ΕΝΑ ΟΝΟΜΑ: ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ (28 05 2010)
Η ιστορία μιας δασκάλας αποτυπώνει την κατάσταση
στη Θράκη και τις ευθύνες του κράτους.
Χαρδαβέλλα δεν παρακολουθώ συχνά, καθώς οι εκπομπές του συνήθως αφορούν θέματα που λίγο πολύ τα θεωρώ απάτες. Την Τρίτη το βράδυ όμως, είδα τυχαία ότι το θέμα του ήταν γήινο, και μάλιστα φλέγον: ήταν η κατάσταση στη Θράκη, που βγήκε στην επιφάνεια λόγω μιας δασκάλας, της Χαράς Νικοπούλου. Η προσωπική της υπόθεση δείχνει πεντακάθαρα το τι μαγειρεύεται εκεί και ποιον ρόλο έχει το σύστημα για την παγίωση μιας νεοεποχίτικης, ανθελληνικής κατάστασης.
Ένας από τους ρόλους του δασκάλου, σαφώς και είναι (έτσι μάθαμε) και η καλλιέργεια της προσωπικότητας του μαθητή με βάση τα στοιχεία εκείνα που αποτελούν την ταυτότητα του λαού: γλώσσα, θρησκεία, πατρίδα. Άσε που σήμερα κινδυνεύεις να αποκληθείς ακροδεξιός ή γραφικός αν τολμήσεις και αναφέρεις κάτι από τα τρία. Πάνω σε αυτά όμως στηρίζονται όλοι οι λαοί για να προχωρούν, γιατί, αν δεν υπάρχουν σταθερές βάσεις για να πατήσεις, δε μπορείς να ανέβεις ψηλότερα. Αν δεν έχεις ρίζες βαθιές, πρέπει να τις δημιουργήσεις (ή να τις σφετεριστείς, βλέπε Σκοπιανοί). Αξίες, ήθη και έθιμα που συναποτελούν αυτό που θέλουμε να ονομάζουμε κοινότητα και δίχως αυτά, δυστυχώς, είναι η αδύνατη η ίδια η ύπαρξη.
Στη Θράκη η κατάσταση είναι πιο μπερδεμένη, καθώς από τη μία έχουμε μουσουλμάνους Έλληνες πολίτες με ελληνική συνείδηση, και από την άλλη κάποιους που φέρονται να έχουν τουρκική συνείδηση. Αν προσθέσουμε και την πομακική ή την τσιγγανική γλώσσα, βλέπουμε ότι τινάζεται στον αέρα η «κοινωνία» με τους υπόλοιπους Έλληνες, καθώς σε κανένα από τα βασικά συστατικά δεν υπάρχει ομόνοια. Συνεπώς, για πολλά χρόνια το ελληνικό κράτος είχε αποκλεισμένα τα πομακοχώρια (με ελεεινές μπάρες!) και για τους άλλους που είχαν ή τους καλλιεργούνταν τουρκική συνείδηση, άφηνε το τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής να αλωνίζει (όπως και σήμερα). Και η κοινή γνώμη δεν είχε ιδέα, μιας και το κράτος ακολουθούσε την τακτική της καλής νοικοκυράς: τα σκουπίδια κάτω από το χαλί. Δεν καθαρίζουμε, αρκεί να μη φαίνεται.
Κάποια στιγμή όμως το χαλί τραβιέται. Και τότε, όχι μόνο εμφανίζονται τα σκουπίδια και η ανικανότητά (ή η βρωμιά) μας, αλλά και χάνουμε την ισορροπία μας, αφού μας το τραβάνε κάτω από τα πόδια μας.
Στα πλαίσια του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν έχουμε λόγο να ζητάμε να αλλάξει κάποιος θρησκεία ή γλώσσα. Οι Πομάκοι, που δεν έχουν καμία σχέση με Τούρκους (είναι άλλο, ντόπιο φύλο), είναι ανάγκη να κρατήσουν και τη γλώσσα τους και τη θρησκεία τους. Όμως είναι εξίσου απαραίτητο να μάθουν καλά και την ελληνική γλώσσα. Και οι ίδιοι το θέλουν. Όμως, τα προοδευτικά στελέχη των Υπουργείων της νέας τάξης πραγμάτων αποφασίζουν μέσα από - κι εγώ δεν ξέρω ποιες - συμφωνίες να διδάξουν στα πομακόπουλα και τα τσιγγανόπουλα την τουρκική! Επειδή είναι μουσουλμάνοι δε σημαίνει ότι είναι και Τούρκοι! Το Προξενείο στην Θράκη κάνει καλά τη δουλειά του. Μπορείτε να φανταστείτε την Τουρκία να επιβάλλει τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας (;) σε όλα τα δημόσια σχολεία της Κωνσταντινούπολης;
Έτσι λοιπόν, αντί να προωθείται για τις μειονότητες μια ισότιμη εκπαίδευση με την πλειονότητα, έχουμε μια απόπειρα εκτουρκισμού ανθρώπων, συμπολιτών μας, που δεν τη θέλουν! Μόνο οι φανατικοί μουσουλμάνοι, οι πράκτορες του τουρκικού Προξενείου και οι ψευτομουφτήδες κρυφογελάνε, όταν βλέπουν τα σχέδιά τους να γίνονται πραγματικότητα και μάλιστα με τις ευλογίες του ελληνικού κράτους και αυτών που τάχτηκαν να το υπηρετήσουν.
Η Χαρά Νικοπούλου προσπάθησε να εμφυσήσει στα παιδιά του χωριού Μ. Δέρειο του Έβρου, όπου εργαζόταν, μια αίσθηση της μοναδικότητας της φυλής τους και μια ελληνική συνείδηση, χωρίς να θίξει ούτε τη γλώσσα, ούτε τη θρησκεία τους. Δεν ήθελε όμως να βλέπει αυτά τα παιδιά να δέχονται απροστάτευτα την τουρκική προπαγάνδα για να συρθούν αργότερα σε κάποιο τουρκικό σχολείο ή Πανεπιστήμιο. Αυτή της τη μαγκιά την πλήρωσε. Έπεσαν λυτοί και δεμένοι να τη φάνε. Και το κατάφεραν.
Στην εκπομπή του Χαρδαβέλλα ακούστηκαν πολλά. Από τους φανατικούς της περιοχής (που δεν ήθελαν να μιλήσουν καθαρά), υψηλόβαθμα στελέχη του Υπουργείου Παιδείας, τους μειονοτικούς βουλευτές Ξάνθης και Ροδόπης, μέχρι και τον Δήμαρχο, τον Έλληνα και χριστιανό Δήμαρχο που η φωλιά του μάλλον είναι πολύ λερωμένη, μιας και κάθε λεπτό αναιρούσε αυτό που έλεγε πριν. Κατάφεραν να την κάνουν να ζητήσει μετάθεση. Την τραυμάτισαν, τη συκοφάντησαν και κατάφεραν να ξερριζώσουν έναν πυλώνα του ελληνισμού, ένα πρότυπο δασκάλας (ας μην αναφερθώ στο έργο της και στο τι πέτυχε με τα παιδιά, θέλει ολόκληρες σελίδες) από μια τόσο ευαίσθητη περιοχή.
Και αναρωτιέμαι: κυρίαρχη, κρατική πολιτική στη Θράκη ποιος ασκεί; Το ελληνικό κράτος ή το τουρκικό Προξενείο;
▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓
Τι γίνεται φέτος ρε παιδιά; Δεν προλάβαμε να ασχοληθούμε με τη σημειολογία στο μάθημα της Έκθεσης και δώστου «Στου Κεμάλ το σπίτι» στα Κείμενα Λογοτεχνίας ανήμερα της ημέρας μνήμης της ποντιακής γενοκτονίας! Βέβαια το κείμενο του Ιωάννου που έπεσε, δεν έχει καμία σχέση, αλλά να ακούγεται το όνομα του Κεμάλ, του ηγέτη της σφαγής, μια τέτοια μέρα, σε βάζει σε υποψίες... Λέτε η Επιτροπή να μην ήξερε τι μέρα ήταν η 19η Μαΐου;
Αλλά και στα Αρχαία Ελληνικά δεν πήγαν πίσω: στο άγνωστο κείμενο, διάλεξαν ένα απόσπασμα από τα «Απομνημονεύματα» του Ξενοφώντα, όπου αναφέρεται η γνωστή και σήμερα φράση: «ο βίος αβίωτος»! Όπως πάνε να μας τον καταντήσουν με τα συνεχή «μέτρα». Μπράβο επιτυχία φέτος, αυτές ήταν εξετάσεις!
Αναμένουμε δίχως ανάσα να πραγματωθούν οι αποφάσεις του Δήμου που συνόδευαν τον τελευταίο λογαριασμό ύδρευσης (πρώτη φορά που χάρηκα ανοίγοντας έναν λογαριασμό!). Για να δούμε, γιατί ο Ιούνιος είναι πολύ κοντά. Και το Φθινόπωρο επίσης...
Αν θέλετε περισσότερα για τους Πομάκους, θα βρείτε στην διαδικτυακή εφημερίδα τους «Ζαγάλισα», στη διεύθυνση: http://zagalisa.gr/
Οι απόψεις του Γιάννη Μπάκα, που εξίσου υπηρετεί στη Θράκη, επί του θέματος θα ήταν καλοδεχούμενες (για να μην πω απαραίτητες).
Παρασκευή 4 Ιουνίου 2010
Πέμπτη 27 Μαΐου 2010
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ (21 05 2010)
Σημειολογία του κειμένου που έπεσε στις Πανελλαδικές, στο μάθημα της Έκθεσης, άλλως,
τί μέλλον προετοιμάζουμε για τη νέα γενιά.
«Οι αναλφάβητοι του 21ου αιώνα
δεν θα είναι εκείνοι που δεν ξέρουν γραφή και ανάγνωση,
αλλά εκείνοι που δεν μπορούν
να μάθουν, να ξεμάθουν και να ξαναμάθουν.»
«Το Σοκ του Μέλλοντος είναι το συντριπτικό άγχος
και ο αποπροσανατολισμός που προκαλούνται
σε άτομα που υποβάλλονται σε πολύ μεγάλες αλλαγές,
μέσα σε πολύ λίγο χρόνο.»
Alvin Toffler
Ξεκίνησε και φέτος, για άλλη μια χρονιά, η έσχατη δοκιμασία των μαθητικών χρόνων: οι Πανελλαδικές εξετάσεις. Δοκιμασία για χιλιάδες παιδιά και τους γονείς τους. Το πιο «υποκειμενικό» μάθημα στο οποίο συναγωνίζονται είναι η Έκθεση και αυτό είναι συνήθως το εναρκτήριο μάθημα. Λέμε ότι η επικαιρότητα "παίζει" δυνατά για πιθανό θέμα και όντως πολλές φορές έτσι γίνεται. Φέτος όμως, το πράγμα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Αν σας είναι εύκολο, ρίξτε μια ματιά στο κείμενο που επιλέχτηκε φέτος και ας προσπαθήσουμε να αποκρυπτογραφήσουμε τα μηνύματα που πιθανόν κρύβονται διαβάζοντας πίσω από τις λέξεις.
Αυτομόρφωση ή «δια βίου μάθηση» (για τους παλιότερους) ήταν το θέμα που επιλέχτηκε, μέσα από ένα κείμενο της καθηγήτριας Κοινωνιολογίας Αλεξάνδρας Κορωναίου. Παράξενη έννοια στο άκουσμα η αυτομόρφωση, σαν αυτές που ακούγονται πυκνά συχνά από στόματα «προοδευτικών» πολιτικών ή καθηγητών. Έννοιες αντιγραμμένες ή μεταφρασμένες από την αγγλική που εντυπωσιάζουν την ακοή μας και για αυτό αρέσκονται οι προαναφερθέντες να τις χρησιμοποιούν, ακόμα και όταν κάνουν τις «μεταρρυθμίσεις» τους. Όπως, π.χ. στις «μεταρρυθμίσεις» των τίτλων των διάφορων Υπουργείων: πού το «Υπουργείο Παιδείας» και πού το «Υπουργείο Παιδείας και δια βίου μάθησης»! Αβυσσαλέα διαφορά! Πού το «Υπουργείο Δικαιοσύνης» και πού το «Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων»! Κολοσσιαία μεταρρύθμιση που θα αφήσει στην Ιστορία τους εμπνευστές της. Ο εντυπωσιασμός όμως επιτυγχάνεται.
