ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ. 1971. ΧΟΥΝΤΑ.
ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. 2010. ΑΛΛΗ ΧΟΥΝΤΑ. (30 07 2010)

Οι επιπτώσεις της έντονης απουσίας των πνευματικών ανθρώπων από τη ζωή μας.

Κακά τα ψέμματα, οι συμπάθειες δεν κρύβονται: καλοκαίρι χωρίς Ελύτη δε γίνεται, χωρίς τον ποιητή που αποκλήθηκε «του Αιγαίου», «του ήλιου». Όχι άδικα μεν, αλλά έχω την αίσθηση ότι μένοντας σε αυτούς τους χαρακτηρισμούς κάπως περιορίζεται το εύρος της αξίας του, κάπως γραφικοποιείται σε τουριστικής κατανάλωσης προϊόν το κολοσσιαίο ταλέντο του. Φυσικά η ποίησή του έχει πολλά περισσότερα να δώσει από ύμνους στην Ελλάδα, τον ήλιο, το καλοκαίρι.
Διαβάζω λοιπόν τον «Ήλιο τον Ηλιάτορα», του 1971:

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ

«Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος
να 'ν' ήμερος να 'ναι άκακος

λίγο φαΐ λίγο κρασί
Χριστούγεννα κι Ανάσταση

κι όπου φωλιάσει και σταθεί
κανείς να μην του φτάνει εκεί

Μα 'ρθαν αλλιώς τα πράματα
τονε ξυπνάν χαράματα

τον παν τον φέρνουν πίσω μπρος
του τρώνε και το λίγο βίος

κι από το στόμα την μπουκιά
πάνω στην ώρα τη γλυκιά

του τηνε παίρνουνε κι αυτή
Χαρά στους που 'ναι οι ΔυΝαΤοί!



ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Χαρά στους που 'ναι οι ΔυΝαΤοί
γι' αυτούς δεν έχει «εγώ» κι «εσύ»

Χαρά στους που 'ναι οι ΔυΝαΤοί
γι' αυτούς δεν έχει χόρταση.»

δεν θα αναλύσουμε το ποίημα, αλλά η σχέση με τα σημερινά δεδομένα της νέας ξενοκίνητης χούντας, καταφανής. Τα κεφαλαία γράμματα μέσα στη λέξη «ΔυΝαΤοί» είναι φυσικά δικιά μου παρέμβαση, υπονοώντας το γνωστό ταμείο και τις πρακτικές του, που ταιριάζουν απόλυτα με το έργο του Ελύτη πριν 40 χρόνια! Τότε βέβαια, άλλοι ήταν οι «Δυνατοί», αλλά και σήμερα μας τρώνε και το λίγο βιος παίρνοντας τη μπουκιά μέσα απ’ το στόμα και δε χορταίνουν!
Και αίφνης, αποκαλύπτεται μια καίρια αιτία που γιγαντώνεται η γενικότερη κρίση στις μέρες μας: η σπάνις πνευματικών ανθρώπων εκτοπίσματος Ελύτη. Που είναι οι πνευματικοί άνθρωποι; Δεδομένο πρώτο: δεν μπορεί να μην έχουμε τέτοιους ανθρώπους, κοφτερά μυαλά, όπως υπήρχαν σε κάθε περίοδο του βίου ενός έθνους. Η μία περίπτωση λοιπόν είναι να λουφάζουν απογοητευμένοι από την κατάσταση, αδυνατώντας να δώσουν στους πολίτες μια διέξοδο με το λόγο τους, με το έργο τους. Αφήνονται σε μια μορφή παραίτησης τύπου Εγγονόπουλου: «Tούτη εποχή του εμφυλίου σπαραγμού δεν είναι εποχή για ποίηση κι άλλα παρόμοια…» (Ποίηση 1948).
Η άλλη περίπτωση είναι να θέλουν οι ίδιοι να μοιράσουν το λόγο τους, αλλά μα μην τους δίνεται το βήμα για να προσεγγίσουν τους πολίτες που διψούν για ένα λόγο στέρεο – σε αντιπαραβολή με τον υποκριτικό λόγο των επαγγελματιών της πολιτικής. Αυτή φαίνεται και η πιθανότερη εξήγηση. Οι δίαυλοι της επικοινωνίας, τα ΜΜΕ και ιδίως η τηλεόραση έχει δημιουργήσει ένα πεδίο όπου δεν χωρά η παρουσία ενός πνευματικού ανθρώπου. Ποιητές στην τηλεόραση βλέπουμε μόνο σε ντοκυμανταίρ του ’80 και όπως επισημαίνει και ο Νάσος Βαγενάς στο «Βήμα»: «Η ποίηση στην Ελλάδα ζει ακόμη; Αν κρίνουμε από την παρουσίαση των λογοτεχνικών βιβλίων στις εφημερίδες, θα λέγαμε ότι έχει εκμετρήσει τον βίον ή ότι πνέει τα λοίσθια. Και όμως, ποιητικά βιβλία εκδίδονται πλήθος, όχι λίγα από τα οποία είναι πιο ζωντανά από πολλά πεζογραφικά εξαμβλώματα που παρουσιάζονται και κρίνονται ως άξια να αναγνωστούν. Η αιτία για αυτή την έξωση είναι αυτονόητη, δεν χρειάζεται να αναζητηθεί. Το φαινόμενο εμφανίζεται, βέβαια, και στην Ευρώπη (στην οποία ανήκουμε), όμως σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Ενα παράδειγμα: σε θηριώδες (56 σελίδων) εορταστικό ένθετο βιβλίου μεγάλης εφημερίδας συνιστώνται, παρουσιαζόμενα ή διαφημιζόμενα, 542 βιβλία. Ανάμεσά τους δεν υπάρχει ούτε ένα ποιητικό: Μία ακόμη ελληνική πρωτιά.» (Το Βήμα, 25/7/2010).
Η φωνή των πνευματικών ανθρώπων δε βρίσκει λίγα δευτερόλεπτα ανάμεσα στις βαρετές αντιπαραθέσεις πολιτικών συμφερόντων, στις Τζούλιες, στη φτήνια των πρωινομεσημεριανών. Εξορία.
Στα ανελεύθερα καθεστώτα, οι πρώτοι που κλείνουν σουίτα στα κοσμοπολίτικα θέρετρα της Γυάρου, της Μακρονήσου, του Αη Στράτη είναι οι άνθρωποι του πνεύματος. Όχι γιατί έχουν τα μπράτσα και τον οπλισμό να ρίξουν το καθεστώς. Τα μπράτσα και τα όπλα τους είναι η κόψη του λόγου τους, το θεϊκό αυτό χάρισμα να πυρακτώνουν τις ψυχές, να φανερώνουν το κακό. Έπρεπε λοιπόν να κρατηθούν μακριά από τον πολίτη που πρόσμενε τη συνδρομή τους. Και σήμερα, σε δημοκρατικούς καιρούς, τι γίνεται; Μια από τα ίδια: εξορία, απομόνωση. Ελάχιστες δυνατότητες να έρθουν σε επαφή μα τον κόσμο, να του φανερώσουν την πραγματικότητα όπως τη συλλαμβάνουν οι δικές τους κεραίες, να δώσουν μια ελπίδα, ένα κράτημα στην ανεμοζάλη των προβλημάτων. Και το οξύμωρο, το παράδοξο, είναι ότι αυτό το χάσμα πολίτη - δημιουργού εντέχνως καλλιεργείται ενώ τα μέσα είναι άφθονα.
Λένε ότι οι τηλεθεατές έχουν τέτοιο επίπεδο, γι’ αυτό και το επίπεδο της tv είναι ελεεινό. Όχι. Πιο πιθανό είναι να μπορεί το μέσο να διαμορφώσει (και να μορφώσει) το δέκτη, αλλά αυτό είναι και το πιο δύσκολο. Εύκολο είναι να προσποιείσαι ότι απευθύνεσαι σε ακαλλιέργητους και να ευθυγραμμίζεσαι έτσι μαζί τους σε επίπεδο – υπόγειο. Η αλήθεια φαίνεται να είναι ότι δεν καίγονται και πολύ να έχουν κοινό με υψηλό επίπεδο, γιατί τότε θα φανεί η γύμνια τους και θα τους πάρει ο διάολος.
Ξεδιπλώνεται, νομίζω, φανερά μπροστά μας το γιατί, ενώ γίνονται τόσα και τόσα λάθη συνεχόμενα ή επαναλαμβανόμενα, υπάρχει μια γενικότερη ύπνωση σε βαθμό τέτοιο που ακόμα κι αν πάμε σήμερα πίσω από τη μπλε κουρτίνα, στη Βουλή θα βρεθούν οι ίδιοι που τόσα χρόνια αποδεικνύουν την ανικανότητά τους. Δεν έχουμε άμεση επαφή με τους πνευματικούς ανθρώπους. Όσοι και όταν εμφανίζονται, θα είναι σε ώρες λυκόφωτος και λίγο-πολύ θα παρουσιάζονται ως γραφικοί. Ακόμα και το Μίκη Θεοδωράκη τον βγάζουν σαψάλη οι νυχτωμένοι προοδευτικοί γιατί δεν τους κάνει τη χάρη να μπει στα παρωχημένα καλούπια τους. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι η μοναδική χώρα στον πλανήτη που η έννοια «κουλτούρα» θεωρείται βρισιά.
Αφού λοιπόν, δεν υπάρχει (για να περιοριστώ σε ποιητές) Ελύτης, Ρίτσος, Σεφέρης, Βάρναλης, και άλλοι, ποιος θα ανάψει το φάρο σε μας τους υπόλοιπους για να μη χάσουμε ρότα και τσακιστούμε πάνω σε κάνα ΔΝΤ; Όπως απαντούσε ο Αναγνωστάκης στην παραπάνω παραίτηση του Εγγονόπουλου: « Μα ποιος με πόνο θα μιλήσει για όλα αυτά;» (Στο Νίκο Ε.1949).




