με τους στρατιώτες. Ταυτόχρονα στη Νιγρίτα , τμήμα στρατού με τον ανθυπολοχαγό Φαλάγγα , ενισχυμένο με τα σώματα από ενόπλους χωρικούς των καπεταναίων Βλάχμπεη και Γιαγκλή και Νιγριτινούς πολίτες , κλείνουν τους στρατιώτες του βουλγαρικού λόχου στα χάνια και στο Α΄ δημοτικό σχολείο , όπου ήταν καταυλισμένοι. Ο Βλάχμπεης και ο Γιαγκλής , θα μεταβούν κατόπιν και θα ενισχύσουν τους στρατιώτες στην Τερπνή. Ο καιρός ήταν άθλιος . Έπεφτε χιονόνερο και είχε παγωνιά. Η μάχη άρχισε στις 2 το μεσημέρι και ήταν επίμονη , σκληρή και άγρια. Ακριβείς λεπτομέρειες για τη μάχη από ειδικό στρατιωτικό δεν έχουμε. Η προφορική παράδοση, όπως είναι φυσικό, διασώζει αρκετές παραλλαγές. Μας ενδιαφέρει όμως το κύριο γεγονός και το αποτέλεσμα. Ας ακούσομε πως την περιγράφει ένας σύγχρονος Τερπνιώτης.
« Το πεζικό των Βουλγάρων αναπτύσσεται με άλματα και προσπαθεί να πλησιάσει το λόχο μας , αλλά όλες του οι επιθέσεις αποκρούονται με πολλούς νεκρούς. Ένα βουλγαρικό τμήμα μετακινείται προς τα αμπέλια δεξιά για να πλευροκοπήσει τις θέσεις μας. Αποκρούεται και αυτό από τον ανθυπολοχαγό Κορδογιάννη με λίγους στρατιώτες και Τερπνιώτες οπλισμένους. Το βουλγαρικό ιππικό προσπαθεί να πλησιάσει από τον κάμπο με ξαφνικές επελάσεις , μα τα πολυβόλα του λόχου μας και οι πολίτες της Τερπνής που έχουν σχηματίσει γραμμή μετωπική από τα Πλατανούδια μέχρι τη Νιγρίτα , το θερίζουν ....»
Είναι βέβαιον, πως τα ελληνικά στρατιωτικά τμήματα της περιοχής Νιγρίτας, που ανήκαν στις προφυλακές της 7 ης Μεραρχίας, απέκρουσαν τον βουλγαρικό με δική τους ευθύνη και πρωτοβουλία. Σχετικά με τις διαταγές που είχαν γράφει πάλι ο Σπυριδάκης :
« Είχον διαταγάς να μη γίνωνται αίτιοι προς ρήξιν , να φροντίζωσι δε πάντοτε να φέρωνται προς τους Βουλγάρους ως προς συμμάχους. Προς τούτο δε διά ύψιστα συμφέροντα της πατρίδος , ως έγραφον επί λέξει αι σχετικαί διαταγαί του στρατιωτικού διοικητού Θεσσαλονίκης, καθόσον, ως υπενοείτο, αι μεραρχίαι αι ιδικαί μας ευρίσκοντο πάσαι εις το εν Ηπείρω θέατρον , πλην της 7 ης της ολιγαριθμοτέρας τότε ... Πάντες όμως αντελαμβάνοντο ότι δεν ήτο δυνατόν να διαρκέση επ΄ άπειρον αυτή η κατάστασις , διότι πολλάκις παρέσχον οι Βούλγαροι αποδείξεις της συμμαχικής των απιστίας...»
Διοικητή της διλοχίας αναφέρει ο Νιγριτινός συγγραφέας Παπαθανασίου τον λοχαγό Παναγιώτη Γαργαλίδη και άλλοι τον υπολοχαγό Σταυριανόπουλο.
Κατά τη μάχη στα Πλατανούδια ο ελληνικός λόχος είχε 16 στρατιώτες νεκρούς και αρκετούς τραυματίες ανάμεσα στους οποίους και οι αξιωματικοί Κορδογιάννης και Γαρδίκας. Σκοτώθηκε και ένας κάτοικος της Τερπνής από τυχαία σφαίρα μέσα στο σπίτι του. Οι Βούλγαροι αποδεκατίστηκαν , και δεν κατόρθωσαν να μπουν στη Νιγρίτα.
Η μάχη αυτή σφραγίζεται από μια μοναδικότητα. Ότι από μέρος των Βουλγάρων , προκειμένου περί συμμάχου, ήταν ο πρώτος δόλιος αιφνιδιασμός , που αποσκοπούσε στην αλλαγή της στρατιωτικής ισορροπίας στην περιοχή της Νιγρίτας.
Η ίδια τακτική θα εφαρμοστεί λίγο αργότερα με τους αιφνιδιασμούς στην περιοχή Παγγαίου. Οι Βούλγαροι δεν αναγνώριζαν ως έγκυρες τις καταλήψεις περιοχών από ένοπλους πολίτες και Μακεδονομάχους , μολονότι αυτοί χρησιμοποιούσαν γνωστούς κομιτατζήδες.
Ένα άλλο αξιόλογο στοιχείο που πρέπει εδώ να εξαρθεί , είναι η αθρόα συμμετοχή των Τερπνιωτών και Νιγριτινών , που έδωσαν εθελοντικά το βροντερό παρών στο τρομερό προσκλητήριο της ελευθερίας. Για τους κατοίκους της Βισαλτίας , ο δάσκαλος της Νιγρίτας Δημήτριος Δαμάνης έγραψε το 1911 : « Άρρενες και θήλειαι χαρακτηρίζονται από το ανδρικόν αυτών ύφος και την άκραν εμμονήν εις τα πάτρια ήθη και έθιμα....»