Έτσι λοιπόν και η αυτομόρφωση. Δεν θα σταθώ στην ανάλυση της έννοιας (που τελικά δεν είναι να μορφώνεσαι ή να επιμορφώνεσαι από μόνος σου), αλλά σε κάποια επιμέρους στοιχεία που μπορούμε να αλιεύσουμε σε αυτό το επίκαιρο θέμα.
Το πρώτο σχόλιο αφορά στο ίδιο το θέμα. Η αυτομόρφωση προσμετράται στις έννοιες που αναφέρονται έντονα στα προγράμματα των κυβερνώντων και που εύκολα τα εντοπίζεις στην σχετική τους ιστοσελίδα opengov.gr. Με πιθανή κακεντρέχεια, αναρωτιέμαι αν καλός και διαβασμένος μαθητής μπορεί να ήταν εκείνος που επισκεπτόταν (;) αυτές τις κομματικές ιστοσελίδες, άρα ο κομματικοποιημένος (ή, για να το πω πολιτικά ορθώς, πολιτικοποιημένος) μαθητής;
Το πιο σημαντικό όμως, θεωρώ ότι κρύβεται στο ίδιο το κείμενο. Αναφέρεται λοιπόν ότι η αυτομόρφωση είναι απαραίτητη σήμερα καθώς "...πολλά επαγγέλματα χάνουν γρήγορα την αξία και τη χρησιμότητά τους..." και ακόμα "...η συνολική τεχνολογική αναδιάρθρωση της εργασιακής δραστηριότητας στερεί όλο και περισσότερο στα άτομα τη δυνατότητα να διατηρούν μία και μοναδική επαγγελματική ταυτότητα σε όλη τη διάρκεια της ενεργού ζωής τους", "...οι νέοι άνθρωποι των τεχνολογικών κοινωνιών καλούνται να αλλάξουν δύο ή τρία επαγγέλματα στην επαγγελματική πορεία τους".
Προσπαθήστε να αποσυμβολίσετε το κείμενο με βάση το τι συμβαίνει γύρω μας. Όταν επιχειρείται - με τις ευλογίες του ΔΝΤ - μια σφαγή των εργασιακών δικαιωμάτων και οδεύουμε σε έναν εργασιακό Μεσαίωνα, τι μας λέει αυτό το κείμενο; Τι λέει στα παιδιά που ετοιμάζονται να μπουν στα Πανεπιστήμια αυτό το κείμενο; Τους λέει στα μούτρα τους ότι, ακόμα κι αν μπείτε στη σχολή που θέλετε, ποτέ δεν θα είστε πλέον σίγουροι για το μέλλον σας. Δε μιλάμε για ένα επάγγελμα, όπως του γιατρού, π.χ., που οφείλει να εμπλουτίζει συνεχώς τις γνώσεις του για να είναι καλός γιατρός, μιας και η επιστήμη του καθημερινά εξελίσσεται. Όχι! Μιλάμε για μεταπήδηση σε δύο ή τρία επαγγέλματα! Κανονίστε την πορεία σας!
Από την άλλη, μας υπενθυμίζει ότι χάνουν την αξία τους κάποια επαγγέλματα. Οπότε, τί; Οπότε, διευκολύνεται η εργοδοτική αυθαιρεσία για μειώσεις ή απολύσεις. Έτσι το διαβάζω εγώ το κείμενο. Η αβεβαιότητα σε όλο της το μεγαλείο, η προετοιμασία μιας νεολαίας για την εισαγωγή σε μια ζούγκλα κανιβάλων, όπου homo homini lupus. Ανθρωποφαγία.
Παρατηρήστε τέλος, ότι κάθε αναφορά του κειμένου στην αυτομόρφωση έχει απλά και μόνο τεχνοκρατικό χαρακτήρα. Ούτε μια κουβέντα για πνευματικό πολιτισμό, ούτε μια λέξη για λογοτεχνία, άλλες τέχνες, ιστορία, φιλοσοφία κλπ. Στο πυρ το εξώτερον η ανθρωπιστική παιδεία! Μοναδικός στόχος η ποσότητα, η περαιτέρω εξειδίκευση, η χρησιμοθηρική γνώση. Αφού λοιπόν με την αυτομόρφωση ο άνθρωπος δε μορφώνεται, δηλαδή δεν παίρνει τη μορφή της η προσωπικότητά του, γιατί τη λένε αυτομόρφωση και όχι «αυτοεκπαίδευση» ή «αυτοκατάρτιση» ή όπως αλλιώς; Μάλλον γιατί οι φωστήρες δεν θα το σκέφτηκαν όταν μετέφραζαν αβασάνιστα κάποιον ξενικό όρο.
Φοβερή η απεικόνιση της πραγματικότητας και της «υφής» του νέου ανθρώπου που οραματίζονται. Μα έτσι βγαίνει και νόημα: ο ανερμάτιστος άνθρωπος – ο δίχως εσωτερικά, πνευματικά, ηθικά ερείσματα – χειραγωγείται ευκολότερα. Και βέβαια, πού να βρεθεί η ώρα για τέτοια (κουραστικά;) πράγματα, τη στιγμή που θα ψάχνουμε για το δεύτερο ή το τρίτο επάγγελμα, μετά τη δεύτερη ή την τρίτη απόλυση με πρόφαση κάποια κρίση του «χαμένης αξίας» επαγγέλματος;
Συνεπώς, το μήνυμα είναι σαφές, ανεξάρτητοι κύριοι της Επιτροπής Εξετάσεων: το νου σας, να καταρτίζεστε εις το διηνεκές, μπας και ξεφύγετε από την αβεβαιότητα. Και συλλογιέμαι: έχουμε εδώ ένα απλό κείμενο για Πανελλήνιες ή ένα πολιτικό τελεσίγραφο σε όσους ακόμα ψελλίζουν για υγιή αντίδραση σε όσα μας πελεκιούνται;
▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓
Για εξετάσεις μιλάμε, να ευχηθούμε και καλή τύχη σε όλα τα παιδιά.
Ο Ισίδωρος Ζουργός έκανε πάλι το θαύμα του, μετά τη «Σκιά της Πεταλούδας». Συγκλονιστική η αναπαράσταση της ατμόσφαιρας του 1821 στην «Αηδονόπιτα». Ιδιαίτερα τα κεφάλαια που μας πηγαίνουν στο πολιορκημένο Μεσολόγγι και την Έξοδο... Αλλά, καλύτερα να ρωτήσουμε πρώτα, αν μπορούμε να το διαβάσουμε. Θα συμβάλλει άραγε στην αυτομόρφωσή μας;
Σημειολογία του κειμένου που έπεσε στις Πανελλαδικές, στο μάθημα της Έκθεσης, άλλως,
τί μέλλον προετοιμάζουμε για τη νέα γενιά.
«Οι αναλφάβητοι του 21ου αιώνα
δεν θα είναι εκείνοι που δεν ξέρουν γραφή και ανάγνωση,
αλλά εκείνοι που δεν μπορούν
να μάθουν, να ξεμάθουν και να ξαναμάθουν.»
«Το Σοκ του Μέλλοντος είναι το συντριπτικό άγχος
και ο αποπροσανατολισμός που προκαλούνται
σε άτομα που υποβάλλονται σε πολύ μεγάλες αλλαγές,
μέσα σε πολύ λίγο χρόνο.»
Alvin Toffler
Ξεκίνησε και φέτος, για άλλη μια χρονιά, η έσχατη δοκιμασία των μαθητικών χρόνων: οι Πανελλαδικές εξετάσεις. Δοκιμασία για χιλιάδες παιδιά και τους γονείς τους. Το πιο «υποκειμενικό» μάθημα στο οποίο συναγωνίζονται είναι η Έκθεση και αυτό είναι συνήθως το εναρκτήριο μάθημα. Λέμε ότι η επικαιρότητα "παίζει" δυνατά για πιθανό θέμα και όντως πολλές φορές έτσι γίνεται. Φέτος όμως, το πράγμα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Αν σας είναι εύκολο, ρίξτε μια ματιά στο κείμενο που επιλέχτηκε φέτος και ας προσπαθήσουμε να αποκρυπτογραφήσουμε τα μηνύματα που πιθανόν κρύβονται διαβάζοντας πίσω από τις λέξεις.
Αυτομόρφωση ή «δια βίου μάθηση» (για τους παλιότερους) ήταν το θέμα που επιλέχτηκε, μέσα από ένα κείμενο της καθηγήτριας Κοινωνιολογίας Αλεξάνδρας Κορωναίου. Παράξενη έννοια στο άκουσμα η αυτομόρφωση, σαν αυτές που ακούγονται πυκνά συχνά από στόματα «προοδευτικών» πολιτικών ή καθηγητών. Έννοιες αντιγραμμένες ή μεταφρασμένες από την αγγλική που εντυπωσιάζουν την ακοή μας και για αυτό αρέσκονται οι προαναφερθέντες να τις χρησιμοποιούν, ακόμα και όταν κάνουν τις «μεταρρυθμίσεις» τους. Όπως, π.χ. στις «μεταρρυθμίσεις» των τίτλων των διάφορων Υπουργείων: πού το «Υπουργείο Παιδείας» και πού το «Υπουργείο Παιδείας και δια βίου μάθησης»! Αβυσσαλέα διαφορά! Πού το «Υπουργείο Δικαιοσύνης» και πού το «Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων»! Κολοσσιαία μεταρρύθμιση που θα αφήσει στην Ιστορία τους εμπνευστές της. Ο εντυπωσιασμός όμως επιτυγχάνεται.
Έτσι λοιπόν και η αυτομόρφωση. Δεν θα σταθώ στην ανάλυση της έννοιας (που τελικά δεν είναι να μορφώνεσαι ή να επιμορφώνεσαι από μόνος σου), αλλά σε κάποια επιμέρους στοιχεία που μπορούμε να αλιεύσουμε σε αυτό το επίκαιρο θέμα.
Το πρώτο σχόλιο αφορά στο ίδιο το θέμα. Η αυτομόρφωση προσμετράται στις έννοιες που αναφέρονται έντονα στα προγράμματα των κυβερνώντων και που εύκολα τα εντοπίζεις στην σχετική τους ιστοσελίδα opengov.gr. Με πιθανή κακεντρέχεια, αναρωτιέμαι αν καλός και διαβασμένος μαθητής μπορεί να ήταν εκείνος που επισκεπτόταν (;) αυτές τις κομματικές ιστοσελίδες, άρα ο κομματικοποιημένος (ή, για να το πω πολιτικά ορθώς, πολιτικοποιημένος) μαθητής;
Το πιο σημαντικό όμως, θεωρώ ότι κρύβεται στο ίδιο το κείμενο. Αναφέρεται λοιπόν ότι η αυτομόρφωση είναι απαραίτητη σήμερα καθώς "...πολλά επαγγέλματα χάνουν γρήγορα την αξία και τη χρησιμότητά τους..." και ακόμα "...η συνολική τεχνολογική αναδιάρθρωση της εργασιακής δραστηριότητας στερεί όλο και περισσότερο στα άτομα τη δυνατότητα να διατηρούν μία και μοναδική επαγγελματική ταυτότητα σε όλη τη διάρκεια της ενεργού ζωής τους", "...οι νέοι άνθρωποι των τεχνολογικών κοινωνιών καλούνται να αλλάξουν δύο ή τρία επαγγέλματα στην επαγγελματική πορεία τους".
Προσπαθήστε να αποσυμβολίσετε το κείμενο με βάση το τι συμβαίνει γύρω μας. Όταν επιχειρείται - με τις ευλογίες του ΔΝΤ - μια σφαγή των εργασιακών δικαιωμάτων και οδεύουμε σε έναν εργασιακό Μεσαίωνα, τι μας λέει αυτό το κείμενο; Τι λέει στα παιδιά που ετοιμάζονται να μπουν στα Πανεπιστήμια αυτό το κείμενο; Τους λέει στα μούτρα τους ότι, ακόμα κι αν μπείτε στη σχολή που θέλετε, ποτέ δεν θα είστε πλέον σίγουροι για το μέλλον σας. Δε μιλάμε για ένα επάγγελμα, όπως του γιατρού, π.χ., που οφείλει να εμπλουτίζει συνεχώς τις γνώσεις του για να είναι καλός γιατρός, μιας και η επιστήμη του καθημερινά εξελίσσεται. Όχι! Μιλάμε για μεταπήδηση σε δύο ή τρία επαγγέλματα! Κανονίστε την πορεία σας!