http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr


▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓

 Δύο εγκαίνια κάνει σήμερα η «Φωνή της Βισαλτίας». Από σήμερα και κάθε βδομάδα, θα υπάρχει στη σελίδα 3 η στήλη «Ανθοκήπιο», που θα φιλοξενεί ένα μικρό απόσπασμα από λογοτεχνικά έργα, διαλεγμένο με δύο (υποκειμενικά) κριτήρια: ποιότητα λόγου (γλώσσας λογοτεχνικής) και αναφορά σε ιδέες, σκέψεις, νοοτροπίες ενδιαφέρουσες. Με την ελπίδα, εκτός από την απόλαυση της ανάγνωσης να αποτελέσουν και έναυσμα για αναζήτηση ολόκληρου του έργου ή του δημιουργού.

 Στον «Προσκυνητή» επίσης, από σήμερα και κάθε βδομάδα θα δημοσιεύεται και μια φωτογραφία από κάποιον πεζόδρομο για πεζούς από διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Όχι, δεν είναι πλεονασμός το «πεζόδρομος για πεζούς», γιατί στης Νιγρίτας τον πεζόδρομο μπορεί να πατήσει από δεινόσαυρος μέχρι εξωγήινος, αλλά όχι πεζός. Μέχρι λοιπόν να γίνει κυριολεκτικά πεζόδρομος, όνομα και πράμα, εδώ θα βλέπουμε δείγματα πολιτισμού από άλλες πόλεις.

 Πεζόδρομος Δικαστηρίων, Πύργος. Στη Νιγρίτα, πότε;

 Στο κυριακάτικο «Βήμα» (25/7), στην είδηση για την ψιλοκόντρα Μπατζελή – Μπιρμπίλη, πληροφορούμαι από τον συντάκτη ότι το γνωστό και συμπαθές θηλαστικό δεν λέγεται «φώκια», αλλά «φώκα». Δεν εξηγείται αλλιώς ο πληθυντικός «φώκες». Είπαμε να ανεχτούμε τα πειράματα στη γλώσσα, αλλά εδώ μιλάμε για χειροβομβίδα στη γραμματική. Εκτός κι αν έχουμε χάσει επεισόδια ή είμαστε καθυστερημένοι, οπισθοδρομικοί, συντηρηρικοί. Αλλά και πάλι, τόσο πολύ τους χαλάει ένα γιώτα την θολοπροοδευτική τους εικόνα;

 Δεν υπάρχει περίπτωση να μην απαντήσω σε μήνυμα κάποιου φίλου της στήλης. Η μόνη περίπτωση είναι να… μην έχω λάβει το μήνυμα! Οπότε, αν κάποιοι νομίζετε ότι απαξιώ, διπλοκοιτάξτε αν στείλατε σωστά το e mail.

 Δυο βδομάδες καλοκαιρινό ρεπό η εφημερίδα. Τα ξαναλέμε στις 20 Αυγούστου.

«Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ» (23 07 2010)

Ένα κείμενο του Κώστα Καββαθά που με χιούμορ ξεμπροστιάζει τους υπεύθυνους για τα δεινά της Μεταπολίτευσης.