Δια την αντιγραφήν:
http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr


▓▓ μικρά ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓


 Πεζόδρομος Αγ. Νικήτα, Λευκάδα. Στη Νιγρίτα πότε;

ΟΙ ΣΧΟΛΙΚΟΙ «ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ» (11 02 2011)

Οι εκδρομές των παιδιών στην εποχή της ακινησίας.

Οι εικόνες είναι από το
Αναγνωστικό Β’ Δημοτικού, 1949.

Ένας προσεκτικός παρατηρητής δεν μπορεί να μην προσέξει την τρομακτική αύξηση του ποσοστού των παχύσαρκων παιδιών στη χώρα μας. Ο μέσος 18χρονος Έλληνας και Ελληνίδα είναι κατά τι παχύτεροι από τους αντίστοιχους Αμερικανόπαιδες! Αυτό προκύπτει από μελέτη που έγινε στην ευρύτερη περιοχή Αθηνών (2000 – 2001) από την Ενδοκρινολογική Μονάδα της Α΄ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το φαινόμενο βέβαια είναι γενικό στις δυτικές χώρες της καταναλωτικής αφθονίας, όμως θα έπρεπε να προκαλεί εντύπωση για μια μεσογειακή χώρα σαν τη δικιά μας, καθώς αρεσκόμαστε να παινευόμαστε για τη μεσογειακή κουζίνα και διατροφή. Οι λόγοι της παχυσαρκίας είναι πολλοί, το 95% όμως των περιπτώσεων οφείλεται στον (κακής ποιότητας) υπερσιτισμό και την μειωμένη κινητικότητα.
Σχετικό με αυτό το τελευταίο είναι και ένα άλλο δυτικογενές φαινόμενο, η αύξηση του χρόνου τον οποίο τα παιδιά περνάνε κλεισμένα μέσα σε τέσσερις τοίχους ή αγκιστρωμένα σε μια οθόνη. Δεν θα μιλήσουμε όμως σήμερα για ιατρικά θέματα, ούτε θα αναλύσουμε τις συνθήκες της σύγχρονης ζωής, που αναμφίβολα συντελούν στη γιγάντωση αυτών των καταστάσεων. Θα αναφερθούμε όμως σε μια μικρή πιθανότητα – και ελπίδα - συμβολής της εκπαίδευσης στην περιστολή τους (πέρα από το μάθημα της Γυμναστικής).
Έτυχε να συζητώ τις προάλλες με φίλο δάσκαλο Δημοτικού, με αφορμή μια επικείμενη εκδρομή του σχολείου του. Πού πηγαίνουν εκδρομές (περιπάτους τους λέγαμε παλιά, όχι άστοχα) τα τρία Δημοτικά της πόλης μας; Ίσως το ερώτημα να αφορά και το Γυμνάσιο, αλλά όσο τα παιδιά μεγαλώνουν, οι παράμετροι της συζήτησης διαφοροποιούνται. Το συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι ο πιο μακρινός περίπατος είναι μέχρι την Καλλιθέα. Οι περισσότεροι έχουν για προορισμό … την ίδια τους την αφετηρία! Μένουν δηλαδή τα παιδιά στις αυλές των σχολείων τους ή το πολύ – πολύ περπατούν ως το γήπεδο.