Από την άλλη, μας υπενθυμίζει ότι χάνουν την αξία τους κάποια επαγγέλματα. Οπότε, τί; Οπότε, διευκολύνεται η εργοδοτική αυθαιρεσία για μειώσεις ή απολύσεις. Έτσι το διαβάζω εγώ το κείμενο. Η αβεβαιότητα σε όλο της το μεγαλείο, η προετοιμασία μιας νεολαίας για την εισαγωγή σε μια ζούγκλα κανιβάλων, όπου homo homini lupus. Ανθρωποφαγία.
Παρατηρήστε τέλος, ότι κάθε αναφορά του κειμένου στην αυτομόρφωση έχει απλά και μόνο τεχνοκρατικό χαρακτήρα. Ούτε μια κουβέντα για πνευματικό πολιτισμό, ούτε μια λέξη για λογοτεχνία, άλλες τέχνες, ιστορία, φιλοσοφία κλπ. Στο πυρ το εξώτερον η ανθρωπιστική παιδεία! Μοναδικός στόχος η ποσότητα, η περαιτέρω εξειδίκευση, η χρησιμοθηρική γνώση. Αφού λοιπόν με την αυτομόρφωση ο άνθρωπος δε μορφώνεται, δηλαδή δεν παίρνει τη μορφή της η προσωπικότητά του, γιατί τη λένε αυτομόρφωση και όχι «αυτοεκπαίδευση» ή «αυτοκατάρτιση» ή όπως αλλιώς; Μάλλον γιατί οι φωστήρες δεν θα το σκέφτηκαν όταν μετέφραζαν αβασάνιστα κάποιον ξενικό όρο.
Φοβερή η απεικόνιση της πραγματικότητας και της «υφής» του νέου ανθρώπου που οραματίζονται. Μα έτσι βγαίνει και νόημα: ο ανερμάτιστος άνθρωπος – ο δίχως εσωτερικά, πνευματικά, ηθικά ερείσματα – χειραγωγείται ευκολότερα. Και βέβαια, πού να βρεθεί η ώρα για τέτοια (κουραστικά;) πράγματα, τη στιγμή που θα ψάχνουμε για το δεύτερο ή το τρίτο επάγγελμα, μετά τη δεύτερη ή την τρίτη απόλυση με πρόφαση κάποια κρίση του «χαμένης αξίας» επαγγέλματος;
Συνεπώς, το μήνυμα είναι σαφές, ανεξάρτητοι κύριοι της Επιτροπής Εξετάσεων: το νου σας, να καταρτίζεστε εις το διηνεκές, μπας και ξεφύγετε από την αβεβαιότητα. Και συλλογιέμαι: έχουμε εδώ ένα απλό κείμενο για Πανελλήνιες ή ένα πολιτικό τελεσίγραφο σε όσους ακόμα ψελλίζουν για υγιή αντίδραση σε όσα μας πελεκιούνται;
▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓
Για εξετάσεις μιλάμε, να ευχηθούμε και καλή τύχη σε όλα τα παιδιά.
Ο Ισίδωρος Ζουργός έκανε πάλι το θαύμα του, μετά τη «Σκιά της Πεταλούδας». Συγκλονιστική η αναπαράσταση της ατμόσφαιρας του 1821 στην «Αηδονόπιτα». Ιδιαίτερα τα κεφάλαια που μας πηγαίνουν στο πολιορκημένο Μεσολόγγι και την Έξοδο... Αλλά, καλύτερα να ρωτήσουμε πρώτα, αν μπορούμε να το διαβάσουμε. Θα συμβάλλει άραγε στην αυτομόρφωσή μας;
Τετάρτη 19 Μαΐου 2010
ΑΣΤΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ (14 05 2010)
Τα παραμύθια ορισμένων και
η γλυκιά αφέλειά μας να τα πιστεύουμε.
Περηφανευόμαστε ως Έλληνες για ένα μεγάλο δώρο που μας έλαχε να κληρονομήσουμε: το μεγαλείο της γλώσσας μας. Μια γλώσσα που πλάστηκε και εξελίχθηκε από ανθρώπους που έζησαν και δημιούργησαν σ’ αυτόν τον ευλογημένο ευρύτερο ελλαδικό τόπο και σ’ αυτήν τη γλώσσα γράφτηκαν κάποια απ’ τα μεγαλύτερα αριστουργήματα του παγκόσμιου πνευματικού μόχθου. Άξιο είναι λοιπόν να περηφανευόμαστε. Από δω όμως, ως το σημείο να υπερβάλλουμε για ποιοτικά χαρακτηριστικά φορώντας παρωπίδες – σαν την κουκουβάγια για το δικό της παιδί – χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, χωρίς πηγές, είναι μεγάλη η απόσταση.
Κι όμως, με τη συνδρομή των μέσων – ιδίως του απέραντου και εν πολλοίς αναξιόπιστου διαδικτύου – έχουμε δει και διαβάσει πάμπολλες μπαρούφες που όμως μας εξιτάρουν, μιας και πρόκειται για τη δικιά μας γλώσσα, το δικό μας «παιδί». Κι όταν ακούμε κάποιον έπαινο για τα «ημέτερα», συνήθως είναι χαλαρή η βάσανος της επαλήθευσης. Τα δεχόμαστε ασμένως ως έχουν. Ο λόγος σήμερα περί των αστικών μύθων (urban legends) για την ελληνική γλώσσα.
Δεχόμαστε λοιπόν αδέσποτα e mails ή διαβάζουμε σε ιστοτόπους ελαφρά τη καρδία για το μεγαλείο της ελληνικής γλώσσας, κυρίως της αρχαίας. Αναφέρεται, λ.χ., η άκρως φιλελληνική προσπάθεια Ισπανών (Βάσκων) ευρωβουλευτών να θεσπιστεί η ελληνική γλώσσα ως η επίσημη γλώσσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εδώ κολλάει και η ρήση «το να μιλά κανείς για Ενωμένη Ευρώπη χωρίς την Ελληνική είναι σα να μιλά σε έναν τυφλό για χρώματα». Όντως, Βάσκοι ευρωβουλευτές (είναι ισχυρός ο φιλελληνισμός στην περιοχή αυτή της Ισπανίας) πήραν σχετικές πρωτοβουλίες (από το 1988). Όχι όμως για επισημοποίηση της αρχαίας ελληνικής, αλλά για «να ανακτήσει η κλασική ελληνική γλώσσα στην Ευρώπη τη θέση που της αναλογεί και να καταστεί η κοινή γλώσσα πνευματικής καλλιέργειας όλων των Ευρωπαίων». Η προτάσεις αυτές έπεσαν στο κενό κάθε φορά που τέθηκαν και το δυστύχημα είναι πως ούτε οι Έλληνες ευρωβουλευτές (πλην εξαιρέσεων) δεν τις στήριξαν.
Προσθέτω και το μύθο περί της ιδιότητας της ελληνικής γλώσσας να είναι η μοναδική «νοηματική» γλώσσα. Αυτό σημαίνει ότι στην ελληνική γλώσσα το «σημαίνον» και το «σημαινόμενο» ταυτίζονται. Δηλαδή, στην ορολογία των γλωσσολόγων, η λέξη που χρησιμοποιούμε για ένα αντικείμενο (π.χ. αυτοκίνητο) σημαίνει (δείχνει) από μόνη της το ίδιο το αντικείμενο ( αυτοκίνητο= αυτό που κινείται από μόνο του). Ενώ στα αγγλικά π.χ., η λέξη car δε σημαίνει από μόνη της τίποτα, παρά μόνο ότι οι Άγγλοι συμφώνησαν (κοινωνική σύμβαση) να ονομάζουν το συγκεκριμένο αντικείμενο έτσι. Ναι, αλλά υπάρχει και το automobile, όπως και στα ελληνικά υπάρχει το κάρο. Οπότε; Με αυτόν τον τρόπο κάθε γλώσσα είναι «νοηματική» και τέλεια σχέση μεταξύ λέξης και αντικειμένου δεν υπάρχει, καθώς ανατρέχοντας συνεχώς στις ρίζες δε φτάνουμε παρά μόνο σε κοινωνικές συμβάσεις (στο εν λόγω παράδειγμα, ποια πρωτογενή σχέση έχει η λέξη «κίνηση» με την ίδια την έννοια της κίνησης;).
Τέλος, ας μιλήσουμε και για τον μύθο ότι η ελληνική έχει 5-6 εκατομμύρια λέξεις και 78-90 εκατομμύρια λεκτικούς τύπους (γενικές, δοτικές, πληθυντικό, κλπ)! Αυτός ο μύθος, ομολογώ, έχει έναν πυρήνα αλήθειας. Το Πανεπιστήμιο Irvine της Καλιφόρνια έχει συγκεντρώσει τα περισσότερα σωμένα έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, αλλά και ορισμένα μεταγενέστερα, ως την Άλωση, στο πρόγραμμα TLG (Thesaurus Linguae Graecae). Όλες οι λέξεις αυτών των κειμένων είναι περίπου 78 εκατομμύρια και υπολογίζεται να ξεπεράσουν τα 90, όταν ολοκληρωθεί η αποθησαύριση. Άλλο όμως ο συνολικός αριθμός λέξεων στα κείμενα και άλλο ο συνολικός αριθμός λέξεων ή λεκτικών τύπων μιας γλώσσας. Γιατί μια λέξη επαναλαμβάνεται χιλιάδες φορές μέσα στα κείμενα. Στην πραγματικότητα (και με τη διασταύρωση με το λεξικό Liddell – Scott), έχουμε για την ελληνική γλώσσα, από την αρχαιότητα μέχρι και την Άλωση, περίπου 90.000.000 συνολικό αριθμό λέξεων στα κείμενα, 1.500.000 λεκτικούς τύπους και 160.000 λέξεις.
Συμπερασματικά, οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί σε ό, τι ακούμε και ό, τι διαβάζουμε. Τα μυαλά μας να είναι μέσα στο κεφάλι και να έχουμε έτσι τη δυνατότητα να κρίνουμε και να ελέγχουμε. Για να μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι περηφανευόμαστε σωστά και δίκαια για σωστά και τεκμηριωμένα χαρακτηριστικά της γλώσσας μας, του είναι μας. Να περηφανευόμαστε μετά λόγου γνώσεως και ανοίγοντας και κανένα βιβλίο αυτής της έρμης ελληνικής γλώσσας, που κατά τ’ άλλα βαυκαλιζόμαστε ότι είμαστε άξιοι κληρονόμοι της...
▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓
Συγχαρητήρια στα παιδιά και τους καθηγητές του Επαγγελματικού Λυκείου Νιγρίτας για την ωραία έκπληξη στο ανέβασμα του θεατρικού «Μπακαλόγατου». Μεράκι, ζωντάνια και ανιδιοτελής προσφορά της ψυχής τους στον κόσμο. Αποδεικνύεται ότι όλα τα παιδιά μπορούν να είναι «καλοί μαθητές», όταν ασχοληθούν με κάτι που τους εμπνέει.
Όταν χάνουν τη ζωή τους αθώοι εργαζόμενοι που δεν συμμετείχαν σε μια πορεία εργαζομένων (!), τότε σιωπάς και συλλογιέσαι. Ένας μεγάλος δάσκαλος, ο Ηλίας Μπαζίνας, λέει ότι για να βρεις τον υπαίτιο, πρέπει να ψάξεις να δεις ποιος ωφελείται...
Τελικά, φαίνεται ότι ο κόσμος ξυπνάει. Πολλές είναι οι περιπτώσεις βουλευτών που δυσκολεύονται να κυκλοφορήσουν γιατί όπου και να πάνε, βρίσκονται αντιμέτωποι με σχόλια όχι και τόσο κολακευτικά, που φτάνουν και σε φραστικές επιθέσεις, έξω απ’ τα δόντια. Και εδώ καιρό έχουμε να δούμε κάποιον... (τέλειωσαν και οι παρελάσεις! Ευτυχώς, γιατί αρχίζουν να καρπίζουν οι ντοματιές στους μπαξέδες!)
Πέμπτη 13 Μαΐου 2010
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ (07 05 2010)
Τα κοινά στοιχεία του Δ.Ο.Ε. (1898) και του Δ.Ν.Τ. (2010)
Είναι γενικώς αποδεκτό ότι η ενασχόληση με την Ιστορία μπορεί να προσφέρει πολλά. Μπορεί να ανοίξει τα μάτια και να αντιληφθούμε – μετά από τόσα χρόνια – πώς γίνονται και ξαναγίνονται τα πράγματα, και κυρίως πώς να αποφεύγουμε να επαναλαμβάνουμε ιστορικά λάθη. Φαίνεται όμως, ότι ο λαός αυτός (και οι ταγοί του) δεν αγαπούν ιδιαίτερα τη μελέτη της Ιστορίας, γιατί αλλιώς δεν εξηγείται η κραυγαλέα ανικανότητα να πέφτουμε μέσα στις ίδιες παγίδες ξανά και ξανά. Ευκαιρία λοιπόν σήμερα να ξεσκονίσουμε μερικά ιστορικά βιβλία και να ρίξουμε μια ματιά στο αντίστοιχο Δ.Ν.Τ. του παρελθόντος: στον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (Δ.Ο.Ε.).