«Ύστερα από πολύχρονη μελέτη, ενόψει των εξελίξεων με την ενδεχόμενη προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ και των δηλώσεων εξεχουσών πολιτικών προσωπικοτήτων που δεν έχουν εργαστεί ούτε μία ημέρα στη ζωή τους, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι υπεύθυνος για τα δεινά των τελευταίων 35 ετών είμαι... εγώ! Όσο απίθανο κι αν φαίνεται, παρακαλώ, δεχθείτε την ομολογία ως μοναδική εξήγηση για την κατάντια. Για όλα, από την αντιπαροχή μέχρι την επανίδρυση του κράτους και από την Ελλάδα που ανήκει στους Έλληνες μέχρι την ισχυρή Ελλάδα και τη νέα μεταπολίτευση, ένας είναι υπεύθυνος. Θα επιχειρήσω ένα recap, για να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νέοι.
Στην πραγματικότητα, η αντεθνική δραστηριότητά μου ξεκίνησε αμέσως μετά το τέλος του Εμφυλίου, όταν είπα στον Αμερικανό στρατηγό Van Fleet, δείχνοντας Έλληνες στρατιώτες: «Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας». Στη συνέχεια οργάνωσα μια αποστασία και έθεσα τις βάσεις (σε συνεργασία με τη ΣΙΑ) για το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου και την προδοσία της Κύπρου - που οδήγησε στην τουρκική εισβολή και στη διχοτόμηση του νησιού. Σας ζητάω να δείξετε ένα κάποιο understanding, μιας και στην τελευταία συνάντηση με τον Πρόεδρο Χριστόφια δήλωσα ότι «προσβλέπω σε λύση που θα είναι σύμφωνη με το Ευρωπαϊκό κεκτημένο και τις αποφάσεις του ΟΗΕ», αλλά μην το δέσετε κόμπο, αφού από το 1974 που το είπα για πρώτη φορά έχουν περάσει 36 χρόνια.
Πρώτη μου δουλειά μετά την πτώση της χούντας ήταν η καθιέρωση μιας γιορτής στους κήπους του προεδρικού μεγάρου «για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας». Καλεσμένους είχα τους συγγενείς μέχρι έκτου βαθμού, με την προϋπόθεση ότι: α. θα έφεραν επίσημο ένδυμα, ανάλογη τσάντα και υποδήματα (Armani, Keaton, Prada, Louis Vuitton, Louboutin, Allen Edmonds κτλ.) και β. θα προσποιούνταν ότι δεν ήξεραν πως τα Louboutin ήταν αγορασμένα με δάνεια. Οι περισσότεροι έχετε δει στην τηλεόραση το καρκατσουλιό, καθώς το σόι μου έφτανε με κρατικές και ιδιωτικές «μερσεντέ», «μπεμβέ» και «αουντί». Με δανεικά έκανα και το catering, όπως με δανεικά έδωσα την ΑΤΑ, διατήρησα στη ζωή την Ολυμπιακή, τον ΟΣΕ, τον ΟΤΕ και τη ΔΕΗ και όλες τις ΔΕΚΟ που χρησιμοποίησα ως εφαλτήρια στο δρόμο προς τη μικρομεσαία, μικροαστική, μικροπολιτική «επιτυχία» μου. Ένα εκατομμύριο εκατό χιλιάδες τοποθέτησα, ζωή νά ’χω, και να σκεφτείτε πως, όταν οι δημοσιογράφοι ρωτούν πόσα είναι, απαντάω πως «το ψάχνω». Αυτό συνέβη επειδή, ως άτομο, δεν έχω δουλέψει ούτε μία ώρα στη ζωή μου, εκτός αν κάποιος πιστεύει πως τα παρασιτικά επαγγέλματα που προσποιούμαι ότι κάνω (δικηγόρος, καθηγητής, πρόεδρος ΜΚΟ) είναι δουλειά. Μην έχοντας στη ζωή μου στήσει ούτε περίπτερο, δεν ξέρω τι σημαίνει εργαζόμενοι άνθρωποι, μισθοί, ασφαλιστικές εισφορές, ΙΚΑ, ΦΠΑ και άλλα ταπεινά που απασχολούν εμπόρους, βιοτέχνες και -μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού- βιομηχάνους. Το μόνο που έκανα καλά αυτά τα χρόνια ήταν να συναντιέμαι με άλλα 299 κουστούμια και ταγιέρ και να λέω στις ορκωμοσίες καλοκάγαθων κυριούληδων πως «στη διάρκεια της Προεδρίας σας η Ελλάδα θα απολέσει τμήμα της εθνικής κυριαρχίας της», χωρίς να ιδρώνει το αυτί κανενός. Στο σημείο αυτό οφείλω να πω ότι όλα αυτά τα χρόνια τα περνούσα στην Πάρο, στην Τζια, στα Κύθηρα και στις Σπέτσες.
Ως γόνος οικογένειας κλεπτοκρατών, οικογενειακών δυναστειών και πλυντήριο μαύρου κομματικού χρήματος, πέρασα πολύ καλά, ευχαριστώ, έκανα μια εταιρεία, την έβαλα στο Χρηματιστήριο, έβγαλα τα δισεκατομμύρια της αρκούδας και μετά την έβγαλα (από το Χρηματιστήριο), κάνοντας την μπάζα του αιώνα. Όλο αυτό το διάστημα έκανα πάρτι στο Parasite Beach, παρτούζες στο Υπουργείο Πολιτισμού και γάμους στο Λουί Σενκ, την ίδια στιγμή που ψώνιζα S300, υποβρύχια που γέρνουν, έπαιρνα μίζες από τη Siemens και κατάπινα τις σάρκες της χώρας. Και τώρα, το 2010, ήλθε η στιγμή να σώσω τη χώρα που κατέστρεψα, αλλά, επειδή δεν μπορώ να υποστώ τις συνέπειες (δεν αντέχω πλέον να σώζω την Ελλάδα), ζητάω από το λαό να πληρώσει το μάρμαρο.
Ας μην ξεχνάμε ότι με περισσότερα δανεικά δημιούργησα την «ισχυρή Ελλάδα», με ακόμα περισσότερα «επανίδρυσα το κράτος», αλλά εκεί έκανα κάποιο λάθος, και αυτό (το κράτος) έπεσε σε κώμα. Μόλις το ανακάλυψα (μιας και, τα τελευταία 35 χρόνια, έλειπα από το σπίτι για δουλειές στις ΗΠΑ, στη Ραφήνα, στην Πάρο και στην Τζια), τράβηξα το γεμάτο 45άρι και το ακούμπησα στο τραπέζι για να τρομάξω Μέρκελ και Ρεν, αλλά εκπυρσοκρότησε στο πρόσωπό μου, όπως γίνεται στα cartoon με τον Wile E Coyote και τον Road Runner.
Ορισμένοι που επιθυμούν να προφυλάξουν την υστεροφημία μου λένε ότι για αυτά και άλλα 3 εκατομμύρια δεινά (Ίμια, Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα, S300, ασφαλιστικά ταμεία, Σκόπια, 25ος Μεσημβρινός, Vodafone, Siemens, Daimler-Benz, μείωση μισθών και συντάξεων, καταστροφή περιβάλλοντος, 3.500 ανεξέλεγκτες χωματερές, δολοφονία Τσαλικίδη, IMF και άλλα 4 εκατομμύρια) δεν έφταιξα εγώ, αλλά οι πολιτικές που εφάρμοσε ο ελληνικός λαός! Αντιλαμβανόμενος ότι ήλθε η στιγμή να αναλάβω τις ευθύνες μου απέναντι στην Ιστορία, επαναλαμβάνω ότι υπεύθυνος είμαι μόνο εγώ. Οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι πίσω από την ξεφτίλα δεν είμαι... εγώ ως ηγέτης «μεγάλου κόμματος», αλλά ξένες δυνάμεις, που έχουν στείλει στρατιές μυστικών πρακτόρων για να εμποδίσουν τον εθνικά υπερήφανο λαό να αναπτυχθεί. Με τη δράση τους, λένε, ανάγκασαν τις εταιρείες που επένδυσαν στην Ελλάδα να τα μαζέψουν και να φύγουν. Ξένοι πράκτορες έκλεισαν το εργοστάσιο της Pirelli στην Πάτρα, τη βιομηχανία κατασκευής αυτοκινήτων στο Βόλο, το εργοστάσιο συναρμολόγησης της Opel στην Αθήνα, εμπόδισαν την ανάπτυξη του πρώτου ελληνικού ηλεκτρονικού υπολογιστή (που είχε παρουσιάσει ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου). Οι ίδιοι χρεοκόπησαν και πούλησαν την Ολυμπιακή, ψώνισαν υποβρύχια που γέρνουν, χάρισαν τα Ναυπηγεία πρώτα στους Γερμανούς και μετά στο Αμπού Ντάμπι και εμπόδισαν την Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία να γίνει η μεγαλύτερη επισκευαστική μονάδα της ανατολικής Μεσογείου. Όργανα ξένων μυστικών υπηρεσιών οδήγησαν στην απαξίωση ή και στη χρεοκοπία μεγάλες επιχειρήσεις, όπως, για παράδειγμα, Χαρτοποιία Λαδόπουλου, ΧΡΩΠΕΙ, ΙΖΟΛΑ και δεκάδες άλλες, ων ουκ έστιν αριθμός. Η έρευνα της «Ο.Σ.Κ.Κ.» (Οργάνωση για τη Σωτηρία Κώστα Καββαθά) αποκάλυψε, επίσης, ότι πράκτορες, και όχι ο υπογράφων, βρίσκονται πίσω από τις εισαγωγές μανταρινιών, πορτοκαλιών, φιστικιών «Αιγίνης» και παπιγιόν από την Τουρκία, ζύμης από την Κίνα, φακής από τις ΗΠΑ και -παραλίγο να ξεχάσω- «μερσεντέ», «καγιέ» και «μπεμβέ» από τη Γερμανία. Θέλω να ευχαριστήσω τα μέλη για τις ευγενικές προθέσεις τους, αλλά δεν μπορώ πια να ζω στο ψέμα. Κανείς από τους πολιτικούς που κυβέρνησαν την Ελληνίτσα, ιδιαίτερα μετά τη «μεταπολίτευση», δεν ευθύνεται για την παρούσα κατάσταση. Ούτε καν η φράου ομπερλόιτναντ Άννα φον Διαμαντοπούλου, που κατήργησε τη «βάση του 10» για να (ξανα)γεμίσουν οι καφετέριες από «πεθαμένους» νέους, για να νοικιαστούν δωμάτια και διαμερίσματα, να γίνει τζίρος, κι όχι ν’ αλλάξει το σύστημα...