Και δεν μπορούμε παρά να αναλογιστούμε τις σχολικές εκδρομές πριν μερικές δεκαετίες, όχι τις πολυήμερες, τις απλές, τους περιπάτους. Μόλις άνοιγε ο καιρός, οι δάσκαλοι δεν δίσταζαν να μας πάνε ως τις Καλόγριες. Προετοιμασία αποβραδίς, ταπεράκια, σακουλάκια, παγουρίνα (ακόμα και στρωσίδια για το χώμα οι πιο οργανωμένοι), και παίρναμε την ανηφόρα. Κι όταν ο ποθητός προορισμός γινόταν ορατός, όταν πλησιάζαμε, ξεχύνονταν οι παρέες να πιάσουν το καλύτερο δέντρο. Έβγαιναν κι οι καλόγριες από το μοναστήρι (τότε είχε ακόμα αρκετές) και μοίραζαν – καλοσώρισμα, αντίδωρο για την επίσκεψη – λουκούμια και νερό. Η φύση στα πόδια μας, η χαρά μεγάλη, τα παιχνίδια ατελείωτα, ο γυρισμός ανεπιθύμητος. Κατάκοποι.
Αναπόφευκτα λοιπόν, έρχεται η σύγκριση. Φτάσαμε στο σημείο να μη μπορούνε τα παιδάκια να περπατήσουν μερικά χιλιόμετρα, να λαχανιάζουν στα πέντε βήματα. Να μην τα πηγαίνουν οι εκπαιδευτικοί μισή ώρα ποδαρόδρομο, να αναπνεύσουν τη φύση, να γνωρίσουν τον ευρύτερο τόπο τους, να δεθούν μαζί του. Και όχι μόνο σαν απλή φυσιολατρία, αλλά και για γνωριμία με τα (λίγα) σημαντικά που έχουν αφήσει οι πρόγονοί μας σε αυτόν τον τόπο: τη Σοχνιά γέφυρα, το τείχος του κάστρου της αρχαίας Βισαλτίας, τα αρχαία της Τερπνής, τα ρωμαϊκά λουτρά των Θερμών, ακόμα και το μοναστήρι στις Καλόγριες.
Δεν θέλω να πιστέψω ότι το να πας εκδρομή στην αυλή του σχολείου σου είναι μια σιωπηλή σύμβαση για να καλύψουμε από τη μια την ανάγκη (και το δικαίωμα) των μαθητών στην εκδρομή, κι από την άλλη τη βαριεστημάρα των εκπαιδευτικών – ίσως και το φόβο τους για πιθανά παρατράγουδα σε μακρινούς περιπάτους. Μαντρωμένα μέσα στον αυλόγυρο τα παιδιά ελέγχονται (;) ευκολότερα και οι κίνδυνοι περιορίζονται. Βεβαίως τα χρόνια άλλαξαν, δεν υπάρχει η αθωότητα του κόσμου της δεκαετίας του ’70 και του ’80, τα τρελλά αυτοκίνητα στους δρόμους εκατονταπλασιάστηκαν, οι οικογένειες σπάνια κάνουν πάνω από δυο παιδιά – άρα τα προσέχουν (ή νομίζουν ότι τα προσέχουν) σαν τα μάτια τους - , ο ρόλος του δασκάλου έχει συρρικνωθεί. Οπότε, μένουμε στο καβούκι μας και όλα καλά (δεν ξέρω αν υπάρχουν και περιορισμοί από τον σχολικό κανονισμό).
Όμως η φύση είναι εκεί ακόμα. Και το μόνο που χρειάζεται είναι καλή θέληση και οργάνωση. Ίσως και ένα μικρό σπρώξιμο στην πλάτη, έναυσμα για τέτοιες αποφάσεις. Τα δέντρα υπάρχουν, κιόσκια έχουν εδώ και χρόνια φτιαχτεί. Είναι και μια καλή ευκαιρία να αφυπνιστεί και ο Δήμος και να καθαρίζει το μέρος καλύτερα και συχνότερα. Οι εκδρομές που μένουν στο μυαλό των παιδιών είναι αυτές που ανοίγουν μπροστά στα μάτια τους κάτι το διαφορετικό. Ποιος θα θυμάται τους «περιπάτους» στον προαύλιο χώρο του σχολείου που πηγαίνουν καθημερινά για τόσα χρόνια; Τι το ξεχωριστό έχει να αποκομίσει από το ίδιο και το ίδιο βαρετό και ανούσιο σουλατσάρισμα στον γνώριμο χώρο, σαν σε ένα παρατεταμένο διάλειμμα – μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι;
Πόσα από τα παιδάκια έχουν βγει στο βουνό, έχουν πάει στις Καλόγριες ή σε κάποιον άλλο από τους προαναφερθέντες χώρους, πλην ίσως από κάποια τυπική Πρωτομαγιά; Οι σχολικοί περίπατοι είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να πληρωθεί το αυτονόητο της έννοιας «περίπατος», για μια τέτοια εμπειρία για ψυχαγωγία, καθώς οι ειδικοί λένε ότι και η επαφή με τη φύση «άγει την ψυχή». Μια ευκαιρία για έξοδο στον ανοιχτό, φυσικό χώρο, για περπάτημα, για τρέξιμο και για παιχνίδι – ως αντίδοτο στην παχυσαρκία, την καθιστική ζωή και τα τσιμεντένια κλουβιά. Σύμφωνοι, δε λύνεται το πρόβλημα, αλλά είναι μια αρχή, μια ευκαιρία – ταπεινή συνδρομή της εκπαίδευσης – για όλους: και για τα παιδιά, και για τους δασκάλους.

http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr


▓▓ μικρά ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓


 Πεζόδρομος Κουντουριώτου, Σέρρες. Στη Νιγρίτα πότε;