Οι κυβερνήσεις του Τρικούπη, πέρα από τα όσα θετικά πέτυχαν για τον τόπο (δημόσια έργα, μέτρα για διοίκηση ανεξάρτητη από τους πολιτικούς), ευνοούσαν ιδιαίτερα τους μεγαλοκεφαλαιούχους (μας θυμίζει τίποτα;) και έσπρωχναν επομένως τις μεσαίες και χαμηλές τάξεις προς το αντίπαλο κόμμα του Δηλιγιάννη. Τα οικονομικά προβλήματα του κράτους ήταν έντονα ήδη πριν από τον Τρικούπη, αλλά οι προσπάθειες να καλυφθούν γινόταν κυρίως με εσωτερικό δανεισμό (Εθνική Τράπεζα, πλούσιοι Έλληνες τραπεζίτες). Οι στρατιωτικές δαπάνες για την προσάρτηση της Θεσσαλίας (1881) επέτειναν το πρόβλημα αυξάνοντας το εσωτερικό χρέος και οδηγώντας σε νέα δάνεια.
Είναι η περίοδος κατά την οποία θα στραφεί το ελληνικό κράτος και στα δάνεια από το εξωτερικό, με αποτέλεσμα την εισροή ξένου κεφαλαίου στη χώρα μας. Όμως οι ξένοι δανειστές θέτουν ξεκάθαρα τον όρο να ελέγξουν τα οικονομικά της Ελλάδας. Ο Τρικούπης (1893), για να αποφύγει μια τέτοια περίπτωση, προτείνει τη συγκρότηση ενός συμβουλίου, στο οποίο θα συμμετείχαν και αντιπρόσωποι των δανειστών, με σκοπό να επιβλέπει τη χρήση του δανείου. Φυσικά αυτό δε γίνεται δεκτό και λόγω πίεσης του χρόνου, ο Τρικούπης αποχωρεί από το υπουργείο, προβλέποντας τη νομοτελειακή καταστροφή (μας θυμίζει κάποιον;). Μέσα στο ίδιο έτος ο Δηλιγιάννης απομακρύνθηκε κι αυτός από την εξουσία και κλήθηκε ξανά ο Τρικούπης για να αναγγείλει το γνωστό «δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Στο μεταξύ οι ξένοι πιστωτές έφταναν στην Αθήνα για να επιβάλλουν τον οικονομικό έλεγχο.
Μπροστά σε αυτή την προσπάθεια ο Τρικούπης είχε απέναντί του, όχι μόνο τα οικονομικά προβλήματα, αλλά και το Παλάτι, την αντιπολίτευση και τους τραπεζίτες. Απογοητευμένος και δίχως κουράγιο να συνεχίσει μια τέτοια μάχη, αποσύρεται από την πολιτική μετά την εκλογική ήττα του 1895, εγκαταλείπει την Ελλάδα και καταπονημένος από προβλήματα υγείας πεθαίνει στις Κάννες.
Οι ξένοι πιστωτές επιμένουν στην επιβολή του οικονομικού ελέγχου. Για να το πετύχουν αυτό, εξωθούν την Ελλάδα (ιδίως ο Γερμανός κάιζερ Γουλιέλμος ο β’) στον «ατυχή» πόλεμο με την Οθωμανική αυτοκρατορία που κατέληξε στην ήττα του 1897, όταν και ο τουρκικός στρατός έφτασε μέχρι τη Λαμία και σταμάτησε μετά από παρέμβαση των ξένων δυνάμεων! Σε πανικό το ελληνικό κράτος αναγκάστηκε να δεχτεί άρον άρον τους όρους της ειρήνης για να μην χάσει εν μια νυκτί όσα είχε κερδίσει με αγώνες δεκαετιών. Και τι προέβλεπαν αυτοί οι όροι; Πολεμική αποζημίωση προς την Τουρκία 95.000.000 χρυσά φράγκα, σε μια εποχή που η Ελλάδα ήταν αδύνατο να την καταβάλλει χωρίς να προστρέξει (ξανά) σε εξωτερικό δανεισμό.
Έτσι λοιπόν οι ξένοι πιστωτές έφεραν τα πράγματα στο σημείο που ήθελαν. Επιβάλλουν με ειδική ρήτρα την υποχρεωτική ψήφιση από την ελληνική Βουλή όλων των όρων της συνθήκης και εγκαθίστανται πλέον μόνιμα στην Αθήνα, ασκώντας τον διεθνή οικονομικό έλεγχο στα τεκταινόμενα της χώρας. Η κυβέρνηση Ζαΐμη προσπάθησε να πιέσει κάπως τους ξένους για μια πιο soft παρέμβαση στα διοικητικά του κράτους, αλλά προσέκρουσε στην ισχυρή αντίδραση των Γερμανών (καλώς τους και πάλι!). Οι Άγγλοι και οι Ιταλοί ήταν πιο επιεικείς.
Ας δούμε τώρα ποια προνόμια παραχώρησε το ελληνικό κράτος στην Επιτροπή αυτή του οικονομικού ελέγχου στις 28 Απριλίου 1898 (κοίτα συγκυρία, ίδια περίπου εποχή!). Πρώτα πρώτα τον έλεγχο όλων σχεδόν των εσόδων του. Δηλαδή: Κρατικά μονοπώλια άλατος, πετρελαίου, σπίρτων, παιγνιοχάρτων, σμύριδος, σιγαροχάρτου, φόρος καπνού, τέλη χαρτοσήμου, δασμοί τελωνείου Πειραιώς. Και αν δεν έφταναν αυτά, προβλεπόταν ακόμα έλεγχος των δασμών των Τελωνείων Κέρκυρας, Πατρών, Βόλου, Λαυρίου. Επιπλέον, απαγόρευσαν οι ελεγκτές του Δ.Ο.Ε. στην Ελλάδα να εκδίδει χαρτονόμισμα.
Και το πιο σημαντικό: δεν έμειναν μόνο στον έλεγχο των οικονομικών, αλλά άπλωσαν τα πλοκάμια τους σε ολόκληρο τον δημόσιο τομέα. Από τα χέρια τους περνούσαν πλέον οι προσλήψεις, οι μεταθέσεις και οι προαγωγές των δημοσίων υπαλλήλων (μας θυμίζει τίποτα;). Στην ουσία δεν υπήρχε ελληνικό κράτος, αφού καταργήθηκε η εθνική κυριαρχία. Ούτε καν στρατός δεν υπήρχε, αφού δεν το προέβλεπε ο προϋπολογισμός των τεχνοκρατών εκείνης της εποχής.
Μέσα σε όλη αυτή εθνική ξευτύλα της ανικανότητας και στα οικτρά αποτελέσματά της πρέπει να προστεθούν και οι πολίτες που θίχτηκαν από τις εν λόγω εξελίξεις και πλήθυναν την υπερατλαντική μετανάστευση (προσέξτε πόσος λόγος γίνεται σήμερα για μετανάστευση των Ελλήνων), αναζητώντας μια καλύτερη μοίρα στη γη της επαγγελίας. Παρ’ όλ’ αυτά, εντυπωσιακό είναι το σθένος που επέδειξαν οι πρόγονοί μας, αν αναλογιστούμε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έμπαιναν στον 20ο αιώνα και τα ανυπέρβλητα κατορθώματά τους σε Βαλκανικούς και Α’ Παγκόσμιο πόλεμο. Αυτό είναι μια παρηγοριά για μας τους σημερινούς, και απομένει να δείξουμε στην πράξη αν έχουμε έστω και λίγο από το μέταλλο εκείνων, μπροστά στις κακουχίες που έπονται. Γιατί και το σημερινό Δ.Ν.Τ. ήρθε για να μείνει...
▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓
Αυτό που γίνεται με την Πρωτομαγιά είναι άνευ προηγουμένου. Φέτος έπεφτε Σάββατο. Ε, από την Τρίτη άρχισαν οι πολύχρωμες κορδέλες να στολίζουν τα πλατάνια της Γκουλμαράκας, οριοθετώντας με τον πλέον επίσημο τρόπο ότι το μέρος είναι πιασμένο! Ο ατομικισμός, η ιδιοκτησία σε όλο το μεγαλείο της, ακόμα και στην απέραντη φύση. Δεν είναι μακριά ο καιρός που θα παίζουμε και ξύλο για το ποιος θα πιάσει τον καλύτερο ίσκιο...
Παύω πλέον να ασχολούμαι με τα νέα μέτρα. Το καπέλο μας το φόρεσαν και όλοι σιωπηλά το αποδέχτηκαν. Ίσως και να κοιτάζονται στον καθρέφτη να δουν αν τους πάει. Τα παπαγαλάκια στα μεγάλα κανάλια δίνουν την εντύπωση ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος και αποπροσανατολίζουν τον κόσμο. Τον έχουν φέρει σε μια κατάσταση νιρβάνα που δεν ανατρέπεται. Τα νέα μέτρα δε μας τρομάζουν, αλλά θα τα δεχόμασταν με χαρά, αν βλέπαμε ειλικρινή διάθεση από τους άρχοντες. Διάθεση δηλαδή να πληρώσουν οι κατεξοχήν υπαίτιοι, να μαζευτούν πίσω τα κλεμμένα και να μπει επιτέλους και κάποιος στη φυλακή. Από τη χούντα έχουν να δουν πολιτικό τα κελιά.
Από που φαίνεται η έκπτωση του πολιτικού λόγου, η κατάντια πολιτικής (και εν πολλοίς και πνευματικής) ηγεσίας; Από το ότι περιμένουμε σατιρικές εκπομπές, όπως το Τσαντήρι και η Αρβύλα για να ακούσουμε πράγματα αληθινά, γλώσσα ζωντανή, σκέψεις καθαρές και πηγαίες, έστω και στην υπερβολή τους. Γιατί καμία πολιτική γλώσσα δε μπορεί να μιλήσει έτσι; Γιατί ελάχιστοι πολιτικοί αντιπροσωπεύουν και εκφράζουν ντόμπρα τα συναισθήματα του Έλληνα.
Τα κοινά στοιχεία του Δ.Ο.Ε. (1898) και του Δ.Ν.Τ. (2010)
Είναι γενικώς αποδεκτό ότι η ενασχόληση με την Ιστορία μπορεί να προσφέρει πολλά. Μπορεί να ανοίξει τα μάτια και να αντιληφθούμε – μετά από τόσα χρόνια – πώς γίνονται και ξαναγίνονται τα πράγματα, και κυρίως πώς να αποφεύγουμε να επαναλαμβάνουμε ιστορικά λάθη. Φαίνεται όμως, ότι ο λαός αυτός (και οι ταγοί του) δεν αγαπούν ιδιαίτερα τη μελέτη της Ιστορίας, γιατί αλλιώς δεν εξηγείται η κραυγαλέα ανικανότητα να πέφτουμε μέσα στις ίδιες παγίδες ξανά και ξανά. Ευκαιρία λοιπόν σήμερα να ξεσκονίσουμε μερικά ιστορικά βιβλία και να ρίξουμε μια ματιά στο αντίστοιχο Δ.Ν.Τ. του παρελθόντος: στον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (Δ.Ο.Ε.).
Οι κυβερνήσεις του Τρικούπη, πέρα από τα όσα θετικά πέτυχαν για τον τόπο (δημόσια έργα, μέτρα για διοίκηση ανεξάρτητη από τους πολιτικούς), ευνοούσαν ιδιαίτερα τους μεγαλοκεφαλαιούχους (μας θυμίζει τίποτα;) και έσπρωχναν επομένως τις μεσαίες και χαμηλές τάξεις προς το αντίπαλο κόμμα του Δηλιγιάννη. Τα οικονομικά προβλήματα του κράτους ήταν έντονα ήδη πριν από τον Τρικούπη, αλλά οι προσπάθειες να καλυφθούν γινόταν κυρίως με εσωτερικό δανεισμό (Εθνική Τράπεζα, πλούσιοι Έλληνες τραπεζίτες). Οι στρατιωτικές δαπάνες για την προσάρτηση της Θεσσαλίας (1881) επέτειναν το πρόβλημα αυξάνοντας το εσωτερικό χρέος και οδηγώντας σε νέα δάνεια.