Το ψάρι βρομάει απ’ το κεφάλι

Οι μικροί Ναπολέοντες, οι Θυγατέρες, τα παιδιά των παιδιών, οι Συγγραφείς, οι Θείες, οι Κουρασμένοι και τα υπόλοιπα cartoon των «δύο μεγάλων κομμάτων» λένε ότι για τον εξευτελισμό «φταίει ο λαός». Αυτοί δημιούργησαν το Χάος του 1,1 εκατομμυρίου δημοσίων υπαλλήλων που ζει και λειτουργεί μόνο για να αυτοεξυπηρετείται, αυτοί οδήγησαν τη χώρα στον εξευτελισμό, αυτοί έκοψαν τα φτερά κάθε δημιουργικής προσπάθειας, άνοιξαν τις πόρτες της κοινωνικής και οικονομικής χυδαιότητας και δημιούργησαν τους βαρόνους των ΜΜΕ, που έκαναν τη νεολαία να μιλάει με what’s up και power to you.
Ο Σιδερένιος, ο Γκαντέμης, ο Καταλληλότερος, ο Κουρασμένος και τώρα ο Αλλάζουμε και Βουλιάζουμε έκαναν τη χώρα μου να περπατάει στα τέσσερα. Μπορεί τα σκυλιά της παγκοσμιοποίησης να είναι ευχαριστημένα που ζουν σε μια υποδουλωμένη χώρα, αλλά -φαντάζομαι- εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες δεν είναι.
Η λύση είναι η ανάκτηση της προσωπικής και εθνικής αξιοπρέπειας, κάτι που δεν αποκλείεται να γίνει με τα ιριδίζοντα κουστουμάκια και ταγιεράκια της «επανίδρυσης», ούτε με τα Keaton και τις Prada της «Νέας Μεταπολίτευσης». Απλοί, καθημερινοί, ταπεινοί, σκληρά εργαζόμενοι και αξιοπρεπείς πολίτες χρειάζονται όχι κινούμενα σχέδια που ήλθαν από το πουθενά και πάνε στο τίποτα. Πάμε, λοιπόν, για ακόμα μία φορά: Το ψάρι βρομάει απ’ το κεφάλι.»

Περιοδικό «4 Τροχοί», Μάιος 2010
Δια την αντιγραφήν:
http://proskynhths.blogspot.com/

ΕΣ ΑΕΙ ΚΙΒΔΗΛΟΠΟΙΟΙ Ή ΠΕΡΙ ΨΕΥΤΟΜΑΚΕΔΟΝΩΝ, μέρος B’




Επιχειρήματα για την ελληνικότητα της Μακεδονίας: ένα παλιότερο κείμενο, με αφορμή την πρόταση για «Μακεδονία του Βαρδάρη»