Είναι η περίοδος κατά την οποία θα στραφεί το ελληνικό κράτος και στα δάνεια από το εξωτερικό, με αποτέλεσμα την εισροή ξένου κεφαλαίου στη χώρα μας. Όμως οι ξένοι δανειστές θέτουν ξεκάθαρα τον όρο να ελέγξουν τα οικονομικά της Ελλάδας. Ο Τρικούπης (1893), για να αποφύγει μια τέτοια περίπτωση, προτείνει τη συγκρότηση ενός συμβουλίου, στο οποίο θα συμμετείχαν και αντιπρόσωποι των δανειστών, με σκοπό να επιβλέπει τη χρήση του δανείου. Φυσικά αυτό δε γίνεται δεκτό και λόγω πίεσης του χρόνου, ο Τρικούπης αποχωρεί από το υπουργείο, προβλέποντας τη νομοτελειακή καταστροφή (μας θυμίζει κάποιον;). Μέσα στο ίδιο έτος ο Δηλιγιάννης απομακρύνθηκε κι αυτός από την εξουσία και κλήθηκε ξανά ο Τρικούπης για να αναγγείλει το γνωστό «δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Στο μεταξύ οι ξένοι πιστωτές έφταναν στην Αθήνα για να επιβάλλουν τον οικονομικό έλεγχο.
Μπροστά σε αυτή την προσπάθεια ο Τρικούπης είχε απέναντί του, όχι μόνο τα οικονομικά προβλήματα, αλλά και το Παλάτι, την αντιπολίτευση και τους τραπεζίτες. Απογοητευμένος και δίχως κουράγιο να συνεχίσει μια τέτοια μάχη, αποσύρεται από την πολιτική μετά την εκλογική ήττα του 1895, εγκαταλείπει την Ελλάδα και καταπονημένος από προβλήματα υγείας πεθαίνει στις Κάννες.
Οι ξένοι πιστωτές επιμένουν στην επιβολή του οικονομικού ελέγχου. Για να το πετύχουν αυτό, εξωθούν την Ελλάδα (ιδίως ο Γερμανός κάιζερ Γουλιέλμος ο β’) στον «ατυχή» πόλεμο με την Οθωμανική αυτοκρατορία που κατέληξε στην ήττα του 1897, όταν και ο τουρκικός στρατός έφτασε μέχρι τη Λαμία και σταμάτησε μετά από παρέμβαση των ξένων δυνάμεων! Σε πανικό το ελληνικό κράτος αναγκάστηκε να δεχτεί άρον άρον τους όρους της ειρήνης για να μην χάσει εν μια νυκτί όσα είχε κερδίσει με αγώνες δεκαετιών. Και τι προέβλεπαν αυτοί οι όροι; Πολεμική αποζημίωση προς την Τουρκία 95.000.000 χρυσά φράγκα, σε μια εποχή που η Ελλάδα ήταν αδύνατο να την καταβάλλει χωρίς να προστρέξει (ξανά) σε εξωτερικό δανεισμό.
Έτσι λοιπόν οι ξένοι πιστωτές έφεραν τα πράγματα στο σημείο που ήθελαν. Επιβάλλουν με ειδική ρήτρα την υποχρεωτική ψήφιση από την ελληνική Βουλή όλων των όρων της συνθήκης και εγκαθίστανται πλέον μόνιμα στην Αθήνα, ασκώντας τον διεθνή οικονομικό έλεγχο στα τεκταινόμενα της χώρας. Η κυβέρνηση Ζαΐμη προσπάθησε να πιέσει κάπως τους ξένους για μια πιο soft παρέμβαση στα διοικητικά του κράτους, αλλά προσέκρουσε στην ισχυρή αντίδραση των Γερμανών (καλώς τους και πάλι!). Οι Άγγλοι και οι Ιταλοί ήταν πιο επιεικείς.
Ας δούμε τώρα ποια προνόμια παραχώρησε το ελληνικό κράτος στην Επιτροπή αυτή του οικονομικού ελέγχου στις 28 Απριλίου 1898 (κοίτα συγκυρία, ίδια περίπου εποχή!). Πρώτα πρώτα τον έλεγχο όλων σχεδόν των εσόδων του. Δηλαδή: Κρατικά μονοπώλια άλατος, πετρελαίου, σπίρτων, παιγνιοχάρτων, σμύριδος, σιγαροχάρτου, φόρος καπνού, τέλη χαρτοσήμου, δασμοί τελωνείου Πειραιώς. Και αν δεν έφταναν αυτά, προβλεπόταν ακόμα έλεγχος των δασμών των Τελωνείων Κέρκυρας, Πατρών, Βόλου, Λαυρίου. Επιπλέον, απαγόρευσαν οι ελεγκτές του Δ.Ο.Ε. στην Ελλάδα να εκδίδει χαρτονόμισμα.
Και το πιο σημαντικό: δεν έμειναν μόνο στον έλεγχο των οικονομικών, αλλά άπλωσαν τα πλοκάμια τους σε ολόκληρο τον δημόσιο τομέα. Από τα χέρια τους περνούσαν πλέον οι προσλήψεις, οι μεταθέσεις και οι προαγωγές των δημοσίων υπαλλήλων (μας θυμίζει τίποτα;). Στην ουσία δεν υπήρχε ελληνικό κράτος, αφού καταργήθηκε η εθνική κυριαρχία. Ούτε καν στρατός δεν υπήρχε, αφού δεν το προέβλεπε ο προϋπολογισμός των τεχνοκρατών εκείνης της εποχής.
Μέσα σε όλη αυτή εθνική ξευτύλα της ανικανότητας και στα οικτρά αποτελέσματά της πρέπει να προστεθούν και οι πολίτες που θίχτηκαν από τις εν λόγω εξελίξεις και πλήθυναν την υπερατλαντική μετανάστευση (προσέξτε πόσος λόγος γίνεται σήμερα για μετανάστευση των Ελλήνων), αναζητώντας μια καλύτερη μοίρα στη γη της επαγγελίας. Παρ’ όλ’ αυτά, εντυπωσιακό είναι το σθένος που επέδειξαν οι πρόγονοί μας, αν αναλογιστούμε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έμπαιναν στον 20ο αιώνα και τα ανυπέρβλητα κατορθώματά τους σε Βαλκανικούς και Α’ Παγκόσμιο πόλεμο. Αυτό είναι μια παρηγοριά για μας τους σημερινούς, και απομένει να δείξουμε στην πράξη αν έχουμε έστω και λίγο από το μέταλλο εκείνων, μπροστά στις κακουχίες που έπονται. Γιατί και το σημερινό Δ.Ν.Τ. ήρθε για να μείνει...
▓▓ μικρα ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΑ ▓▓
Αυτό που γίνεται με την Πρωτομαγιά είναι άνευ προηγουμένου. Φέτος έπεφτε Σάββατο. Ε, από την Τρίτη άρχισαν οι πολύχρωμες κορδέλες να στολίζουν τα πλατάνια της Γκουλμαράκας, οριοθετώντας με τον πλέον επίσημο τρόπο ότι το μέρος είναι πιασμένο! Ο ατομικισμός, η ιδιοκτησία σε όλο το μεγαλείο της, ακόμα και στην απέραντη φύση. Δεν είναι μακριά ο καιρός που θα παίζουμε και ξύλο για το ποιος θα πιάσει τον καλύτερο ίσκιο...
Παύω πλέον να ασχολούμαι με τα νέα μέτρα. Το καπέλο μας το φόρεσαν και όλοι σιωπηλά το αποδέχτηκαν. Ίσως και να κοιτάζονται στον καθρέφτη να δουν αν τους πάει. Τα παπαγαλάκια στα μεγάλα κανάλια δίνουν την εντύπωση ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος και αποπροσανατολίζουν τον κόσμο. Τον έχουν φέρει σε μια κατάσταση νιρβάνα που δεν ανατρέπεται. Τα νέα μέτρα δε μας τρομάζουν, αλλά θα τα δεχόμασταν με χαρά, αν βλέπαμε ειλικρινή διάθεση από τους άρχοντες. Διάθεση δηλαδή να πληρώσουν οι κατεξοχήν υπαίτιοι, να μαζευτούν πίσω τα κλεμμένα και να μπει επιτέλους και κάποιος στη φυλακή. Από τη χούντα έχουν να δουν πολιτικό τα κελιά.
Από που φαίνεται η έκπτωση του πολιτικού λόγου, η κατάντια πολιτικής (και εν πολλοίς και πνευματικής) ηγεσίας; Από το ότι περιμένουμε σατιρικές εκπομπές, όπως το Τσαντήρι και η Αρβύλα για να ακούσουμε πράγματα αληθινά, γλώσσα ζωντανή, σκέψεις καθαρές και πηγαίες, έστω και στην υπερβολή τους. Γιατί καμία πολιτική γλώσσα δε μπορεί να μιλήσει έτσι; Γιατί ελάχιστοι πολιτικοί αντιπροσωπεύουν και εκφράζουν ντόμπρα τα συναισθήματα του Έλληνα.
Παρασκευή 7 Μαΐου 2010
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΡΕΛΛΑ
ΣΤΑ ΞΕΡΟΝΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ (30 04 2010)
Απόσπασμα από το «Λοιμό» του Αντρέα Φραγκιά (1972)
«Εκείνο το καλοκαίρι, ο αέρας κόπασε για λίγο κι έπεσαν στον τόπο σύννεφο οι μύγες. Τσιμπούσαν τα μάτια, σούβλιζαν το πετσί, βούιζαν στη βαριά ζέστη κι άλλοτε σηκωνόταν ένας μαύρος γυαλιστερός κουρνιαχτός προς τη μεριά των αφοδευτηρίων. παχιές, καλοθρεμμένες καλοκαιριάτικες μύγες. Χρύσιζαν στον ήλιο πάνω στους τοίχους και στα κατάλευκα ασβεστωμένα πεζούλια. Αλλά κι αυτές τις συνηθίζεις , λες και είναι ένα στοιχείο του τόπου , όπως ο άνεμος, τα βράχια, η ζέστη. Κανείς δεν τους έδωσε τότε σημασία. Όταν σ΄ ενοχλούσαν τις έδιωχνες με μια κίνηση από τα μούτρα σου και τελείωνες.
Ένα μεσημέρι, όμως, τα μεγάφωνα σάλπισαν προσοχή, οι άσπρες μπλούζες σφύριζαν κι αλώνιζαν τον τόπο κι ερευνούσαν τους τάφους να μη μείνει κανείς μέσα. Όλα έδειχναν πως κάτι σοβαρό θ΄ ανακοινωθεί. Καθετί όμως, εδώ λέγεται πολύ σοβαρά κι έτσι πάλι, κανείς δεν έδωσε σημασία. Καινούρια σφυρίγματα, προσταγές, θούρια και παιάνες για ν΄ αναγγελθεί η απόφαση:
"Μπροστά στο φοβερό κίνδυνο που διατρέχουμε -για την υγεία, την καλή διαβίωση και τον πολιτισμό- πρέπει ν΄ αντιμετωπίσουμε τη φοβερή επίθεση, να εξοντώσουμε το μίασμα και ν΄ απαλλάξουμε τον τόπο από την απειλή! Στον αγώνα αυτόν θα μετρηθεί η συμβολή εκάστου και θα αποκαλυφθούν οι αδιάφοροι. Πρέπει να εξοντώσουμε τις μύγες! Προς τούτο, έκαστος υποχρεούται, ως ελάχιστον αντίτιμο, για ν΄ απολαμβάνει τα αγαθά του τόπου, να παραδίδει τουλάχιστον είκοσι μύγες την ημέρα. Οι απρόθυμοι θα υποστούν βαρύτατες κυρώσεις".
Η διαταγή αναλύθηκε εξαντλητικά για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία. Όποιος δε φέρει το βράδυ της είκοσι μύγες, μαύρη του μοίρα. "Θα τις συλλάβετε χωρίς να χαλαρωθεί, βεβαίως, στο ελάχιστο ο ρυθμός των άλλων εργασιών". Κι όταν εδώ λέμε πρέπει, σημαίνει "πρέπει".
Ένας ειδικός ομιλητής εξήγησε σ΄ επίσημη συγκέντρωση, για τη μεγάλη σταυροφορία που θα φέρει στον τόπο την κάθαρση και την εξυγίανση. Τόνισε το βαθύτερο νόημα της ευγενικής αυτής προσπάθειας, την αέναη πάλη με τις δυνάμεις του κακού, μίλησε για τους φορείς των ζωϊκών και των ηθικών μολύνσεων, για την λυτρωτική διαδικασία και την κάθαρση, για τις συμβολικές προεκτάσεις ενός τέτοιου χρέους.