Συνεχίζουμε με τον Αλέξανδρο Γ΄ τον Μέγα. Τι έγραφε στον Δαρείο όταν προέλαυνε μέσα στο περσικό κράτος; «Οι πρόγονοί σας εκστράτευσαν στη Μακεδονία και την υπόλοιπη Ελλάδα και μας κακοποίησαν χωρίς να έχουν αδικηθεί πιο μπροστά από μας. Εγώ λοιπόν, αφού ανέλαβα την ηγεμονία των Ελλήνων, επιθυμώντας να τιμωρήσω τους Πέρσες για τα τότε κακουργήματά τους εκστρατεύω τώρα...». Στη σκέψη του είναι φανερό ότι η Μακεδονία υπάγεται στο εύρος της Ελλάδας.
Αν αλήθευε κάτι από την ψευτο - ιστορία των Σκοπιανών, θα έπρεπε σε κάποια από τις άπειρες συναντήσεις Ελλήνων και Μακεδόνων να εμφανιστεί πρόβλημα ασυνεννοησίας ή ανάγκης διερμηνέα. Είδαμε όμως πώς μίλησε ο Αλέξανδρος Α΄. Ο Δημοσθένης ονόμαζε το Φίλιππο βάρβαρο, αλλά για τη γλώσσα του κανένας υπαινιγμός. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο Αλέξανδρος ο Μέγας διέταξε να μεταφράσουν στα ελληνικά μια ξενόγλωσση επιγραφή για να μπορούν να τη διαβάζουν οι στρατιώτες του. Στα ελληνικά. Όχι στα ελληνικά και στα μακεδονικά. Και στο στρατό του υπηρετούσαν κατά κύριο λόγο Μακεδόνες. Ο ίδιος συγγραφέας μας πληροφορεί ότι προκειμένου ο Αλέξανδρος να εντάξει στο στρατό του τριάντα χιλιάδες Πέρσες «εκέλευσε γράμματα μανθάνειν ελληνικά και μακεδονικοις όπλοις εντρέφεσθαι.». Και φυσικά την ελληνική γλώσσα διέδωσε στις χώρες που κατέκτησε.
Επιπλέον γνωρίζουμε ότι ο Ευριπίδης έγραψε και δίδαξε έργα του στην αυλή του Αρχελάου, ο Αριστοτέλης δίδαξε τον Αλέξανδρο, η λέξη «Μακεδνός» και «έθνος Μακεδνόν» αναφέρεται στον Όμηρο, τα ονόματα «θεών» είναι κοινά, τα τοπωνύμια (Άργος, Πέλλα, Γορτυνία κλπ) και τα ονόματα ανθρώπων (Αλκέτας, Πευκόλαος, Βερενίκη κλπ) είναι ελληνικά. Όλα αυτά οφείλονται σε εξελληνισμό των Μακεδόνων ή στο ότι ήταν Έλληνες; Ποιο κίνητρο είχαν να εξελληνιστούν; Οι σχέσεις τους με τους Έλληνες του νότου ήταν κατά βάση εχθρικές. Γιατί να πάρουν ελληνικά ονόματα, αν δεν ήταν Έλληνες;
Προχωρώντας χρονικά, τα επιχειρήματα δε λείπουν από καμία εποχή. Στους Βυζαντινούς χρόνους ο όρος «Μακεδονία» είχε έννοια γεωγραφική και όχι εθνική. Έχουμε «μακεδονική δυναστεία», αλλά ο γενάρχης της Βασίλειος Α΄ ήταν από τη Θράκη. Το 1346 στα Σκόπια ο περίφημος Σέρβος βασιλιάς Στέφανος Ούρεσις Δουσάν στέφθηκε αυτοκράτορας Σέρβων, Ρωμαίων, Βουλγάρων και Αλβανών. Αν υπήρχε αυθύπαρκτη μακεδονική εθνότητα, οπωσδήποτε θα πρόσθετε και τους Μακεδόνες, αφού είχε κατακτήσει σχεδόν όλη τη Μακεδονία.
Υπάρχει και μια ζώσα υπερχιλιετής μαρτυρία: το Άγιο Όρος. Υπάρχουν εκεί μονές ελληνικές, σερβικές, βουλγαρικές, ρουμανικές και ρωσσικές. Γιατί όχι και μακεδονική; Γιατί στα έγγραφα του Αγίου Όρους δε μνημονεύεται μακεδονική εθνότητα ενώ η ίδια η χερσόνησος ανήκει στο μακεδονικό χώρο και οι περισσότεροι μοναχοί προέρχονταν από τη Μακεδονία; Γιατί δεν υπάρχει ούτε ένα έγγραφο συντεταγμένο στη «μακεδονική» γλώσσα;
Το ίδιο παρατηρούμε και στα τουρκικά έγγραφα. Οι πληθυσμοί της Μακεδονίας αναγράφονται: Ρουμ ή Γιουνάν (Έλληνες), Μπουλγκάρ (Βούλγαροι), Σέρμπ (Σέρβοι), Ουλάχ (Βλάχοι), Ερμένι (Αρμένιοι), Γιαχουντί (Εβραίοι). Πουθενά ο όρος «Μακεντόν» σαν υποδηλωτικό εθνότητας. Και ο περίφημος Τούρκος περιηγητής Εβλιά Τσελεμπή στα 1669 ταξιδεύοντας στη Μακεδονία μιλάει για τους πληθυσμούς της, Τούρκους, Έλληνες, Βουλγάρους, Αλβανούς. Δε διακρίνει όμως ιδιαίτερη μακεδονική εθνότητα.
Εάν υπήρχε μακεδονικός λαός με συνείδηση αυθυπαρξίας, είναι σίγουρο ότι ο Ρήγας Φερραίος, ένα πνεύμα κατ΄εξοχήν αντι - εθνικιστικό, θα έκανε λόγο στο «Θούριο» περί Μακεδόνων. Κι όμως, ενώ καλεί τους πάντες, ακόμη και τους Αρμενίους και τους Αιγυπτίους (Αράπηδες) να εξεγερθούν κατά του Σουλτάνου, αγνοεί τους Μακεδόνες (όπως και τους Θράκες, Ηπειρώτες, Θεσσαλούς), όχι γιατί δεν υπήρχαν, αλλά γιατί τους θεωρούσε τμήμα του Μείζονος Ελληνισμού. Στη συνέχεια, στους αγώνες κατά των Τούρκων, όλοι σχεδόν οι βαλκανικοί λαοί ανέπτυξαν μικρή ή μεγάλη αντίσταση. Αναφέρονται αγώνες των Ελλήνων, των Σέρβων, των Βουλγάρων, των Αλβανών. Μόνο αγώνες των Μακεδόνων δεν αναφέρονται. Όχι γιατί οι απόγονοι του Αλεξάνδρου ήταν δειλοί αλλά γιατί απλώς δεν υπήρχε αυτόνομη μακεδονική εθνότητα. Οι κάτοικοι της Μακεδονίας ήταν Έλληνες, Βούλγαροι ή Σέρβοι.
Γίνεται αντιληπτό λοιπόν ότι η δόλια προπαγάνδα και ψευδο - ιστορία των γειτόνων προσκρούει σε αδιάσειστα ανά τους αιώνες στοιχεία. Η Ιστορία είναι εδώ και τους ξεγυμνώνει. Όμως κοντά στις 120 χώρες τους έχουν αναγνωρίσει ως «Μακεδονία». Τι συμβαίνει; Άλλη ιστορία διαβάζουν οι κυβερνήτες τους; Είναι αμόρφωτοι ή απλά αδιάφοροι; Ή μήπως υπάρχουν συμφέροντα και δέχονται έξωθεν εντολές; Εμείς φροντίσαμε να τους γνωρίσουμε το ιστορικό μας δίκιο; Όπως και να έχουν τα πράγματα, φτάσαμε σε κρίσιμη καμπή. Η απόφαση για την οριστική τους ονομασία, η επιλογή του βέτο, οι ισχυρές πιέσεις που έχουμε τη δυνατότητα να ασκήσουμε καθημερινά απασχολούν τον τύπο.
Όμως η αναγνώριση του όρου «Μακεδονία» στην επίσημη ονομασία των Σκοπίων κρύβει πολλούς κινδύνους για το μέλλον. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να προσυπογράψουμε μια τέτοια απόφαση. Και είναι βέβαιο ότι τη δική μας συναίνεση θέλουν. Ακόμη κι αν όλος ο κόσμος τους αναγνωρίσει και τους ονομάζει «Μακεδόνες», αν δεν το κάνουμε εμείς δεν θα πετύχουν τίποτα. Ας θυμηθούμε τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό. Όλοι οι παριστάμενοι, ακόμα και ο αυτοκράτορας, στη Φεράρα - Φλωρεντία προσκύνησαν τον Πάπα. Ο Πάπας όμως όταν πληροφορήθηκε ότι ο Μάρκος δεν υπέγραψε, είπε: «ουδέν εποιήσαμεν». Και ο λαός της Κωνσταντινούπολης ουδέποτε αναγνώρισε την ένωση. Έτσι και σήμερα. Μόνο από μας περιμένουν τη νομιμοποίησή τους. Αλλιώς θα παραμένουν ες αεί κιβδηλοποιοί. Και οι δημοσκοπήσεις στη Βόρεια Ελλάδα δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού λέει όχι σε ονομασία που εμπεριέχει τον όρο «Μακεδονία». Ας μας ακούσουν οι υπεύθυνοι...
Βιβλιογραφία:
1.Σαράντος Καργάκος, Από το Μακεδονικό Ζήτημα στην εμπλοκή των Σκοπίων, εκδ. Gutenberg.
2.Θέματα Ιστορίας, Β΄ Ενιαίου Λυκείου, μάθημα επιλογής
3.Εφημερίδα «Μακεδονία»




▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓




 Πρώην δέντρα, νυν τηλεγραφόξυλα. Αυτό το πράγμα ποιος νοήμων άνθρωπος θα μπορούσε να το ονομάσει «κλάδεμα»; Τι πρεμούρα μας έπιασε καλοκαιριάτικα να κουτσουρέψουμε τα πλατάνια και τα λοιπά δέντρα του ΕΠΑΛ και να δημιουργήσουμε αυτό το έκτρωμα στερώντας τον ίσκιο που προσέφεραν στην θερινή κάψα; Εντάξει, δέντρα είναι, θα ξαναβλαστήσουν, αλλά γιατί να γίνει κρανίου τόπος; Τόσο επικίνδυνα είχαν γίνει και τα μετατρέψαμε σε σκιάχτρα; Και τα φορτηγά ξυλείας που κόπηκε, ποιος θα τα καρπωθεί;

ΕΣ ΑΕΙ ΚΙΒΔΗΛΟΠΟΙΟΙ Ή ΠΕΡΙ ΨΕΥΤΟΜΑΚΕΔΟΝΩΝ, μέρος Α’ (09 07 2010)

Επιχειρήματα για την ελληνικότητα της Μακεδονίας: ένα παλιότερο κείμενο, με αφορμή την πρόταση για «Μακεδονία του Βαρδάρη»




Εδώ και περίπου 20 χρόνια, μετά τον εμφύλιο και τη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας, αναδύεται ένα ζήτημα, για το οποίο - αν και μας αφορούσε άμεσα - αδιαφορούσαμε εσκεμμένα ή αθέλητα: το Μακεδονικό. Η κρατική (κυρίως) αυτή νάρκωση φαίνεται από το γεγονός ότι μέχρι και την ανακίνηση του θέματος με την ανεξαρτητοποίηση των Σκοπίων, ουδέποτε στη σχολική ζωή, σε καμία από τις τρεις εκπαιδευτικές βαθμίδες δε θυμόμαστε να έχουμε ακούσει κάτι για τη διαστρέβλωση αυτή που έχει τις ρίζες της στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο.
Οι σλαβογενείς λοιπόν βόρειοι γείτονές μας διεκδικούν. Ή μάλλον, απαιτούν. Ως θρασείς απατεώνες, αυτοαποκαλούνται και πέτυχαν να ονομάζονται και από άλλες χώρες ως «Μακεδόνες», εκμεταλλευόμενοι τους εξής παράγοντες:
α) Το γεγονός ότι κατοικούν σε γεωγραφικό χώρο μέρους της αρχαίας Μακεδονίας,
β) Τα συμφέροντα των δυνάμεων στην περιοχή, και
γ)την απίστευτη προπαγάνδα που ασκήθηκε και ασκείται ακόμα μέσα από τα σχολεία των Σκοπίων για τη διαμόρφωση «μακεδονικής» συνείδησης και ταυτότητας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται (την πίστη των Σκοπιανών ότι κατάγονται από τους αρχαίους Μακεδόνες, αλυτρωτικές βλέψεις, κλπ.). Αλλά ας δούμε συνοπτικά την προσπάθειά τους αυτή.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γιουγκοσλαβίας με τον Τίτο, είχε αναπτύξει ισχυρή αντίσταση και για τη μελλοντική συνοχή της Γιουγκοσλαβίας, οργάνωσε σχέδιο για να αποτραβήξει τους κατοίκους της περιοχής από την επιρροή των Βουλγάρων διαμορφώνοντας συνείδηση ξεχωριστής εθνότητας και ονομάζοντάς τους «Μακεντόντσι». Έτσι, ένιωθαν ότι αποκτούσαν δική τους οντότητα, ξεχωριστή και από τους Σέρβους και από τους Βουλγάρους. Ακολουθεί η προσπάθεια μιας «κομμουνιστικής Βαλκανικής», που απεργάστηκε ανεπιτυχώς σχέδιο αυτόνομης Μακεδονίας στα εδάφη της αρχαίας Μακεδονίας. Με τη λήξη όμως του εμφυλίου (1949), το θέμα θεωρήθηκε λήξαν και συνέχισε μόνο ως εσωτερικό πρόβλημα της Γιουγκοσλαβίας.
Για να μην ολισθαίνει ο πληθυσμός της «Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» προς φιλοβουλγαρικές εκδηλώσεις, το γιουγκοσλαβικό κράτος προπαγάνδιζε έντονα την «μακεδονική» τους ταυτότητα. Δημιούργησε κρατική υπόσταση («μακεδονική» βουλή, κυβέρνηση, Ακαδημία και άλλα ιδρύματα), κατασκεύασε «μακεδονική» γλώσσα με βάση τις σλαβο - βουλγαρικές διαλέκτους της περιοχής, αναγνώρισε Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη «Μακεδονική» Εκκλησία και φυσικά οι ιστορικοί επανερμήνευσαν την ιστορία της Μακεδονίας με τρόπο που να εξυπηρετεί τους σκοπούς τους. Υποστηρίζουν λοιπόν ότι οι Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή στον 7ο αι. μ.Χ., όπου και βρήκαν τους Μακεδόνες, οι οποίοι όμως δεν ήταν Έλληνες, αλλά ξεχωριστός λαός. Τα ελληνικά στοιχεία στην αρχαία Μακεδονία τα θεωρούν εισηγμένα από τον ελληνικό νότο και τις βόρειες αποικίες του. Επήλθε λοιπόν η ανάμειξη Σλάβων - Μακεδόνων και το νέο Σλαβομακεδονικό έθνος που γεννήθηκε νομιμοποιείται να διεκδικεί τη μακεδονική κληρονομιά!!
Εύκολα γίνεται κατανοητό ότι πρόκειται για πλήρη διαστρέβλωση της ιστορικής δεοντολογίας. Χρέος μας λοιπόν είναι να διαβάζουμε σωστά την Ιστορία ώστε να μη μας λείπουν τα επιχειρήματα εναντίον της άθλιας αυτής προπαγάνδας.
Πρώτα - πρώτα στις αρχαίες πηγές, πουθενά δεν αμφισβητείται η ελληνικότητα των Μακεδόνων. Ο Ησίοδος, ο Ηρόδοτος και ο Ελλάνικος τους συνδέουν γενεαλογικά με τους Δωριείς ή τους Αιολείς. Ο Ηρόδοτος ακόμη αναφέρει ότι ο Αλέξανδρος Α΄ έγινε δεκτός στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου ως γνωστό αγωνίζονταν μόνο Έλληνες. Ο ίδιος Μακεδόνας βασιλιάς κατά τους Περσικούς πολέμους και μιλώντας στους Έλληνες του νότου τόνιζε: «γιατί κι εγώ Έλληνας είμαι στην καταγωγή από τα παλιά χρόνια και δε θα ήθελα να δω την Ελλάδα υπόδουλη αντί ελεύθερη». Ο δε Θουκυδίδης αποκαλεί τους βασιλείς της Μακεδονίας «Τημενίδες», δηλαδή απογόνους του Τημενού από το Άργος.
Οι Σκοπιανοί βασίζουν την επιχειρηματολογία τους και στο ότι ο Δημοσθένης αποκαλεί τον Φίλιππο «βάρβαρο». Αυτό όμως στην αρχαία Ιστορία είναι συχνό φαινόμενο και ο Δημοσθένης ηγούνταν της αντιμακεδονικής μερίδας στην Αθήνα. Όμως είναι αδιανόητο να πιστέψουμε ότι οι φιλομακεδόνες στην Αθήνα (ανάμεσά τους οι ρήτορες Αισχίνης και Ισοκράτης) ήθελαν για αρχηγό των Ελλήνων έναντι των Περσών ένα βάρβαρο, έναν αλλόφυλο. Το ότι οι Μακεδόνες υστερούσαν πολιτιστικά σε σχέση με τους Αθηναίους είναι ένα άλλο ζήτημα, άσχετο προς την καταγωγή τους.
Άλλη αβάσιμη θεωρία υποστηρίζει ότι, ναι μεν η άρχουσα τάξη ήταν ελληνικής καταγωγής, αλλά ο λαός είχε άλλη, ξεχωριστή καταγωγή: ιλλυρική π.χ. ή θρακική. Δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα στην αρχαιότητα όπου μια μικρή ομάδα ξένων ασκεί βασιλική εξουσία σε ένα λαό εμπειροπόλεμο και αυτός ο λαός δεν προσπάθησε να απαλλαγεί από τους ξένους αυτούς άρχοντες.
Η συνέχεια την επόμενη εβδομάδα