Μετά τις πρώτες φράσεις, κανείς πια δεν καταλάβαινε τί έλεγε: Η φωνή του παλλόταν από συγκίνηση, καθώς μιλούσε για την "ηθική ανάπλαση, για τον εξαγνισμό των ψυχών από τις συντριπτικές αμαρτίες που βαραίνουν τις συνειδήσεις", και για την ανάγκη της καθημερινής εξιλαστήριας προσφοράς, "ώστε ύστερα από αρκετούς αιώνες δοκιμασίας να είναι δυνατόν μερικοί άξιοι...".
Μίλησε, πραγματικά, με μεγάλη έξαρση και ανάταση, λίγο ακόμα και θ΄ αποκτούσε κι αυτός φτερά να πετάξει.
Το άλλο πρωΐ, πριν ξεκινήσει ο πληθυσμός για τις εργασίες τους, το μεγάφωνο είπε με γλυκιά φωνή ένα παραμύθι, σαν αυτά που λένε στα παιδιά πριν κοιμηθούν. Εδώ συνηθίζονται τα πρωϊνά παραμύθια, για να κρατάνε όλες τις ώρες. Αφηγήθηκε με λίγα λόγια την ιστορία κείνου του καλού βασιλιά που όταν έφτανε ναυαγός σ΄ ένα έρημο νησί, βρήκε να το κατοικούν μόνο μερικά δαιμονισμένα τέρατα. Ύστερα, όμως, από πολλούς και σκληρούς αγώνες, ο καλός βασιλιάς νίκησε και υπόταξε τα κακά πνεύματα. Τα εξόντωσε, τα ημέρεψε.
Και το παραμύθι τελείωσε μ΄ αυτά τα λόγια:
-Καταλαβαίνετε, βέβαια, τί σημαίνει τούτος ο παλιός μύθος. Αυτοί που ενσαρκώνουν το πνεύμα του κακού, είσαστε σεις! Το πνεύμα του καλού θα ασκήσει την αγαθότητα και την αμείλικτη δύναμή του για να υποτάξει τον δαίμονα... Θα μπορούσε, βέβαια, να τον σκοτώσει, θα ήταν το πιο εύκολο. Υπάρχουν πολλά και αποτελεσματικά μέσα θανάτου, τα ξέρουμε όλα. Για τις μύγες, τα δραστικά φάρμακα, και για τις άλλες περιπτώσεις τα όπλα. Εμείς δε χρειαζόμαστε κι άλλους νεκρούς. Τί να τους κάνουμε; Δεν θα είχε καμιά αξία η αποστολή μας... Εμείς θέλουμε να εξ...ξοντώσουμε και να συντρ...ρίψουμε ουσιαστικά όχι τους ευτελείς φορείς, αλλά τον ίδιο το δαίμονα..."{...}.
Οι κάτοικοι ξεκίνησαν για τις δουλειές τους κι η ζωή ξαναμπήκε αμέσως στο ρυθμό της. Ομάδες για πέτρα, ομάδες για σκάψιμο, οι χτίστες στα κάστρα και στα γεφύρια, οι χαμάληδες στο λιμάνι, οι σκαφτιάδες στους δρόμους και στους τάφους, οι καλλιτέχνες στ΄ αγάλματα, οι κουβαλητές στην πέτρα, στο νερό, στον ασβέστη. Από σήμερα πρέπει να μαζεύεις και μύγες, το θύμισε πάλι ο ομιλητής : ο καθένας είκοσι! Τελειώνει το ξεφόρτωμα, τρέχεις ν΄ ανεβάσεις στην κορυφή το βαρέλι με το νερό, αμέσως για τσιμέντο, να μεταφέρουμε μια ειδική πέτρα σα μάρμαρο για τις προσόψεις. Στη γέφυρα! Πλάκες για να στρωθεί ο δρόμος, λάκκοι να φυτευτούν καινούρια δέντρα, αψίδες και μνημεία για να δοξάζονται τα μεγάλα κατορθώματα. Μύγες, χιλιάδες μύγες βουΐζουν παντού. Θα τις πιάσεις μόλις ακουμπήσεις τούτο το αγκωνάρι που σου κόβει την αναπνοή. Ήρθε η ώρα για νερό! Τρέχα. Πήραν μόνο όσοι πρόλαβαν. Να μεταφερθούν τάχιστα η άμμος και τα σίδερα. Θα μεταφερθούν. Φαγητό. Άρχισε η ομιλία! Διδαχές ηθικού, διδακτικού, φρονηματιστικού περιεχομένου. Μετάνοιες, ομολογίες αμαρτημάτων, συντριπτικές εξομολογήσεις. "Πόσες μύγες μάζεψες; Μήπως ξέχασες το χρέος σου; λέει κάθε τόσο το μεγάφωνο. Όχι, κανένας δεν το ξέχασε , αλλά πώς ν΄ ανταποκριθεί στα νέα καθήκοντα όταν σπάει πέτρα; Όσοι κάνουν μια παράμερη ή στεκούμενη δουλειά, κάτι θα πιάσουν. Στα μαγειρεία, στα συνεργεία, οι φρουροί και οι αποθηκάριοι είναι τυχεροί. Εκεί βράζει σύννεφο η μύγα. Κι οι άλλοι που χτίζουν, που φτυαρίζουν, θα τις πιάσουν πιο εύκολα. Όταν όμως τρέχεις με την πέτρα στον ώμο περνώντας μπροστά από τους επόπτες, πώς είναι δυνατό; Θα καθυστερήσεις και θ΄ αναγκάσεις κάποιον να σε μπάσει βίαια στο ρυθμό, σα να σκοτώνει κι αυτός τη μύγα του.
Ο περιδεής ψάχνει πάλι να βρει τον νυχτερινό συγκάτοικό του. Τις τελευταίες μέρες κατεβαίνουν στον τάφο του καινούρια πρόσωπα, άγνωστοι, και μένουν μόνο μια νύχτα. Νέες φάτσες, που τις ξεχνάς. Ο τρίτος όμως σηκώνεται πολύ νωρίς και όταν ξυπνήσουν οι άλλοι αυτός λείπει. Θα κάνει, φαίνεται, κάποια δουλειά πολύ πρωϊνή ή μισονυχτερινή. Κι έτσι αφού το τρίτο πρόσωπο λείπει πάντα, σημαίνει ότι εδώ και πολλές μέρες είναι το ίδιο. Τον έχει δει μόνο μια φορά για λίγο, μόλις πρόφτασε να διακρίνει το μισό πρόσωπό του καθώς έβγαινε από το άνοιγμα. Είδε καλύτερα μια τρύπα στις σόλες των παπουτσιών του, ναι στο δεξί του παπούτσι. Και μια κάλτσα μάλλινη σκισμένη στη φτέρνα. Ήταν πράσινη. Τρύπιες σόλες θα έχουν πολλοί, πώς να τον ανακαλύψεις από τη μισή όψη του που πρόλαβες να δεις για μια στιγμή τα χαράματα. Πρέπει να πιάσεις τη μύγα σου, να βρίσκεσαι πάντα μακριά από την οργή των νόμων, να μη σε ξέρει κανείς για κακό ούτε για καλό.
Μερικοί πρόλαβαν , έκλεισαν για γούστο βιαστικά τις χούφτες τους και βούτηξαν δυο τρεις. Τις φύλαξαν προσεχτικά σ΄ ένα κουτάκι των σπίρτων. Άλλοι έφτιαξαν χωνάκι. Όλοι είχαν ένα χαμόγελο κάπως κοροϊδευτικό για την αυστηρότητα που δόθηκε σε μια τόσο αστεία διαταγή. Έχει πάρα πολλές. Μιλιούνια βουΐζουν γύρω σου, παντού υπάρχουν μύγες. Δεν έχεις παρά ν΄ απλώσεις το χέρι σου. "Σε τσάκωσα! Θα σε παραδώσω το βράδυ". Κι ένας άλλος: "Αχ μου ξέφυγε..."-"Νόμιζες πως θα μου γλίτωνες, ε;..." Κι έτσι, παίζοντας οι πιο προνοητικοί μάζεψαν κάμποσες αλλά χωρίς να δώσουν και μεγάλη σημασία στ΄ αποκτήματά τους.
Άλλοι, πιο πειθαρχικοί και μερικοί που κατάλαβαν περισσότερο το νόημα του παραμυθιού, κουνούσαν αδιάκοπα τα χέρια τους, για να πιάσουν τις μύγες και να ξενοιάσουν. Δε θα πρόφτασαν όμως, ακούστηκε γρήγορα πρόσκληση για συγκέντρωση.
Την ορισμένη ώρα, όταν άρχισε το απόβραδο, ο κόσμος μαζεύτηκε, όπως πάντα, σκονισμένος και κατάσκοπος για φαγητό. Τα αρμόδια όργανα επέμεναν να είναι τέλειες οι σειρές, να το βουλώσουν όλοι, να ξαναγίνουν τα μετρήματα. Άρχισαν να πληθαίνουν και οι άσπρες μπλούζες, στάθηκαν ανάμεσα στις ομάδες, τριγύριζαν στα πλάγια. Μαζεύτηκαν και διάφοροι βοηθοί, ελεγκτές κι ένα σωρό άλλοι σκουντούφληδες και βλοσυροί. Κανένας δεν έδινε το σύνθημα για τη διανομή. Πάλι μετρήματα και μετακινήσεις καινούρια αναταραχή.
Ήρθε και κάποιος με σπουδαίες αρμοδιότητες. Μια βουβή παγωνιά απλώθηκε. Τοποθέτησαν κι ένα μεγάφωνο.
"Ν΄ αρχίσει η διανομή", πρόσταξε μ΄ ένα νεύμα ο ελεγκτής.
Ξεκίνησε ο πρώτος. Έπρεπε να περάσει μπροστά από αυτόν.
"Τις μύγες σου" ζήτησε ο βοηθός.
"Ποιές μύγες ;"
"Αυτές που έπρεπε να πιάσεις".
"Δεν έχω".
"Το ξέχασες, δεν μπόρεσες ή δεν θέλησες; Λέγε".
"Δεν πρόλαβα..."
"Περίμενε στην άκρη", πρόσταξε ο βοηθός.
Ήρθε άλλος.
"Τις μύγες σου. Γιατί μόνο τρεις; Τόσα εκατομμύρια, δε βρήκες άλλες;
Κι εσύ εκεί. Όχι μαζί με τον άλλο, χωριστά."
Ένας έδειξε έντεκα ήταν ο καλύτερος.
"Γιατί μόνο έντεκα;"
"Στο νταμάρι φεύγουν όλες με τα φουρνέλα..."
Τον έστειλε σε άλλη σειρά.
Ένας από τα καλόπαιδα, τους ζητωκραυγαστές, από τους φανερούς κράχτες, είχε μαζέψει δεκαοχτώ.
"Εύγε! Εξετέλεσες το καθήκον σου!
Περάσανε σιγά-σιγά όλοι. Μόνο ένα ζαρωμένο ανθρωπάκι είχε τις περισσότερες. Μετρούσε, μετρούσε κι έφτασε στις τριανταδύο μύγες. Τις παρέδωσε όλες ο ανόητος, πήρε το φαγητό του και απομακρύνθηκε περήφανος. Σε μια στιγμή μάλιστα γέλασε και φάνηκαν μια σειρά ολόλευκα και γερά δόντια. Αμέσως όμως κατάλαβε ότι δεν ήταν σωστό να γελάει -ίσως να έβαλε και τα κλάματα- κι απομακρύνθηκε γρήγορα.
Καθώς φάνηκε, η προσπάθεια είχε γενικά αποτύχει. Στο άδειο κιβώτιο που έριχναν τις ψόφιες μύγες, δεν σκεπάστηκε καλά - καλά ούτε ο πάτος. Αυτοί που δεν είχαν πιάσει ούτε μία ήταν πολλοί. Μαύρα σύννεφα άρχισαν να μαζεύονται πάνω απ΄ όλους. Ο πληθυσμός είχε δείξει μια εγκληματική αδιαφορία στους νόμους. Ακόμα κι η θάλασσα έγινε πιο μελανιά κι ακίνητη.
Ο ελεγκτής ανακοίνωσε την απόφασή του: Αυτούς που δεν είχαν ούτε μια, τους έστειλε μακρύτερα, κοντά στα βράχια. Σε άλλες σειρές κατέταξε τους υπόλοιπους, ανάλογα με τις μύγες που έφεραν.