http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr


▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓

 Στο ίδιο έργο θεατές. Ξανά – ματά – ανάπλαση του πεζόδρομου. Για να δούμε, αυτή τη φορά θα είναι πεζόδρομος για πεζούς ή θα εξακολουθήσει να μασκαρεύεται… εθνική οδός για τα λεωφορεία, τα φορτηγά και τα γκάζια του κάθε κομπλεξικού.


 Άλλη μια μοναδική πρωτοπορία της πόλης μας. Με μεγάλη προσήλωση και φανερό ενδιαφέρον παρακολούθησε ο νιγριτινός λαός από τα γύρω μαγαζιά το φαντασμαγορικό θέαμα της φαγάνας να ξεπατώνει τις πολλάκις ξεπατωμένες πλάκες και μάλιστα με συγκλονιστική μουσική υπόκρουση υψηλών ντεσιμπέλ, στα όρια της κώφωσης. Οι συνθήκες τραγικές, αλλά ο καφές, καφές!
 Βέβαια, όποτε έστριβε η φαγάνα για να αδειάσει στο φορτηγό πίσω της, υπήρχε κίνδυνος ατυχήματος για τους ανυποψίαστους περαστικούς που περνούσαν από δίπλα, γιατί ο όγκος της, με την στροφή της, κάλυπτε το στενό πέρασμα που υπήρχε και λίγο έλειψε να έχουμε κεφαλιές και τράκους.
 Συνεχίζω με προτάσεις – τομές: μήπως να αναδείξουμε και τον Χρυσορρόη, να τον εκτρέψουμε ενδεχομένως στην τάφρο που ανοίχτηκε, να βάλουμε και γραφικά γεφυράκια, μπας και γλυτώσουμε μια κι έξω από τα αυτοκίνητα; Πώς θα γλυτώσουμε τη μπόχα όμως; (θυμηθείτε και το άλλο όνομα του ποταμού!)

ΖΑΚ ΛΑΚΑΡΙΕΡ: ΩΡΑΙΟΣ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΑΣ (02 07 2010)



Στην Ελλάδα η μνήμη δεν γερνάει ούτε ένα δευτερόλεπτο τη χιλιετία - Jacques Lacarrière.




«Έκανα το πρώτο μου ταξίδι στην Ελλάδα στα 1947, και το τελευταίο το φθινόπωρο του 1966. Η τελευταία εικόνα μου: ένα νησί του Αιγαίου, άδεντρο, μ' ένα μοναδικό χωριό τοπίο απογυμνωμένο με τη μιζέρια και την ομορφιά συναρμοσμένες σα δυο πλαγιές του ίδιου λόφου. Μιζέρια και ομορφιά. Σύζευξη των αντιθέτων, όπως η φράση του Ηράκλειτου που τα κυκλαδίτικα τοπία δεν παύουν να τη συλλαβίζουν μέσα στο φως τους: Αρμονίη κόσμου παλίντροπος. Αν η εικόνα αυτού του χαμένου νησιού παραμένει μέσα μου τόσο έντονη, είναι ίσως επειδή στάθηκε η τελευταία.»
Το Ελληνικό καλοκαίρι - Εκδ. Χατζηνικολή, 1980)

«Στην Ελλάδα η ομορφιά δεν μαθαίνεται ποτέ, είναι αυθόρμητη, αυτόχθονη όπως τ' άσπρα κεντίδια των κυμάτων πάνω στην άμμο, όπως η μελετημένη συμμετρία των κυπαρισσιών σε όλο το μήκος των δρόμων, σαν μία πανδαισία χρωμάτων σε πόρτες και παράθυρα, ή σαν το πολύχρωμο έμβλημα των ελληνικών ενδυμάτων και κοσμημάτων. Διότι η ομορφιά είναι μία μάχη, είναι η νίκη του φωτός πάνω στη σκιά».

Σε ηλικία 80 ετών, πέθανε στις 17/9/2005 στο Παρίσι, ένας κορυφαίος μελετητής της ελληνικής γραμματείας, αρχαίας και σύγχρονης. Συγγραφέας, ποιητής και δοκιμιογράφος, ο Ζακ Λακαριέρ υπήρξε ένας από τους πιο προσεκτικούς παρατηρητές της Ελλάδας και, υπό αυτή του την ιδιότητα, ένας ελληνιστής παγκοσμίου φήμης. Μετάφρασε στα γαλλικά τους Έλληνες κλασικούς, αλλά και νεοέλληνες συγγραφείς και ποιητές, μεταλαμπαδεύοντας την αγάπη του για τον ελληνικό πολιτισμό στο ευρωπαϊκό κοινό.
Ο Ζακ Λακαριέρ δεν υπήρξε απλά ένας αρχαιολάτρης μελετητής, αλλά ένας “ανιχνευτής” της συνέχειας του αρχαίου ελληνικού πνεύματος στο σύγχρονο πολιτισμό. Όπως είχε πει χαρακτηριστικά: «Όποιος αναζητά ψήγματα της αρχαίας Ελλάδας, δεν πρέπει να ψάχνει στα μνημεία, ούτε καν στους τόπους, αλλά στον τρόπο ζωής, στην παράδοση, σε μια γιορτή, ακόμα και σ’ ένα λαϊκό παραμύθι…»
Η αγάπη του για την Ελλάδα ξεκίνησε από τα μαθητικά του κιόλας χρόνια, όταν διδασκόταν ελληνικά στο λύκειο της Ορλεάνης, της πόλης όπου γεννήθηκε το 1925. Η φιλομάθειά του τον έφερε στο Παρίσι, για φιλολογικές και νομικές σπουδές, ενώ η δίψα για ζωή και περιπέτειες τον ώθησε, σε ηλικία 22 ετών, να ξεκινήσει με τα πόδια ένα ταξίδι στην Ινδία. Τελικά η καρδιά του τον οδήγησε στην Ελλάδα και την Κύπρο όπου πραγματοποίησε πολυάριθμα ταξίδια και, με αχώριστο σύντροφο μια ‘Λέικα’, έφερε πίσω στην Ευρώπη εικόνες μεγάλης ευαισθησίας.
«Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις, που δεν μένει στο τέλος παρά η αλήθεια» είχε γράψει και, πιστός εραστής του αρχιπελάγους, είχε εκφράσει την επιθυμία –όταν ερχόταν εκείνη η ώρα- να σκορπιστεί η τέφρα του στο θαλάσσιο χώρο μεταξύ Ύδρας και Σπετσών.



Η τελευταία δημόσια εμφάνισή του στην Ελλάδα ήταν στις 4 Σεπτεμβρίου 2005, στο συμπόσιο που είχε διοργανώσει προς τιμή του ο Δήμος Εξωμβούργου Τήνου, με θέμα «Ατενίζοντας το Αιγαίο», και ομιλητές φίλους του Λακαριέρ και σημαντικούς εκπροσώπους των ελληνικών γραμμάτων, όπως ο συγγραφέας Τάκης Θεοδωρόπουλος και ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, ο οποίος ξεδίπλωσε άγνωστες πτυχές από τη γνωριμία τους και ξεχασμένα περιστατικά από τη ζωή του Λακαριέρ, όπως για παράδειγμα για τότε που είχε παίξει στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, το 1947, το ρόλο του Ξέρξη, τραγουδώντας μάλιστα σε μια διασκευή για Όπερα της Ομώνυμης τραγωδίας του Αισχύλου: Εκείνη τη νύχτα, «μέσα στη σιγαλιά των βουνών όπου οι αντάρτες παραφύλαγαν, απαλλάχτηκα για πάντα από την οπτασία των αρχαίων λιθαριών. Ένιωσα να πεθαίνει μέσα μου μία Ελλάδα και να γεννιέται μια άλλη».
Ο ίδιος ο Ζακ Λακαριέρ, σε σχετική ερώτηση του κοινού, είχε απαντήσει τότε ότι «η Ελλάδα είναι για τους έλληνες και όχι για τους τουρίστες», δίνοντας πάλι τη δική του οπτική για τη χώρα που τόσο αγάπησε.
Ο Ζακ Λακαριέρ είχε τιμηθεί το 1991 με το μεγάλο βραβείο λογοτεχνίας της Γαλλικής Ακαδημίας για το σύνολο του έργου του.

από το site: Culture ana-mpa.gr
Δια την αντιγραφήν:
http://proskynhths.blogspot.com/
tezjorge@yahoo.gr


▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓

 Δεν μπορούμε να μην πούμε ένα μπράβο στο Δήμο και τη Διοίκηση του Σταδίου για τους αθλητικούς χώρους που έχουν διαμορφωθεί. Πλέον και με την ολοκλήρωση του γηπέδου 5Χ5, υπάρχει η δυνατότητα σε δεκάδες συμπολίτες μας, κάθε ηλικίας να ασχοληθούν με όποια αθλητική δραστηριότητα θέλουν. Ολοκληρώνεται και το στέγαστρο στην εξέδρα του γηπέδου και περιμένουμε και βελτιώσεις στο βοηθητικό. Ευτρεπίστηκε και ο εξωτερικός χώρος του σταδίου. Το καλό να λέγεται.
 Δυστυχώς δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για την πόλη. Είπαμε ότι οι ταμπέλες των μονοδρομήσεων περιμένουν το ξεσκέπασμα, αλλά – κυρίως - και το κέντρο περιμένει την αποσυμφόρηση. Και ο Ιούνιος, που μας τάξατε, βγήκε, κ. Δήμαρχε…
 Πρόταση προς τον Δήμο για τουριστική ανάκαμψη: αφού δε γίνεται τίποτα (για την ώρα) με τον αρχαιολογικό χώρο της Τερπνής και με τα νερά των Θερμών, μπορούμε να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Ρόδου: πεταλούδες αυτοί; σφήκες εμείς! Έτσι κι αλλιώς τα συντριβάνια στην πλατεία περνούν περίοδο ξηρασίας, γιατί να μην προβάλλουμε τις σφήκες που συχνάζουν στα απόνερα που λιμνάζουν στο κέντρο της πόλης;
 Έρχεται κι ο Καλλικράτης! Ω ρε σφαγές που θα γίνουν! Ζυμώσεις, συμμαχίες, στρατηγικές, ποιος θα πάρει το χρίσμα; Λέτε να κουμπαριαστεί κανένας όμορος Δήμαρχος;