Μόνος, χωρίς ταίρι και σειρά έμεινε το ανθρωπάκι με τις τριανταδύο. Έτρωγε έρημος, μα δεν κατέβαιναν οι μπουκιές.
"Γράψτε τα ονόματά σας κατά κατηγορία", είπε ένας βοηθός στα όργανα.
Θ΄ ανοίξουν τώρα καινούριους λογαριασμούς που θα σ΄ ακολουθούν πάντα, για να μετριέται με μύγες η κακή σου συμπεριφορά.
Την ώρα που γράφανε, κάποιος πλησίασε σιγά και πονηρά έναν επόπτη από πίσω. Είδε μια μύγα στον ώμο του. Άπλωσε την παλάμη του και όρμησε. Καθώς όμως περνούσε γρήγορα το χέρι του από το αυτί του, άγγιξε ξυστά το μάγουλό του. Ο επόπτης τρόμαξε.
"Τί κάνεις εσύ;"
"Μια μύγα στον ώμο σας. Νά την".
Άνοιξε την παλάμη του κι έδειξε το ξεκοιλιασμένο ζώο.
"Τώρα έχω έντεκα, μπορώ να πάω σ΄ εκείνη την καλύτερη σειρά;"
"Είναι πια πολύ αργά, άρχισε η καταγραφή. Εξάλλου, η μύγα αυτή βρισκόταν στον ώμο μου. Ανήκει σε μένα. Ήταν ασέβεια ν΄ απλώσεις πάνω μου".
"Τώρα όμως έχω έντεκα..."
"Ανώφελο. Ο ελεγκτής δε χρειάζεται μύγες... Αν ήθελε, θα έριχνε φάρμακο και δε θα έμενε καμία. Ήθελε να μετρήσει την προθυμία σας..."
"Σας χτύπησε κιόλας", πρόσθεσε ένας άλλος.
"Ναι εδώ στο μάγουλο..."
"Φοβερό. Βγήκε απ΄ τη γραμμή του, έκανε μια ασεβή χειρονομία που κατέληξε σε επίθεση. Θέλησε, τώρα που τελείωσε η κρίση να μεταπηδήσει πονηρά σε καλύτερη κατηγορία απ΄ αυτήν που τον κατέταξε ο ελεγκτής και με μια μύγα που δεν του ανήκει...".
"Και τώρα τί να κάνω;", ρώτησε ο χαμένος. "Μήπως πρέπει να πεθάνω;".
"Όχι ακόμα. Θ΄ αποφασίσω αργότερα για την τύχη σου. Να σταθείς χώρια", είπε ο επόπτης κι απομακρύνθηκε ικανοποιημένος, γιατί αυτός και μόνον αυτός, θα καθόριζε την τύχη κάποιου άλλου.
Όταν τελείωσε η καταγραφή, ήρθε η ώρα για την τελική κρίση. Κομμένες αναπνοές, ακινησία, οι φρουροί στις θέσεις τους, τα κύματα στους βράχους. Μια φωνή απόκοσμη, που ερχόταν από πολύ μακριά, είπε:
"Θα λάβουν φαγητό μόνο όσοι εξεπλήρωσαν στο ακέραιο το καθήκον τους. Όσοι δεν έπιασαν καμιά μύγα, είναι δόλιοι και θα έχουν τη μεταχείριση που αρμόζει στους απείθαρχους, τους πείσμονες και τους υπονομευτάς. Χαθείτε, να μη σας βλέπω".
Ένας με άσπρη μπλούζα φρόντισε να χαθούν το γρηγορότερο, τους τράβηξαν για τη χαράδρα.
Η ίδια φωνή συνέχισε:
"Οι άλλοι δείξατε αδιαφορία, κακοήθεια, τεμπελιά. Περιφρονήσατε τις διαταγές. Η ασυνειδησία σας θα μείνει, ώστε να ξέρετε τι σας περιμένει σε κάθε υποτροπή ανυπακοής. Από αύριο το έλλειμμα θα υπολογίζεται διπλάσιο, την επόμενη τριπλάσιο. Για σήμερα, λίαν επιεικώς θα υποστείτε μόνο στέρηση νερού και τροφής".
Έτσι όλοι κατάλαβαν ότι οι μύγες είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Και τα μεγάφωνα σκούζανε συνέχεια για μολύνσεις που επεκτείνονται, για ανεπίτρεπτα συμπτώματα απειθαρχίας και για αμείλικτες τιμωρίες που, όσο βαριές κι αν είναι, δεν μπορούν να εξαλείψουν το φοβερό αμάρτημα.
Κι αμέσως μουσική και τραγούδια.»
Δια την αντιγραφήν:
http://proskynhths.blogspot.com/
ΣΤΑ ΞΕΡΟΝΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ (30 04 2010)
Απόσπασμα από το «Λοιμό» του Αντρέα Φραγκιά (1972)
«Εκείνο το καλοκαίρι, ο αέρας κόπασε για λίγο κι έπεσαν στον τόπο σύννεφο οι μύγες. Τσιμπούσαν τα μάτια, σούβλιζαν το πετσί, βούιζαν στη βαριά ζέστη κι άλλοτε σηκωνόταν ένας μαύρος γυαλιστερός κουρνιαχτός προς τη μεριά των αφοδευτηρίων. παχιές, καλοθρεμμένες καλοκαιριάτικες μύγες. Χρύσιζαν στον ήλιο πάνω στους τοίχους και στα κατάλευκα ασβεστωμένα πεζούλια. Αλλά κι αυτές τις συνηθίζεις , λες και είναι ένα στοιχείο του τόπου , όπως ο άνεμος, τα βράχια, η ζέστη. Κανείς δεν τους έδωσε τότε σημασία. Όταν σ΄ ενοχλούσαν τις έδιωχνες με μια κίνηση από τα μούτρα σου και τελείωνες.
Ένα μεσημέρι, όμως, τα μεγάφωνα σάλπισαν προσοχή, οι άσπρες μπλούζες σφύριζαν κι αλώνιζαν τον τόπο κι ερευνούσαν τους τάφους να μη μείνει κανείς μέσα. Όλα έδειχναν πως κάτι σοβαρό θ΄ ανακοινωθεί. Καθετί όμως, εδώ λέγεται πολύ σοβαρά κι έτσι πάλι, κανείς δεν έδωσε σημασία. Καινούρια σφυρίγματα, προσταγές, θούρια και παιάνες για ν΄ αναγγελθεί η απόφαση:
"Μπροστά στο φοβερό κίνδυνο που διατρέχουμε -για την υγεία, την καλή διαβίωση και τον πολιτισμό- πρέπει ν΄ αντιμετωπίσουμε τη φοβερή επίθεση, να εξοντώσουμε το μίασμα και ν΄ απαλλάξουμε τον τόπο από την απειλή! Στον αγώνα αυτόν θα μετρηθεί η συμβολή εκάστου και θα αποκαλυφθούν οι αδιάφοροι. Πρέπει να εξοντώσουμε τις μύγες! Προς τούτο, έκαστος υποχρεούται, ως ελάχιστον αντίτιμο, για ν΄ απολαμβάνει τα αγαθά του τόπου, να παραδίδει τουλάχιστον είκοσι μύγες την ημέρα. Οι απρόθυμοι θα υποστούν βαρύτατες κυρώσεις".
Η διαταγή αναλύθηκε εξαντλητικά για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία. Όποιος δε φέρει το βράδυ της είκοσι μύγες, μαύρη του μοίρα. "Θα τις συλλάβετε χωρίς να χαλαρωθεί, βεβαίως, στο ελάχιστο ο ρυθμός των άλλων εργασιών". Κι όταν εδώ λέμε πρέπει, σημαίνει "πρέπει".
Ένας ειδικός ομιλητής εξήγησε σ΄ επίσημη συγκέντρωση, για τη μεγάλη σταυροφορία που θα φέρει στον τόπο την κάθαρση και την εξυγίανση. Τόνισε το βαθύτερο νόημα της ευγενικής αυτής προσπάθειας, την αέναη πάλη με τις δυνάμεις του κακού, μίλησε για τους φορείς των ζωϊκών και των ηθικών μολύνσεων, για την λυτρωτική διαδικασία και την κάθαρση, για τις συμβολικές προεκτάσεις ενός τέτοιου χρέους.
Μετά τις πρώτες φράσεις, κανείς πια δεν καταλάβαινε τί έλεγε: Η φωνή του παλλόταν από συγκίνηση, καθώς μιλούσε για την "ηθική ανάπλαση, για τον εξαγνισμό των ψυχών από τις συντριπτικές αμαρτίες που βαραίνουν τις συνειδήσεις", και για την ανάγκη της καθημερινής εξιλαστήριας προσφοράς, "ώστε ύστερα από αρκετούς αιώνες δοκιμασίας να είναι δυνατόν μερικοί άξιοι...".
Μίλησε, πραγματικά, με μεγάλη έξαρση και ανάταση, λίγο ακόμα και θ΄ αποκτούσε κι αυτός φτερά να πετάξει.
Το άλλο πρωΐ, πριν ξεκινήσει ο πληθυσμός για τις εργασίες τους, το μεγάφωνο είπε με γλυκιά φωνή ένα παραμύθι, σαν αυτά που λένε στα παιδιά πριν κοιμηθούν. Εδώ συνηθίζονται τα πρωϊνά παραμύθια, για να κρατάνε όλες τις ώρες. Αφηγήθηκε με λίγα λόγια την ιστορία κείνου του καλού βασιλιά που όταν έφτανε ναυαγός σ΄ ένα έρημο νησί, βρήκε να το κατοικούν μόνο μερικά δαιμονισμένα τέρατα. Ύστερα, όμως, από πολλούς και σκληρούς αγώνες, ο καλός βασιλιάς νίκησε και υπόταξε τα κακά πνεύματα. Τα εξόντωσε, τα ημέρεψε.
Και το παραμύθι τελείωσε μ΄ αυτά τα λόγια:
-Καταλαβαίνετε, βέβαια, τί σημαίνει τούτος ο παλιός μύθος. Αυτοί που ενσαρκώνουν το πνεύμα του κακού, είσαστε σεις! Το πνεύμα του καλού θα ασκήσει την αγαθότητα και την αμείλικτη δύναμή του για να υποτάξει τον δαίμονα... Θα μπορούσε, βέβαια, να τον σκοτώσει, θα ήταν το πιο εύκολο. Υπάρχουν πολλά και αποτελεσματικά μέσα θανάτου, τα ξέρουμε όλα. Για τις μύγες, τα δραστικά φάρμακα, και για τις άλλες περιπτώσεις τα όπλα. Εμείς δε χρειαζόμαστε κι άλλους νεκρούς. Τί να τους κάνουμε; Δεν θα είχε καμιά αξία η αποστολή μας... Εμείς θέλουμε να εξ...ξοντώσουμε και να συντρ...ρίψουμε ουσιαστικά όχι τους ευτελείς φορείς, αλλά τον ίδιο το δαίμονα..."{...}.
Οι κάτοικοι ξεκίνησαν για τις δουλειές τους κι η ζωή ξαναμπήκε αμέσως στο ρυθμό της. Ομάδες για πέτρα, ομάδες για σκάψιμο, οι χτίστες στα κάστρα και στα γεφύρια, οι χαμάληδες στο λιμάνι, οι σκαφτιάδες στους δρόμους και στους τάφους, οι καλλιτέχνες στ΄ αγάλματα, οι κουβαλητές στην πέτρα, στο νερό, στον ασβέστη. Από σήμερα πρέπει να μαζεύεις και μύγες, το θύμισε πάλι ο ομιλητής : ο καθένας είκοσι! Τελειώνει το ξεφόρτωμα, τρέχεις ν΄ ανεβάσεις στην κορυφή το βαρέλι με το νερό, αμέσως για τσιμέντο, να μεταφέρουμε μια ειδική πέτρα σα μάρμαρο για τις προσόψεις. Στη γέφυρα! Πλάκες για να στρωθεί ο δρόμος, λάκκοι να φυτευτούν καινούρια δέντρα, αψίδες και μνημεία για να δοξάζονται τα μεγάλα κατορθώματα. Μύγες, χιλιάδες μύγες βουΐζουν παντού. Θα τις πιάσεις μόλις ακουμπήσεις τούτο το αγκωνάρι που σου κόβει την αναπνοή. Ήρθε η ώρα για νερό! Τρέχα. Πήραν μόνο όσοι πρόλαβαν. Να μεταφερθούν τάχιστα η άμμος και τα σίδερα. Θα μεταφερθούν. Φαγητό. Άρχισε η ομιλία! Διδαχές ηθικού, διδακτικού, φρονηματιστικού περιεχομένου. Μετάνοιες, ομολογίες αμαρτημάτων, συντριπτικές εξομολογήσεις. "Πόσες μύγες μάζεψες; Μήπως ξέχασες το χρέος σου; λέει κάθε τόσο το μεγάφωνο. Όχι, κανένας δεν το ξέχασε , αλλά πώς ν΄ ανταποκριθεί στα νέα καθήκοντα όταν σπάει πέτρα; Όσοι κάνουν μια παράμερη ή στεκούμενη δουλειά, κάτι θα πιάσουν. Στα μαγειρεία, στα συνεργεία, οι φρουροί και οι αποθηκάριοι είναι τυχεροί. Εκεί βράζει σύννεφο η μύγα. Κι οι άλλοι που χτίζουν, που φτυαρίζουν, θα τις πιάσουν πιο εύκολα. Όταν όμως τρέχεις με την πέτρα στον ώμο περνώντας μπροστά από τους επόπτες, πώς είναι δυνατό; Θα καθυστερήσεις και θ΄ αναγκάσεις κάποιον να σε μπάσει βίαια στο ρυθμό, σα να σκοτώνει κι αυτός τη μύγα του.
Ο περιδεής ψάχνει πάλι να βρει τον νυχτερινό συγκάτοικό του. Τις τελευταίες μέρες κατεβαίνουν στον τάφο του καινούρια πρόσωπα, άγνωστοι, και μένουν μόνο μια νύχτα. Νέες φάτσες, που τις ξεχνάς. Ο τρίτος όμως σηκώνεται πολύ νωρίς και όταν ξυπνήσουν οι άλλοι αυτός λείπει. Θα κάνει, φαίνεται, κάποια δουλειά πολύ πρωϊνή ή μισονυχτερινή. Κι έτσι αφού το τρίτο πρόσωπο λείπει πάντα, σημαίνει ότι εδώ και πολλές μέρες είναι το ίδιο. Τον έχει δει μόνο μια φορά για λίγο, μόλις πρόφτασε να διακρίνει το μισό πρόσωπό του καθώς έβγαινε από το άνοιγμα. Είδε καλύτερα μια τρύπα στις σόλες των παπουτσιών του, ναι στο δεξί του παπούτσι. Και μια κάλτσα μάλλινη σκισμένη στη φτέρνα. Ήταν πράσινη. Τρύπιες σόλες θα έχουν πολλοί, πώς να τον ανακαλύψεις από τη μισή όψη του που πρόλαβες να δεις για μια στιγμή τα χαράματα. Πρέπει να πιάσεις τη μύγα σου, να βρίσκεσαι πάντα μακριά από την οργή των νόμων, να μη σε ξέρει κανείς για κακό ούτε για καλό.
Μερικοί πρόλαβαν , έκλεισαν για γούστο βιαστικά τις χούφτες τους και βούτηξαν δυο τρεις. Τις φύλαξαν προσεχτικά σ΄ ένα κουτάκι των σπίρτων. Άλλοι έφτιαξαν χωνάκι. Όλοι είχαν ένα χαμόγελο κάπως κοροϊδευτικό για την αυστηρότητα που δόθηκε σε μια τόσο αστεία διαταγή. Έχει πάρα πολλές. Μιλιούνια βουΐζουν γύρω σου, παντού υπάρχουν μύγες. Δεν έχεις παρά ν΄ απλώσεις το χέρι σου. "Σε τσάκωσα! Θα σε παραδώσω το βράδυ". Κι ένας άλλος: "Αχ μου ξέφυγε..."-"Νόμιζες πως θα μου γλίτωνες, ε;..." Κι έτσι, παίζοντας οι πιο προνοητικοί μάζεψαν κάμποσες αλλά χωρίς να δώσουν και μεγάλη σημασία στ΄ αποκτήματά τους.
Άλλοι, πιο πειθαρχικοί και μερικοί που κατάλαβαν περισσότερο το νόημα του παραμυθιού, κουνούσαν αδιάκοπα τα χέρια τους, για να πιάσουν τις μύγες και να ξενοιάσουν. Δε θα πρόφτασαν όμως, ακούστηκε γρήγορα πρόσκληση για συγκέντρωση.
Την ορισμένη ώρα, όταν άρχισε το απόβραδο, ο κόσμος μαζεύτηκε, όπως πάντα, σκονισμένος και κατάσκοπος για φαγητό. Τα αρμόδια όργανα επέμεναν να είναι τέλειες οι σειρές, να το βουλώσουν όλοι, να ξαναγίνουν τα μετρήματα. Άρχισαν να πληθαίνουν και οι άσπρες μπλούζες, στάθηκαν ανάμεσα στις ομάδες, τριγύριζαν στα πλάγια. Μαζεύτηκαν και διάφοροι βοηθοί, ελεγκτές κι ένα σωρό άλλοι σκουντούφληδες και βλοσυροί. Κανένας δεν έδινε το σύνθημα για τη διανομή. Πάλι μετρήματα και μετακινήσεις καινούρια αναταραχή.
Ήρθε και κάποιος με σπουδαίες αρμοδιότητες. Μια βουβή παγωνιά απλώθηκε. Τοποθέτησαν κι ένα μεγάφωνο.
"Ν΄ αρχίσει η διανομή", πρόσταξε μ΄ ένα νεύμα ο ελεγκτής.
Ξεκίνησε ο πρώτος. Έπρεπε να περάσει μπροστά από αυτόν.
"Τις μύγες σου" ζήτησε ο βοηθός.
"Ποιές μύγες ;"
"Αυτές που έπρεπε να πιάσεις".
"Δεν έχω".
"Το ξέχασες, δεν μπόρεσες ή δεν θέλησες; Λέγε".
"Δεν πρόλαβα..."
"Περίμενε στην άκρη", πρόσταξε ο βοηθός.
Ήρθε άλλος.
"Τις μύγες σου. Γιατί μόνο τρεις; Τόσα εκατομμύρια, δε βρήκες άλλες;
Κι εσύ εκεί. Όχι μαζί με τον άλλο, χωριστά."
Ένας έδειξε έντεκα ήταν ο καλύτερος.
"Γιατί μόνο έντεκα;"
"Στο νταμάρι φεύγουν όλες με τα φουρνέλα..."
Τον έστειλε σε άλλη σειρά.
Ένας από τα καλόπαιδα, τους ζητωκραυγαστές, από τους φανερούς κράχτες, είχε μαζέψει δεκαοχτώ.
"Εύγε! Εξετέλεσες το καθήκον σου!
Περάσανε σιγά-σιγά όλοι. Μόνο ένα ζαρωμένο ανθρωπάκι είχε τις περισσότερες. Μετρούσε, μετρούσε κι έφτασε στις τριανταδύο μύγες. Τις παρέδωσε όλες ο ανόητος, πήρε το φαγητό του και απομακρύνθηκε περήφανος. Σε μια στιγμή μάλιστα γέλασε και φάνηκαν μια σειρά ολόλευκα και γερά δόντια. Αμέσως όμως κατάλαβε ότι δεν ήταν σωστό να γελάει -ίσως να έβαλε και τα κλάματα- κι απομακρύνθηκε γρήγορα.
Καθώς φάνηκε, η προσπάθεια είχε γενικά αποτύχει. Στο άδειο κιβώτιο που έριχναν τις ψόφιες μύγες, δεν σκεπάστηκε καλά - καλά ούτε ο πάτος. Αυτοί που δεν είχαν πιάσει ούτε μία ήταν πολλοί. Μαύρα σύννεφα άρχισαν να μαζεύονται πάνω απ΄ όλους. Ο πληθυσμός είχε δείξει μια εγκληματική αδιαφορία στους νόμους. Ακόμα κι η θάλασσα έγινε πιο μελανιά κι ακίνητη.
Ο ελεγκτής ανακοίνωσε την απόφασή του: Αυτούς που δεν είχαν ούτε μια, τους έστειλε μακρύτερα, κοντά στα βράχια. Σε άλλες σειρές κατέταξε τους υπόλοιπους, ανάλογα με τις μύγες που έφεραν.
Μόνος, χωρίς ταίρι και σειρά έμεινε το ανθρωπάκι με τις τριανταδύο. Έτρωγε έρημος, μα δεν κατέβαιναν οι μπουκιές.
"Γράψτε τα ονόματά σας κατά κατηγορία", είπε ένας βοηθός στα όργανα.
Θ΄ ανοίξουν τώρα καινούριους λογαριασμούς που θα σ΄ ακολουθούν πάντα, για να μετριέται με μύγες η κακή σου συμπεριφορά.
Την ώρα που γράφανε, κάποιος πλησίασε σιγά και πονηρά έναν επόπτη από πίσω. Είδε μια μύγα στον ώμο του. Άπλωσε την παλάμη του και όρμησε. Καθώς όμως περνούσε γρήγορα το χέρι του από το αυτί του, άγγιξε ξυστά το μάγουλό του. Ο επόπτης τρόμαξε.
"Τί κάνεις εσύ;"
"Μια μύγα στον ώμο σας. Νά την".
Άνοιξε την παλάμη του κι έδειξε το ξεκοιλιασμένο ζώο.
"Τώρα έχω έντεκα, μπορώ να πάω σ΄ εκείνη την καλύτερη σειρά;"
"Είναι πια πολύ αργά, άρχισε η καταγραφή. Εξάλλου, η μύγα αυτή βρισκόταν στον ώμο μου. Ανήκει σε μένα. Ήταν ασέβεια ν΄ απλώσεις πάνω μου".
"Τώρα όμως έχω έντεκα..."
"Ανώφελο. Ο ελεγκτής δε χρειάζεται μύγες... Αν ήθελε, θα έριχνε φάρμακο και δε θα έμενε καμία. Ήθελε να μετρήσει την προθυμία σας..."
"Σας χτύπησε κιόλας", πρόσθεσε ένας άλλος.
"Ναι εδώ στο μάγουλο..."
"Φοβερό. Βγήκε απ΄ τη γραμμή του, έκανε μια ασεβή χειρονομία που κατέληξε σε επίθεση. Θέλησε, τώρα που τελείωσε η κρίση να μεταπηδήσει πονηρά σε καλύτερη κατηγορία απ΄ αυτήν που τον κατέταξε ο ελεγκτής και με μια μύγα που δεν του ανήκει...".
"Και τώρα τί να κάνω;", ρώτησε ο χαμένος. "Μήπως πρέπει να πεθάνω;".
"Όχι ακόμα. Θ΄ αποφασίσω αργότερα για την τύχη σου. Να σταθείς χώρια", είπε ο επόπτης κι απομακρύνθηκε ικανοποιημένος, γιατί αυτός και μόνον αυτός, θα καθόριζε την τύχη κάποιου άλλου.
Όταν τελείωσε η καταγραφή, ήρθε η ώρα για την τελική κρίση. Κομμένες αναπνοές, ακινησία, οι φρουροί στις θέσεις τους, τα κύματα στους βράχους. Μια φωνή απόκοσμη, που ερχόταν από πολύ μακριά, είπε:
"Θα λάβουν φαγητό μόνο όσοι εξεπλήρωσαν στο ακέραιο το καθήκον τους. Όσοι δεν έπιασαν καμιά μύγα, είναι δόλιοι και θα έχουν τη μεταχείριση που αρμόζει στους απείθαρχους, τους πείσμονες και τους υπονομευτάς. Χαθείτε, να μη σας βλέπω".
Ένας με άσπρη μπλούζα φρόντισε να χαθούν το γρηγορότερο, τους τράβηξαν για τη χαράδρα.
Η ίδια φωνή συνέχισε:
"Οι άλλοι δείξατε αδιαφορία, κακοήθεια, τεμπελιά. Περιφρονήσατε τις διαταγές. Η ασυνειδησία σας θα μείνει, ώστε να ξέρετε τι σας περιμένει σε κάθε υποτροπή ανυπακοής. Από αύριο το έλλειμμα θα υπολογίζεται διπλάσιο, την επόμενη τριπλάσιο. Για σήμερα, λίαν επιεικώς θα υποστείτε μόνο στέρηση νερού και τροφής".
Έτσι όλοι κατάλαβαν ότι οι μύγες είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Και τα μεγάφωνα σκούζανε συνέχεια για μολύνσεις που επεκτείνονται, για ανεπίτρεπτα συμπτώματα απειθαρχίας και για αμείλικτες τιμωρίες που, όσο βαριές κι αν είναι, δεν μπορούν να εξαλείψουν το φοβερό αμάρτημα.
Κι αμέσως μουσική και τραγούδια.»
Δια την αντιγραφήν:
http://proskynhths.blogspot.com/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)